18 maanden borstvoeding

Vandaag 26 juni 2015 is Victor 18 maanden. 18 maanden en een flink peuter. 18 maanden van intense liefde, geluk, trots, … maar ook soms van wat ergernis, wat een kleine deugniet is me dat!

Maar ook 18 maanden van samen slapen en borstvoeding. En over dat laatste wil ik het even hebben.

6.5 jaar geleden gaf ik Lucas flesjes… Dat hoorde zo werd me gezegd en het is gemakkelijk en even goed en blablabla… Ik was 19 jaar dus volgde ik maar de ‘wijze’ raad van anderen.
5.5 jaar geleden gaf ik Thibeau 36 uur borstvoeding en daarna flesjes. Ik werd vreselijk slecht begeleid in het ziekenhuis. Ik verging van de pijn na mijn keizersnede en al wat ze zeiden is ‘Nee, jij mag geen medicatie nemen tegen de pijn want je geeft borstvoeding!’ LEUGENS! Leugens waardoor ik de borstvoeding op gaf. Je moet zelf eens na een operatie waarbij ze je buik open snijden proberen te recupereren zonder zelfs maar een dafalgan!

1.5 jaar geleden werd dan Victor geboren. Wat was ik vastbesloten om borstvoeding te geven! Het handboek borstvoeding van LLL werd in huis gehaald, ik bestookte zowat alle borstvoedingsvriendinnen met een hele berg vragen en ook op de facebookgroep van LLL hield ik me niet in met al mijn vragen. Ik zou elk detail kennen. Ook een LK (lactatiekundige) werd op voorhand gebeld. In het geboorteplan dat ik af gaf in het ziekenhuis stond het ook zeer duidelijk vermeld. Ook de man kreeg het al goed ingepeperd dat ik echt wel borstvoeding wilde geven, op zijn minst tot de dag dat ik het ziekenhuis mocht verlaten en zo was ineens mijn eerst doel gesteld.

Victor werd geboren en hij ging direct na de keizersnede aan de borst, ze wilden hem zelfs al aanleggen terwijl ik nog de OK uit moest gereden worden. Veel geklungel maar vooral zalig genieten, jah ik zat nog vol verdoving. De dag erna was al heel wat minder. Mensenlief ik wist weer waarom ik gestopt was. Die vervloekte naweeën! Niet duwen maar kloppen op dat belletje! MEER pijnstilling! En ja hoor daar kwam naast die dafalgan (waar halen ze het toch dat dat echt zou werken op zo’n moment?!) met iets straffer dat mag tijdens de borstvoeding. Oké, de pijn bleef maar het scherpste was weg. Alles werd gevoeliger ook maar ik beet door en kei hard. Ik moest en zou na drie nachten naar huis gaan mét baby aan de borst. Zo gezegd, zo gedaan. Met tranen en veel gevloek overdag door niet zo’n schitterende begeleiding (enkel de mededeling dat hij echt wel meer moest eten en ik maar moest beginnen kolven, wat ik dan ook deed) en ’s nachts een schat van een verpleegster die met spuitjes kwam aanzetten (want ik wilde echt geen fles in mijn buurt) en me leerde hoe juist aan te leggen overleefde ik de eerste drie nachten. Na drie nachten ging ik naar huis met borsten die wel 6(!!!) maten groter waren en van beton waren, achteraf leerde ik dat ik nog niet had moeten kolven maar gewoon vaker had moeten aanleggen, maar met een baby aan de borst!

Doel 1 bereikt! Oké, tijd voor een volgend doel. 1 week. De lactatiekundige kwam en zocht mee naar een oplossing voor mijn kraamstuwing. ’s morgens leegkolven? De eerste week ging voorbij, de pijn en kraamstuwing niet. Andere tip. Blokvoeden, hielp niet. Bijna een maand verder. Met nog steeds betonblokken aan mijn lijf lag ik in de zetel. De melk stroomde er uit terwijl ik op mijn rug lag en niets kon helpen, ja buiten komen was uiteraard geen optie zo. Tranen dat ik heb gelaten! Stomme borstvoeding ook! 1 maand…

Vanaf dat moment besloot ik met de lactatiekundige dat we niets meer gingen doen. De baby zou het wel gaan regelen en mijn lichaam zou wel volgen. Intussen met een stevige kloof beet ik door. Ik beet letterlijk stukken uit mijn handen. Gehuild, gevloekt, gegild, … alles deed ik terwijl ik het mantra bleef herhalen ‘Nooit stoppen op het moeilijkste moment, wacht een week af.’ De week ging voorbij, de lactatiekundige volgde op en gaf me uit pure wanhoop een verdovende zalf. Eindelijk! De overproductie ging een klein beetje minderen waardoor ik toch al een uur met 1 setje kompressen kon en ik pijnloos kon voeden. De blauwe plekken en wondjes op mijn handen konden gaan genezen.

En dan plots… productiedip!!! Aaaaaarrghhhh!!! Van waar komt dit ineens?! In spoed de lactatiekundige er bij. Aanleggen Kimberley, aanleggen! Komaan nu  niet opgeven. De zetel weer in met de baby en aanleggen de hele dag door en uiteraard ook nacht. Weer vloekend ging ik door met ups en downs tot Victor een goede 3 maand was. ‘Vanaf nu gaat het beteren, dat moet wel, dat staat overal zo dat de eerste drie maand de moeilijkste zijn, komaan nu niet meer opgeven!’ ik hoor het nog zo door mijn hoofd gaan en het me tegen iedereen die het wilde (en niet wilde) horen gezegd hebben, x1000.

En toen kreeg ik een rode harde plek op mijn borst. Oh nee, niet weer de zoveelste verstopping hé (ja die waren ook al gepasseerd hoor). Masseren en huilen en doorgaan. De dag erna voelde ik me grieperig en ja hoor daar was de koorts! Neeeeee!!!! Geen borstontsteking. Doodziek lag ik in de zetel met de baby op mij. Huilend tegen Joeri dat ik echt niet meer kon. Hij had immers al 3 maand toegekeken, af en toe met tranen in zijn ogen maar vooral veel trots, hoe zijn vrouw af zag, pijn had en maar door ging om dat kleine hoopje het beste te geven. Hij bleef me aanmoedigen. Geen enkele keer haalde hij het in zijn hoofd om nog maar het woord kunstvoeding of fles in zijn mond te halen. Hij stopte vroeger op zijn werk en reed onmiddellijk naar de winkel. Gember. Dat is wat hij moest halen. Thuis hop gember snijden en de pot op het vuur. Mijn man stond gemberkompressen te maken voor me terwijl zelfs ik niet wist hoe dat moest. Kompressen leggen, baby aanleggen, masseren en hopen dat het weg ging zodat ik geen antibiotica zou moeten halen bij de dokter, hoewel mijn verstand zei dat ik moest maken dat ik daar stond gezien de hoge koorts die ik had (ik maak enkel koorts als ik ernstig ziek ben). Stel je voor dat ik door die antibiotica spruw zou krijgen! No way!

Na 4 maanden afzien begon er plots licht aan het einde te komen. Nee, niet aan het einde van de borstvoeding. Ik was al daar geraakt ik zou tot 6 maanden gaan. Hopla migraine! De zetel in, alles donker. Dafalgan hielp niet en ik kon niet voeden van de knallende hoofdpijn. Joeri ging op facebook naar de groep van LLL (Mijn man op facebook! Wauw! Die had volgens mij meer over voor de borstvoeding dan ik!) En vroeg wat ik al dan niet mocht nemen uit onze huisapotheek mits dafalgan echt niet hielp. Hij raakte er maar niet wijs uit dus belde hij zelfs naar een LLL leidster! Wat zie ik mijn man toch graag!

Het was voorbij… Het afzien was voorbij. Ik haalde 6 maand EXCLUSIEF borstvoeding! We startte à la rapley met vaste voeding. Nu ja, Victor weigerde tot 14 maand eigenlijk vaste voeding. Dus we haalden vlotjes zijn eerste verjaardag en 14 maanden. Met ups en downs want mijn productie was/is zeer gevoelig. Een dag stress en hopla amper melk en bij een sprongetje van de zoon stroomde de melk er weer rijkelijk uit. Op 15 maanden nog even drama omdat er geen toeschietreflex meer was maar ook daar haalde LLL me weer uit. Ergens tussen het jaar en die 15 maanden ging ik ook koemelkvrij en aardappelvrij leven wegens vermoeden van allergieën, maar ach dat stelde allemaal niets meer voor. De mooie momenten waren er veel vaker dan de minder mooie!

En toen werd ik zwanger. Doodsbang dat de productie zou stoppen, maar nee de zoon dronk nog steeds tot 14 uur per dag (nu ja 3 keer daarvan waren overdag) tot we op vakantie gingen. Hij weigerde twee dagen en daarna dronk hij enkel nog ’s avonds voor het slapen gaan en 1 keertje ’s nachts. Mijn productie volgde netjes. Eens thuis ging hij de eerste dagen weer heel veel drinken maar al snel stopte hij. Voor het slapen gaan, dat was het. Meneertje ging doorslapen en overdag wilde hij ook niet meer

Een week geleden kondigde ik aan een vriendin het einde aan, waar ik toch wel vrede mee heb (nooit gedacht want ik wilde echt wel de 2 jaar halen)… De zoon weigerde ’s middags en ’s avonds (hij tutterde alleen nog en nu wilde hij niets meer) maar na twee dagen kwam hij ’s avonds toch weer tutteren, 10 seconden niet meer dan dat. Van zodra hij de melk proeft stopt hij en bekijkt hij me heel verwijtend, ik denk dat hij het niet meer lekker vind door de hormonen. Dus krijgt hij nu ’s avonds als hij niet kan slapen nog wat mamamelk uit de diepvries bij. Die melk is intussen bijna op. We genieten samen nog van die 10 seconden ’s avonds maar voor nu hou ik het op het halen van een mooie 18 maanden intens genieten van de borstvoeding. 18 maanden het beste geven van mezelf aan dat kleine ventje. Ik laat hem zijn tempo gaan. We zien wel waar we komen. Als het bij tutteren blijft hou ik de eindstand op 18 maanden, gaat hij weer drinken (kan ook zijn nadat de baby er is) dan tellen we rustig verder. Hoewel ik nog even niet zie hoe ik zou moeten tandemvoeden na de bevalling maar ach, ik zag ook niet hoe ik ooit zover zou raken met de borstvoeding.

Ik heb afgezien maar het was elke seconde waard! Je kindje zien groeien op je eigen melk is iets wonderlijks! (oh ja, het hoeft niet zo te gaan ik ken mama’s waarbij het ‘vanzelf’ gaat ook hoor)

Een dikke dankjewel aan mijn prachtige echtgenoot, alle lieve vriendinnen, mijn lactatiekundige en LLL voor de steun, tips en hulp! Zonder jullie was dit nooit gelukt! Maar vooral een dikke dankjewel aan Victor die me zoveel doorzettingsvermogen gaf om te blijven doorbijten, maar vooral voor alle mooie momenten en het onbeschrijfelijke gevoel! Ik bent trots, apetrots op mezelf! En nu? Nu kijk ik uit naar dat volgende kleine hummeltje want ook die zal alleen het allerbeste krijgen.

IMG_8614

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/06/26/die-18-maanden/

0 gedachten over “18 maanden borstvoeding

  • 13 oktober 2015 om 13:28
    Permalink

    Heerlijk eerlijk. Een dikke proficiat! En succes met de volgende 🙂

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *