De Beekse Bergen

De blogs schieten er momenteel behoorlijk bij in al heb ik best wel wat te vertellen. Jammer genoeg laat mijn lichaam het niet toe. Bekkeninstabiliteit, vaak migraine en veel last van mijn vorige litteken(s) van de eerdere keizersnedes spelen parten. Een beetje breekwerk in korte periodes en veel liggen tussendoor is wat ik vooral doe. Door de migraine meestal dus ook zonder laptop in de buurt. Ik ben nog maar net over de helft van de zwangerschap heen en kan dus maar beter goed naar mijn lichaam luisteren als ik niet wil opgenomen worden in het ziekenhuis. De gynaecoloog zei nu al platte rust te nemen en dat doe ik dan ook zoveel mogelijk. Toch proberen we het positief te houden en wil ik tussendoor toch wel even wat anders doen dan liggen, dat helpt namelijk niet bepaald voor mijn geestelijke gezondheid al dat liggen en na een eerdere postnatale depressie (inmiddels 4 jaar geleden genezen verklaard) hou ik dat heel nauwlettend in de gaten. Dus zodoende gingen we gisteren naar de Beekse Bergen in Nederland om het einde van manlief zijn vakantie te ‘vieren’.

Een uurtje en half auto was het maximum en dat ging dus nog vrij goed. Daar even uit de auto en sandwiches uitdelen aan het kroost terwijl manlief naar de kassa ging. Wat rond stappen en nogal vreemde gesprekken vanuit het niets met de kinderen. Lucas begon vragen te stellen.
‘Mama wat ben je als je 0 jaar bent? En 1 jaar? En 2 jaar? En 3 jaar?’ en zo ging hij door. Toen hij vroeg wat er na gepensioneerd kwam en we kwamen op een leeftijd van tussen de 80 en 100 jaar ging het over dood gaan.
‘Mama, hoe ga je dood? Wat is er na dood? Naar waar ga je als je dood bent?’ Het zijn dingen die onze kinderen  helemaal nog niet kunnen vatten omdat ze er gelukkig nog niet mee in aanraking kwamen.
Toch kwamen de gesprekken niet uit het niets. Gisteren was het namelijk een jaar geleden dat de papa en zijn vriendin van een vriendin van mij om het leven zijn gekomen in een verschrikkelijk ongeval. Het speelde alweer een hele tijd door mijn hoofd. Ik wil er namelijk zijn voor haar maar ik ben daar niet zo’n ‘goeie’ in, maar ik doe mijn best. Er werd dus in de auto wel wat over gepraat en daar zullen de kinderen dus zeker wat van opgevangen hebben.

Eens papa terug was en ik wat had rond gewandeld gingen we eerst op autosafari. De kinderen vonden  het geweldig! Allerhande soorten dieren zagen ze dichter dan ooit. Ja, zelfs een lachnijlpaard (jachtluipaard) passeerden we van heel kortbij. Als laatste kwamen we bij de giraffen. Tot grote hilariteit van de kinderen zagen we de reusachtige dieren likken aan de twee auto’s voor ons. Lucas maar gillen dat hij het ook wilde bij onze auto en Thibeau die was opgelucht dat dat niet gebeurde. We hebben best wat afgelachen tijdens de autosafari met name dan met Thibeau. Want terwijl wij (Victor inclusief) allemaal maar dieren zochten en aan het wijzen waren, hoorden we geregeld ‘Mama er rijdt een BMW achter ons! Papa kijk een bus!! Mama daar een bliksem, dat is een opel! Papa kijk daar een renault!’ Ja, je hebt een obsessie of je hebt het niet en hij begint de merken allemaal goed te kennen. Hop naar de modellen!

Na de autosafari de auto parkeren en hop te voet verder. Nu ja, Thibeau die ziet het nut van onze nieuwe bolderkar wel in. In plaats van de helft van de tijd te stappen en de andere helft bij papa op de rug te zitten, heeft hij nu zijn oude gewoonte van de buggy vroeger weer gezellig opgepakt. De hele dag op zijn poep in de bolderkar. Ach, als hij maar geniet. Victor er naast want bij papa gaat hij al snel zweten en ik kan echt niet meer veel en al zeker niet meer lang dragen door de pijn. Victor vind de bolderkar trouwens geweldig! Hij ziet natuurlijk heel veel en heeft meer bewegingsvrijheid. Hij is dan ook 19 maanden inmiddels, stappen zou hem deugd doen maar daar denkt hij nog niet aan hoor, kruipen gaat vlot genoeg voor hem.

Dieren zoeken, een stop aan de speeltuin, af en toe een  hapje en een drankje en vooral veel prikkels. De kindjes hebben genoten maar al snel vonden ze het niet meer zo leuk en smeekten ze om naar huis te gaan. Gelukkig is het niet zo’n heel erg groot park, maar wel een heel mooi. Nog even de shop binnen voor een souvenir omdat ze zich toch wel heel erg goed hadden gedragen en met drie knuffels, wat auto’s en een bus weer richting de auto.

Onderweg naar de auto zei Lucas dat hij het toch wel een hele leuke dag vond en hij heel misschien wel weer eens wilde terug komen omdat hij de dierentuin nu kent, maar voor dan was het goed geweest want de dierentuin was nog nieuw en zijn hoofdje zat vol. Ja, zo’n dingen verwoorden begint hem echt goed te gaan!
Toen ik dan vroeg aan Thibeau of hij het een leuke dag vond (vraag ik altijd en zijn antwoord is altijd ‘Nee!!!’) zei hij tot mijn verbazing ‘Ja,  het was een leuke dag. Allé, een piepeke hé. Maar ik vind onze dierentuin leuker want die ken ik al.’ Bij het piepeke zette hij zijn vingertjes een heel klein beetje uit elkaar, super schattig. Dat was pas een geweldige afsluiter! Thibeau die gevoelens en gedachten verwoord en het toch een ‘piepeke’ leuk vond!

Naar huis en we waren de parking nog niet af en ik sliep al… Toen ik een dik 1.5 uur later wakker werd van gehuil op de achterbank waren we tot mijn verbazing nog nergens geraakt. File… maar we raakten thuis.
Nog snel naar brantano de bestelde schoenen halen en de dag afsluiten met frietjes eten in het frituur. De kinderen daar zien spelen met hun auto’s en bus was een echte zegen. Samen met drie, zonder ruzie en vol genot. Ja, we konden de dag niet mooier afsluiten.

Vandaag een dag met véél rust voor mij en op mijn wenken bediend worden.

Dinsdag moet papa weer gaan werken dus we genieten nu nog even van een paar dagen gezellig samen zijn en wie weet mogen jullie in de loop van de komende dagen of volgende week wel een blog met groot nieuws verwachten…

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/08/01/de-beekse-bergen/

Eén gedachte over “De Beekse Bergen

  • 1 augustus 2015 om 21:32
    Permalink

    Ik weet wat het is om lang te moeten platliggen, maar ik had toen nog geen andere kinderen rondlopen. Zorg goed voor jezelf.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *