Zo trots als een pauw

De eerste week is nog niet afgerond hier mits we doordoen in het weekend, maar ik heb al zoveel te vertellen dat ik toch maar al blog over onze eerste week.

Maandag… Ging ik niets doen maar waren de jongens niet te houden. Ze hebben lang genoeg op die leuke kast moeten kijken en hé de pictogrammen hingen er hé! Nu ja, je hoort me niet klagen hoor dat ze zo graag willen. Heel clean, blaadjeswerk 🙂 Zij vragen, ik draai 😉

Dinsdag, de zogenaamde eerste schooldag was ik weer niet van plan veel te doen. De Not Back To School Party waar ik normaal naartoe ging, moest ik afzeggen wegens teveel aanhoudende pijn in mijn onderrug en een teveel aan harde buiken. Wel wilde ik wat knutselen met de kinderen, die brandweerwagen waar ze al zolang naar vragen, liefst vergezeld van chips en koekjes.

Wat er werkelijk gebeurde? Ze kregen kookles, knutselden en deden op hun vraag ook weer taal, schrijven, rekenen, … Niet te stoppen zijn ze! Maar het was wel met chips en koekjes 😉 En ik, ik hou de agenda’s netjes bij op het einde van de dag.

Woensdag… Dinsdagavond kreeg ik telefoon of we al geen kennis wilden komen maken met 1 juf en de zaal waar onze twee oudste, nu ja of Lucas toch al zeker, zullen gaan multimoven. Dus zo gezegd, zo gedaan… Wij naar daar, veel te vroeg aangekomen (het blijkt achter onze hoek te zijn, niet eens autowaardig) en tot de conclusie gekomen dat we een mega grote speeltuin achter onze hoek hebben! En dat mijn route van een dik half uur naar de bib (met de fiets) dus ook op tien minuten kan. Veel leuke ontdekkingen.

Het was een fijne kennismaking en daarna speelden we nog laaaaang in een klein stukje speeltuin, de grote is op woensdagnamiddag immers voorbehouden voor de gemeentelijke opvang. Daarna naar huis en pannenkoeken bakken en eten!!!

Donderdag, dipdag. Nu ja, voor Thibeau dan toch. Hij had er geen zin in en vond het niet leuk. Zat boos onder tafel, brulde en huilde wat, … Hij hoeft nochtans niet mee te doen. Hij legt zichzelf dat op. Ik zat al een tijdje met vraagtekens bij de aanpak voor Thibeau. Hij lijkt toe aan lezen, schrijven en rekenen. Hij doet dat doorgaans ook goed, maar toch… Hij is derde kleuter en het voelde niet oké. Ik had echter geen echt goede oplossing en eerlijk gezegd is twee kinderen op hetzelfde niveau zéér gemakkelijk.

Lucas deed vrolijk de gebruikelijke dingen. Ze schilderden hun brandweerwagens vol enthousiasme en Lucas legde zelfs zijn ipad opzij om nog een pauw te knutselen die hij in zijn ooghoeken zag passeren toen ik door de net aangekomen zonnekindjes aan het bladeren was.

Ik besefte al heel snel weer dat enkel de methodes voor Lucas ook niet dat zullen zijn en we dus een fijne middenweg zullen moeten zoeken tussen de methodes en de losse aanpak van vorig jaar.

Die avond werden we ook verwacht bij de logopediste voor de uitslagen van de eerdere onderzoeken waarover ik vertelde.
Wel ik kan zeggen dat zo een eerste jaar zonder enige therapie (na toch wel enkele jaren intensieve therapie voor Lucas) zeer spannend was. Vol zenuwen ging ik dan ook de uitslagen tegemoet. Het is tenslotte mijn schuld als hun achterstand plots groter is geworden en ik daar niet tijdig maatregelen voor had getroffen.

Thibeau… Die volgt zijn ontwikkeling. Een jaartje achterstand. Heeft hij altijd gehad, heeft hij nog steeds. Hij ging dus niet achteruit of bleef niet staan. Gewoon lekker zijn tempo. Oef! Geen twijfel, we doen lekker verder.

Lucas… Dat is wel wat anders… Jahaaa! Die ging er toch wel op voorruit. Hij heeft ontwikkelingsdysfasie (taalstoornis) bovenop zijn ASS en tourette dus perfect praten zal er sowieso nooit inzitten en dat werd ook deze keer bevestigd. Toch bleek hij grote sprongen te hebben gemaakt. Hij haalde heel wat betere percentielen dan bij de laatste onderzoeken die hij kreeg. Uiteraard nog steeds zeer zwak en ver onder zijn leeftijd maar hé elke stijging is een stap voorruit of in dit geval een reuzensprong! Weer werd opgemerkt dat hij in zijn hoofd veel verder staat dan dat er uitkomt. Daar waar ASS altijd zijn grootste probleem was om te kunnen functioneren is dat door thuisonderwijs veranderd naar STOS en dat vind ik persoonlijk een grote opluchting. Doordat zijn ASS minder in de weg zit is hij veel leerbaarder en neemt hij veel meer op wat enkel en alleen maar ook zijn taal ten goede kan komen.
Toch is het ook heel moeilijk. De kans is zéér groot als ze van hem een niet talige IQ test zouden afnemen daaruit zou blijken dat hij hoogbegaafd is (dat hoorden we in het verleden al vaker), maar door zijn taal trekt hij alles steeds naar een gemiddeld IQ. Het evenwicht zoeken tussen leerstof die aangepast is aan zijn verstandelijk denkvermogen maar toch ook aangepast aan zijn talig kunnen is niet evident.
Laat hem maar een ICT en wiskunde wonder worden 😉 Daarvoor hoeft hij geen talenknobbel te hebben. Ieder zijn talent toch?

Eigenlijk kwam ik dus glunderend buiten bij de logopediste.

Vrijdag… Gaf ik Lucas de keuze welk vak eerst. Nota aan mezelf: Niet meer doen, teveel verwarring en dus een vol hoofdje voor Lucas. Dus ging hij aan het knutselen met een stukje WO. Praten over dingen die wel leuk en niet leuk zijn, die combineren, knippen en plakken. Daarna een bijtje kleuren volgens een soort van schema en een dobbeldriehoek maken. Bij die driehoek hebben we gepraat over gevoelens en mocht hij de driehoek met het gevoel dat bij hem paste naar boven zetten. ‘Mama ik ben altijd blij als ik met jouw mag werken.’ Dag 5 vink ik dus ook af als geslaagd ondanks het volle hoofdje. Wiskunde lukte niet meer en ook taal ging moeizaam. Een heel doolhofboekje vloog er dan weer wel door.

Thibeau die kreeg iets totaal anders. De logopediste had ons aangeraden een stap terug te zetten. Het is niet omdat hij de leerstof kan en hetzelfde als zijn broer wil doen, dat ook het beste is voor hem. 3de kleuterniveau en starten met basisbegrippen. Zorgen dat zijn taal wat beter mee wil en dan zou de rest vanzelf moeten volgen.
Ik vertelde deze voormiddag aan Thibeau wat juf L. had gezegd en zijn gezichtje klaarde helemaal op en plots kwam het er uit ‘Mama dat is veel te moeilijk, ik ben heel blij dat ik makkelijke blaadjes mag doen. Ik doe dat graag maar mijn hoofdje wordt er vol van.’ Wauw! En ja hoor, in de namiddag zag ik een vrolijke kleuter met glimlach en zotte kuren aan tafel zitten.

Oh en onze jongste? Ja, die leeft ook nog. Die stapt intussen vrolijk rond, kruipt op het aanrecht, haalt de vuilbak leeg en probeert bussen melk en chocomelk te doen ontploffen. Helemaal zichzelf dus.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/09/04/zo-trots-als-een-pauw/

0 gedachten over “Zo trots als een pauw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *