Waarom thuisonderwijs?

Sinds eind augustus 2014 krijgen onze kinderen thuisonderwijs en ik hoor velen onder jullie denken waarom zijn jullie daar mee begonnen? Wel daar zijn een aantal redenen voor.

Het begon allemaal toen Lucas startte in de eerste kleuterklas (09/2011). Het liep niet goed… Lucas kon de lange dagen niet aan en werd steeds agressiever. We gingen hem weer wat meer thuis houden. Hij startte dat jaar ook met individuele revalidatietherapie. Het jaar daarna ging hij in groepstherapie in het revalidatiecentrum. Tweede kleuterklas toen (1.5 dag school)… en hij ging steeds minder vaak naar school. Het ging niet meer en we zagen hem volledig weg zakken. We smeekten om een attest buitengewoon onderwijs bij het CLB maar ze weigerden. Op school was Lucas immers een voorbeeldleerling. Onze kinderarts zag gelukkig hoe Lucas er aan toe was en begreep ons. Vanaf Pasen 2013 zat hij thuis.
In de derde kleuterklas ging hij (voor de derde keer) naar een nieuwe school. We waren verhuist en wilden een ander CLB in de hoop dat zij ons wel zouden begrijpen. 1.5 dag school, 1.5 dag revalidatie… Tegen eind september 2013… 0.5 dag school, 1.5 dag revalidatie… Tegen eind november 2013 zat hij alweer thuis met ziektebriefje van de kinderarts. CLB stond deze keer achter ons. Hij zou naar buitengewoon onderwijs gaan het schooljaar daarna. Begin februari 2014 had Lucas weer moeten starten met de derde kleuterklas maar de kinderpsychiater verlengde zijn briefje tot einde schooljaar. Lucas ging in de derde kleuterklas dus quasi niet naar school. Revalidatie liep wel door.

In maart 2014 zijn we dan ook gaan kamperen, net als vele andere ouders. Want onze zoon zou naar buitengewoon onderwijs moeten en daar was amper plaats in type 7. Na het kamperen, wachtlijst, na de wachtlijst het telefoontje… Plaats! Dolgelukkig… Naar de school, niveau laten testen van Lucas en uitleg over de bus… 6 uur bus of 2 uur bus en 2 uur auto per dag… Bovenop voltijd school gaan. En daar stonden we dan. Is dat wat we wilden voor onze oudste zoon? NEE! Wat dan?

Sofie, een geweldige vriendin, vroeg me  waarom ik toch geen thuisonderwijs gaf. Het ging wel eerder en vaker door mijn hoofd maar het was voor ons de allerlaatste oplossing, voor als buitengewoon onderwijs niet zou lukken. Echter bleef het hangen nu… Facebook open en zoeken op groepjes, googlen, … Angsten kwamen naar boven… Urenlange gesprekken met mijn echtgenoot. Wat moesten we doen?

Intussen zat ook Thibeau sinds Pasen 2014 thuis nadat hij van 1 zijn juffen een slag in zijn gezicht had gekregen. Doodsbang was hij van school geworden.

De tijd drong. Ons papier voor thuisonderwijs moest tegen september 2014 binnen zijn bij het ministerie en we waren al half augustus. Met alle angsten die we in ons hadden maar toch al wat gerustgesteld door gesprekken met ‘ervaringsdeskundigen’ hebben we toch de knoop doorgehakt. Ik herinner me nog mijn bibberende handen toen ik zijn plaatsje waar we zo voor hadden gevochten in buitengewoon onderwijs afbelden. Velen verklaarden ons gek, nu ja, wij onszelf ook op dat moment. We deden het toch…

Nu zijn we het schooljaar bijna voorbij en we geven niet op. Het loopt niet altijd vanzelf maar wel 1000x vlotter dan school dus we gaan door… Hop naar het volgende schooljaar, door met thuisonderwijs. Door met het zien groeien en bloeien van onze kinderen. Want dat doen ze enorm snel… groeien met elke vezel van hun kleine lichaam. Vanbinnen en vanbuiten.

Intussen hebben we vele andere redenen waarom we voor thuisonderwijs blijven kiezen maar dat lezen jullie later wel weer.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/06/06/waarom-thuisonderwijs/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *