Multimove: De eerste les

Een twee à drie weken geleden zag ik via zo een gesponsord of gelinkt (of wat dan ook) bericht op mijn facebookapp de titel ‘Multimove Stekene’ passeren. Nieuwsgierig als steeds klikte ik er op. Bewegen voor kinderen. Google moest me wat wijzer maken maar heel veel vond ik er niet over. Het leek me een project van de overheid uit om jonge kinderen meer te laten bewegen. Onze naburige gemeente deed er blijkbaar aan mee. Ook de prijs viel mee dus besloot ik te mailen. Ik was immers ons akabe avontuur van vorig jaar nog niet vergeten.

‘Willen jullie kindjes met ASS opvangen?’
‘Hoe groot zijn de groepjes?’
‘Mag er een ouder bij blijven aan de kant, niet om in te grijpen maar gewoon om er te zijn als er eentje blokkeert?’

Ja, het zijn allemaal belangrijke dingen voor de jongens, maar ook voor ons als ouders. We laten ze niet meer starten op een plaats waar we er niet bij kunnen blijven tot ze voldoende vertrouwen hebben. Dat willen ze ook niet. Vooral Lucas mag dan sociaal enorm gegroeid zijn, we willen niet weer terug terecht komen waar hij een jaar geleden stond.

Na een mail terug met alle antwoorden die voor ons positief waren besloten we het er op te wagen. 9 september eerste les. Tot ik vorige week dinsdag al telefoon kreeg. ‘Hallo, ik ben V. en ik kreeg je mailtje doorgestuurd ivm je kindjes met autisme en de multimove. Morgen heb ik vrij in de namiddag, als jullie willen kunnen jullie al eens naar de zaal komen kijken zonder dat er al andere kindjes zijn zodat ze de omgeving al eens kunnen verkennen.’
Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat als ik niet zwanger had geweest en zoveel pijn had de kans groot was dat ik een driedubbele, achterwaartse salto deed van blijdschap. Nu bleef het bij wat huppeltjes met een grijns tot achter mijn oren en een man die naast me stond te grijnzen zonder hij wist waar het over ging, gewoon door mijn reactie.

Blijkt deze lieve juf V. ook nog eens les te hebben gegeven in het buitengewoon onderwijs in een auti-klasje. Jah, ik begon al helemaal te stuiteren.

Dus die woensdag gaan kennismaken en de dat ging helemaal zoals ik het had gehoopt. Super! Vol goede moed keek ik uit naar 9 september. Nu ja, Lucas keek er nog véél harder naar uit. Hij zeurde al tijdje om een hobby en we merkten dat hij stilaan ook wel nood krijgt aan die sociale contacten.

Dus gisteren was het 9 september…
7:53 zie ik Lucas in de deur van onze slaapkamer staan en zeg ik hem dat hij al naar beneden mag gaan en ik kom.
8:00 kom ik beneden en zie een blote Lucas op en neer springen als een duracellkonijn. ‘Euh Lucas? Waar is jouw pyjama?’ ‘Ik gaaaaaa tuuuurnneeeeennnnn!!!! Ik wil mijn kleeeeertjjeeeesssss!!!!’ Bon hem maar eerst kleren gegeven dan mezelf wakker proberen te krijgen. Dat kind krijg je nooit in kledij hé!
En toen ging de voormiddag in. Tegen alle verwachtingen in deed hij wonderlijke dingen tijdens zijn lessen. Wat gaat hij snel voorruit! Tot dan Victor nog snel een dutje moest doen. Ik kom weer beneden en daar kwam het.

‘Hoeveel kindjes gaan er zijn?’
‘Mag je blijven kijken mama?’
‘Ik weet niet welke oefeningen ik ga moeten doen.’
‘Mama, welke oefeningen moet ik doen?’
‘Is het juf V. of meester P. mama?’
‘Gaan we met de fiets?’
‘Wanneer gaan we met de auto?’
‘Gaan we altijd met de fiets?’
‘Is het lang fietsen?’
‘Waar is het turnen?”Is er een WC?’

Ja… Daar gaat ie weer… Zo blij dat hij mag gaan turnen maar helemaal over zijn toeren door alle stress er rond. En ook ik was het weer even vergeten. Een mega springerige Lucas maar wel een hele gelukkige dus die stress viel mee maar in hemelsnaam hoe doen ouders dat toch met kinderen die naar school en hobby’s gaan? Ik kan het me niet meer herinneren… Kinderen klaar krijgen, tijdig daar geraken, zien dat alles mee is, … Whaaaaa!!! En dat voor 1 uurtje sporten?! Blij dat ik dat niet meer dagelijks moet doen.

Bon… Veel te vroeg, hop allemaal de fiets in en naar daar. Lucas dolgelukkig, Thibeau standvastig ‘Ik ga NIET turnen.’ Nog geen 10 minuten later komen we aan en besef ik dat ik niet meer dan dat hoef te doen maar ik verbijt de pijn en hef het kroost uit de bakfiets. Dit is hun moment!

Turnsloefjes aan, papieren afgeven en even kijken naar de groep voor ons. Ik zie een 20-30 kinderen (ik heb ze niet geteld maar het waren er heel wat) en krijg het al benauwd voor de volgende groep. 7 kindjes bij de start en op het einde 12 (een deel dat aan de kant zat te wachten op hun brus ging meedoen). Oef! Hoewel ik me er van bewust zijn dat er vast nog zal geschoven worden in de aantallen ben ik opgelucht voor deze eerste les.

Lucas gaat vanaf de eerste seconde dolenthousiast meedoen. Ik zie hem een uur lang mee rennen, springen, … met een glimlach tot achter zijn oren, ik zag hem nog nooit zo hard lachen! Wat genoot hij er van!

Thibeau die stond bij mij, te kijken. Als ik hem aanspoorde, weigerde hij dus liet ik hem doen. Volgende keer misschien. Ik hoef niet te betalen zolang hij niet meedoet, nu ja niet dat dat me anders wat zou uitmaken. Hij moet het doen, niet ik. Hij moet het dus leuk vinden, niet ik. Na een tiental minuutjes komt V. naar ons toe. Ze gaf geen les die dag, maar was wel aanwezig voor de inschrijvingen en dergelijke. Ze probeerde Thibeau te overtuigen maar hij weigerde. Toen ze hem voorstelde met zijn knuffel mee te turnen, leek dat Thibeau wel een leuk idee. Dus zei ik hem dat hij volgende keer zijn knuffel dan maar moest meenemen, die had hij nu niet bij. Toen stelde V. voor om met een kikkertje te turnen, een knuffel die daar lag en die Thibeau de week ervoor had gezien. Thibeau ging mee om een kikkertje te kiezen (jongen of meisje).
Toen probeerde V. hem te overtuigen samen mee te doen. Ik keek van op een afstand toe. Ik zie haar op ooghoogte met hem praten, hij weigert. Dus gaan ze maar wat met het kikkertje achter het ‘hekje’ spelen. Kikker op het hek, kikker valt er af, … Ik zie Thibeau lachen en glimlach spontaan. Geen druk, zijn keuze, hij blijft staan en lacht dus het is oké. Uiteindelijk gaan ze met een hoepel spelen. De groep in de zaal, Thibeau met V. achter het hekje. Eerst probeert V. door met hem de hoepel de zaal in te rollen hem te overtuigen hem weer te halen, Thibeau weigert. Het doet me pijn te zien hoe hij kijkt. De paniek, de onzekerheid, het verdriet, de pijn, … Ik laat ze nog even doen alvorens ik ingrijp.
Toen ik dan uiteindelijk wilde ingrijpen besloot V. het anders aan te pakken en gingen ze met de hoepel gewoon achter de ‘hekjes’ spelen. Ik zie Thibeau direct weer opklaren en hij lacht. Met de kikker in zijn hand, spelend met de hoepel en hopla glipt de hoepel een stukje tussen twee hekjes de zaal in, maar net niet ver genoeg. Ik zie V. reageren met een glimlach maar Thibeau kan er net aan zonder écht de zaal in te moeten. Ik moet er om lachen en snap direct de bedoeling. Thibeau speelt verder en woeps… De hoepel vliegt tussen de twee hekjes die nu een stukje uit elkaar staan door Thibeau zijn eerder vang poging en daar gaat de hoepel de zaal in.
Ik zie V. recht springen en de zaal inrennen achter Thibeau zijn rug terwijl Thibeau achter de hoepel de zaal in rent. V. roept Thibeau van aan de andere kant van de zaal waar geen kinderen zijn en hij rent recht naar haar toe! Ze spelen samen verder en Thibeau maakt er niets uit! Zij aan de ene kant van de zaal, de groep aan de andere.
Dan gaan de hoepels weg en gaan ze met gele kegels en pingpongballetjes spelen. V. geeft Thibeau ook een gele kegel en gaat met hem net als de andere kindjes tegen de muur zitten. Niet tussen de andere kindjes maar wat verder, achter een paal, eerst zij, hij er naast. Eens het spelletje is uitgelegd speelt Thibeau met V. midden in de groep maar hij keert wel steeds terug naar V. tot hij na een tijdje gewoon blind achter de balletjes gaat rennen en daar krijgt Lucas het allemaal goed in de gaten.
Ik zie Lucas zijn broer in de gaten houden en blijft in zijn buurt. Ik zie intussen ook weer de angst op Thibeau zijn gezicht maar besluit niet in te grijpen. Als het spel weer even stopt zegt V. dat ze even wat moet gaan doen en Lucas gaat samen met zijn broertje achter die ene paal zitten. Samen met de gele kegel op hun hoofd en Thibeau met de kikker in zijn hand.
Ook het spel met de parachute doen ze samen heel erg goed mee. Wat zie ik ze beiden stralen.
Na afloop krijgen ze allemaal een ballon, eentje die Thibeau weigert, tsjah bang van ballonnen 😉

Ze rennen naar me toe en beiden zeggen ze hoe leuk het was! Ze besluiten beiden elke week te willen komen. Ik voorzie me volgende keer dus van het nodige inschrijvingsgeld en laat ze starten.

Thuis lijkt de weerbots ook mee te vallen. Lucas is wel wat springerig afgewisseld met extreem rustig maar geen crisissen of neerslachtigheid. Thibeau is Thibeau.

Vandaag, de day after… maken ze ruzie en zeggen ze duidelijk dat hun hoofdje vol zit van het turnen, maar het valt mee. Donderdag wordt vanaf nu onze rustdag zonder ‘verplichte’ leermomenten. De luxe van thuisonderwijs.

En ik? Ik ben dankbaar voor de lieve juf! Wat gaf ze Thibeau op minder dan 3 kwartier een enorm vertrouwen! De manier waarop ze het aanpakte… Geen druk, geen verplichtingen, zijn tempo, … Wauw! Ook de multimove op zich. Geen competitiedrang, geen druk, gewoon puur plezier! Jup, we zijn met ons gat in de boter gevallen! En ik als mama ook! Die grootste zoon van ons. Zoals die voor zijn broertjes kan zorgen… Wauw!

Ga ik er van uit dat Thibeau volgende week mee doet? Nee, helemaal niet! Maar de eerste stap is gezet en hij heeft alle tijd. En intussen belde ik deze voormiddag toch nog maar eens voor verdere testing… Want met elke stap die hij zet en doet. Thuis en buitenshuis wordt ons gevoel steeds vaker bevestigd. Onze lieve Thibeau heeft zijn eigen speciale aanpak nodig net als zijn grote broer en ik besef ook dat we zonder diagnose hem niet de juiste hulpverlening kunnen geven, hoe zeer wij dat ook willen… Thuisbegeleiding is het minimum dat we voor hem nodig hebben en dat kan jammer genoeg niet langer dan een jaar zonder diagnose. Hoe dan ook, hij blijft onze lieve Thibeau.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/09/10/multimove-de-eerste-les/

Eén gedachte over “Multimove: De eerste les

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *