Op uitstap met Thibeau

Thibeau, onze lieftallige middelste zoon, 5.5 jaar oud en met een zeer koppig kantje (ahum, zéér). Het is onze kleine hartendief vol raadsels waar we vaak niet aan uit kunnen. Ons lieve ventje waarbij we vaak met de handen in het haar zitten en ik durf zelfs zeggen de grootste uitdaging van onze drie kinderen tot nu toe om hem helemaal te kunnen doorgronden. Tegelijkertijd is hij zo zacht van karakter en altijd liefdevol.

Thibeau op uitstap is dan ook altijd wat anders geweest dan anderen. Als peuter van 1 jaar kon hij al uren (jahaa, echt uuuuuren) in een buggy zitten zonder speeltje, als hij maar mocht zitten zonder dat er wat tegen hem werd gezegd. Met de jaren vonden we dat hij toch wel meer mocht stappen, die plooibuggy met een kleuter van 4 in begon echt wel heel erg lastig te worden om mee te rijden. Die plooibuggy ging overigens ook zeer snel stuk dus kochten we een ergonomische drager voor kleuters. Al snel werd dat zijn nieuwe ‘thuis’. In de colruyt, lidl, boekenwinkel, kledingwinkel, op straat, in het bos, in de speeltuin of dierentuin, … het maakte niet uit! Continu zat hij bij papa op de rug. Na een tijd vond papa dat niet meer zo fijn, met name in de zomer kan dat behoorlijk warm zijn met zo’n grote kerel op je rug dus werden er afspraakjes gemaakt over hoelang hij zou ‘moeten’ stappen en daarna dan in de drager mocht. Na een tijdje bleef de drager thuis voor de winkels maar kroop hij wel in de winkelkar. Tsjah… We lieten hem maar doen. Van zodra er een bolderkar kwam ging hij daar in zitten en was ook het kleine beetje stappen dat hij ondertussen deed weer helemaal verdwenen. We zijn ondertussen van mening dat hij ondanks zijn leeftijd geen stap hoeft te zetten als hij dat niet wil. Hij voelt zich gewoon veilig in zijn plekje dus waarom hem een onveilig gevoel geven door hem toch maar te laten stappen en spelen? Ooit komt het vanzelf wel.

Ook in sociale situaties viel ons altijd wel op dat hij anders was. Als baby een huilbaby, steeds terughoudend tov vreemden, altijd verlegen, tijd nodig om ergens te spelen, je zag hem steeds spelen ergens alleen in een hoekje of waar geen andere kinderen waren, toen hij naar school ging was hij altijd dat jongetje dat achteraan zat tegen de muur in zijn eigen wereldje en dat niet reageerde op zijn naam, … Toch zagen we hem nooit echt als een ongelukkig kind. Hij was en is altijd blij met de situatie zolang hij maar geen sociale contacten hoeft te leggen. Ooit komt het vanzelf wel.

Die ooit veranderde gisteren in een allereerste keer een hele andere Thibeau…
Uitstapjes (met anderen) waren nooit leuk volgens hem op die ene keer na toen hij het een beetje leuk vond. Gisteren kwam hij thuis en vond hij de uitstap héél leuk!

Gisteren gingen we met Bram, Sofie en hun kindertjes naar planckendael. Een hele gezellige dag overigens!
Thibeau startte zoals steeds in de bolderkar en tijdens de middag ging hij zoals steeds even alleen spelen. Zijn typisch spel waarin je een patroon van dingen ziet tot ik hem plots niet direct terug vond. Vreemd. Thibeau is niet het kind dat plots wat anders gaat doen. Ik zie hem in de verte in een huisje zitten en hij zit er niet alleen. Hij speelt met Emma. Wat later zien we Emma en Thibeau voor ons samen spelen. Mooi om te zien. Ik geniet.

Als we besluiten verder te stappen zeg ik tegen Thibeau dat hij weer in de bolderkar kan zitten. ‘Nee mama, ik ga met Emma stappen.’ Op de vraag of hij zijn sandalen wil aandoen krijg ik ook een ontkennend antwoord. Hij wil liever op blote voeten, net als Emma. Oké, mij goed, hij heeft altijd al een hekel gehad aan sokken en schoenen en pas gisteren kwam ik tot de conclusie dat het gewoon ‘stom’ is dat ik hem dat altijd verplicht, ook al is het nooit echt een strijd.

De ganse namiddag zagen we de twee hand-in-hand door de dierentuin wandelen. Thibeau, de jongen die altijd nauw aan onze zijde blijft, loopt plots meters voor ons uit tot zelfs momenten dat hij ons niet meer echt ziet, maar het deert hem niet, hij is bij Emma. Ik zie hem lachen, rennen, plezier maken en vooral genieten! Ooooh wat mooi om te zien! Zinnetjes als dat ze verliefd zijn blijven dan ook niet lang uit, die kleuters toch.

Thuis was dan ook zijn antwoord op mijn steeds terugkerende vraag over hoe hij de dag vond:
‘Ik vond het héél leuk en ik ben elke dag verliefd op Emma en ik wil héél snel nog is naar Bram en Sofie gaan spelen.’

En zo toonde onze lieve, zachte Thibeau dat ook hij op zijn eigen tempo ooit wel op zijn eigen manier toe is aan sociale contacten.

Oh en als ze later zouden gaan trouwen dan ga ik stiekem al heel erg lachen om de koppigheid van die twee samen 😉

2015-08-24

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/08/24/op-uitstap-met-thibeau/

0 gedachten over “Op uitstap met Thibeau

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *