Gaan slapen ten huize Gewoon Wij

Gaan slapen… Het is iets alledaags en zo gewoons. Met een goed slaapritueel gaat het allemaal vanzelf. Wel ik kan zeggen dat ik altijd gezegend ben geweest als het gaat over gaan slapen, in mijn ogen dan toch, tot ik het ga hebben over onze tot nu toe jongste en ja nee eigenlijk intussen ook over die andere twee…

Lucas… Als baby, als peuter en als kleuter… Gaan slapen volgens vast schema en nooit een probleem geweest eigenlijk. Slaapt steeds 12 uur aan 1 stuk door, wel onrustig. Hij is een extreme woeler wat maakt dat hij al eens opstaat met een bluts en een buil en hier en daar een grote blauwe plek. We barricaderen elk randje en hoekje met kussens en knuffels maar hij slaagt er toch elke keer weer in de boel gans te verbouwen.
Sinds kort gaat het moeilijker. Hij wil dat we blijven en zijn handje vasthouden en zijn hoofd op ons ligt. Dat doen we niet, we zijn daar altijd heel duidelijk in geweest. Een extra knuffel kan maar we blijven er niet bij tot hij slaapt. We zoeken nog steeds naar de oorzaak zodat we die kunnen aanpakken. De laatste tijd krijgt hij meer suikers binnen… Zomer dus een cola en een ijsje komen wat vaker aan bod en ook snoepjes zijn tegenwoordig meer aanwezig. Maar eens gaan letten op die suikerinname in elk geval. Ook het omkleden en de rest van het ritueel dat beneden nog door gaat doet nu enkel papa nog. Daarvoor deden mijn man en ik dat samen nu niet meer, we merken dat dat duidelijker is en dus vlotter gaat. Ik ga wel mee naar boven voor het lezen en onderstoppen.

Toch gaat het nog niet vanzelf. Sinds kort beseft hij pas wat de impact is van de verhuis van onze tante en nonkel naar Zuid-Afrika. Hij staat dus wel vaker ’s avonds weer beneden. Helemaal in tranen en luid huilend omdat hij hen mist. Facetime/skype is voor hem duidelijk niet voldoende op dit moment maar meer kunnen we niet doen voor hem. We knuffelen, een extra verhaaltje, als het uur het toelaat nog even gewoon telefoneren naar Zuid-Afrika en hem beloven dat we de dag erna weer de camera er bij halen zodat hij ze kan zien. Hij is jong, het zal tijd vragen. Ooit… als we goed sparen en de jongste (die nu nog niet eens geboren is) oud genoeg is, reizen we naar daar, tegen dan (hoop ik) zullen ze vast wel al een paar keer hier op vakantie zijn geweest met hopelijk enkele uitjes met de kindjes.
En oké soms zien we dat Lucas er wat van profiteert zoals laatst. Half snikkend maar zonder enige overtuiging ‘Ik mis tante Pie en nonkel Bart.’ met daarna een grijns ‘Krijg ik nu een verhaaltje.’ Jah… Hij kan het proberen natuurlijk en ja dan krijgt hij zijn verhaaltje want ik weet dat hij diep van binnen echt niet kan slapen door het gemis dus stel ik hem graag even gerust met een verhaaltje.

Dit geldt ook voor Thibeau. Ook hij is nooit echt lastig geweest. Hij zong zich als baby en peuter al wel in slaap en dat kon lang duren maar hij was wel rustig en ontspannen. Nu speelt hij vaak muisstil nog met zijn knuffels of carsauto’s in bed. Zolang hij zijn broers niet stoort, maakt ons dat niet uit. Zijn lichtje blijft nu ook branden tot wij gaan slapen, dan doen we het uit. 12 uur aan een stuk was nooit aan hem besteed hoewel dat nu steeds vaker gebeurd, hoewel aan 1 stuk… Een gemiddelde van 1 keer per nacht een huilende Thibeau is niet vreemd. Nachtmerries… Laatst hoorde ik hem zelfs praten in zijn slaap en het was duidelijk geen mooie droom dus stelde ik hem maar gerust terwijl hij sliep.
We merken dat hij meer en meer houvast zoekt, veiligheid, structuur, voorspelbaarheid, … We proberen er aan te wennen dat ook hij meer en meer auti-kenmerken vertoont en zoeken dus samen met hem onze weg om het voor hem allemaal wat makkelijker te maken.
Dat laatste doen we nu door ons niet meer druk te maken als hij elke avond naar beneden komt. Elke avond staat hij er.
‘Mama mijn donsdeken moet in mijn laken.’
‘Mama mijne waf moet ook een pyjama aan.’ (niet zomaar ene hé, die dat hij wil!)
‘Mama ik heb nog dorst.’
‘Mama ik heb nog honger.’
‘Mama ik wil nog een kus en knuffel.’
‘Mama mijn dekens liggen niet goed.’
‘Mama mijn knuffels liggen niet goed.’

We gaan er gewoon op in, dat is sneller dan er tegenin en we hebben het geluk dat hij daarna dan ook gewoon vlot naar zijn bed gaat.

Victor… Jah… Niet bepaald zo’n droom als zijn grote broers als het op slapen aan komt. Een uur rond wandelen, wiegen, neuriën, … voor hij slaapt is niet vreemd. Nog een slaapborst? Ook niet, hoewel die laatste sinds de zwangerschap niet meer aan de orde is, dan is zijn ik-ga-slapen-borst voldoende en dus geen tweede ronde meer nodig. Hij wil ook mama niet, nee hij wil papa sinds de reis. Dus papa blijft bij hem tot hij slaapt, soms valt papa dan ook in slaap in ons bed er naast. Soms gebeurd het wel hoor. Wakker in bed en wij de kamer uit maar we hopen er niet meer op, het komt wel. We hebben er vertrouwen in dat het goed komt. Ooooh ja, hij slaapt ook door sinds ik zwanger ben. Geen elk uur meer voeden. Ook hij verkiest steeds vaker de 12 uur aan 1 stuk, aan 1 stuk is misschien gelogen. Hij wordt wel een paar keer wakker maar zolang er tutjes op het nachtkastje liggen, pakt hij die zelf en legt zich weer goed. Nu ja, het lampje dat nu ’s nachts bij hem blijft branden heeft er ook wel mee te maken want o wee als we dat durven uitdoen. Wat ga ik blij zijn als ik ooit weer in het donker kan en mag slapen want ik wen er maar niet aan, aan dat slapen met een lampje op mijn nachtkastje.

IMG_20150619_005436

Gaan slapen is geen horror verhaal maar ook geen droomverhaal. In realiteit is het vaak toch wel moeilijker dan ik hier schrijf. Maar ik klaag niet, helemaal niet. Ik mag elke ochtend uitslapen tot 8 uur (leve de 24-uursklokjes op hun kamer) en soms schrik ik zelfs wakker omdat het al bijna 9 uur is. Het kan slechter natuurlijk, dat weet ik heel zeker.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/06/30/gaan-slapen-ten-huize-gewoon-wij/

0 gedachten over “Gaan slapen ten huize Gewoon Wij

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *