Iedereen gelijk

Gisteren moesten we met Victor naar het ziekenhuis… Niets om jullie zorgen over te maken 😉

Toen we de eerste keer moesten wachten zag ik Lucas spelen met een blank meisje van ongeveer zijn leeftijd. ‘Ze is mijn vriend mama.’

Na onze consultatie moesten we weer wachten. Er moest nog bloed geprikt worden bij Victor…

We gingen deze keer buiten op het dakterras wachten waar de kinderen ook naar hartenlust konden ravotten.

Er komt een jongetje ook naar buiten. Een bruin gezichtje en lieve lach en ik zie Lucas naar hem gaan. ‘Wil jij mijn vriendje zijn?’ Heel aarzelend antwoord het jongetje dat hij wel wil waarop ze samen verstoppertje gaan spelen. Tijdens het spelen komt ook het zusje van dat jongetje naar buiten en speelt mee al snapt ze het nog niet zo goed. Zoals steeds zie ik hoe Lucas zich over haar ontfermt. Plots gaat het jongetje naar binnen. Hij moet naar het toilet. Het meisje blijft huilend achter en roept om haar mama. Lucas vraagt aan mij toestemming of hij het meisje naar binnen mag brengen naar haar mama. Na bevestiging van mij zie ik hem met het meisje aan de hand naar binnen wandelen tot bij haar mama en komt dan alleen weer naar buiten.

Vlak daarna komt er een meisje met down naar buiten en weer gaat Lucas er naartoe ‘Wil jij mijn vriendje zijn.’ Het meisje snapt de vraag niet zo goed maar daar trekt Lucas zich niets van aan. Hij gaat gewoon samen met haar spelen. Hij wil tikkertje spelen met haar en hij tikt haar. Ik zie het meisje fel reageren en ze wil duidelijk de aanraking niet waarop Lucas zegt ‘Ooooh jij hebt ook een vol hoofdje zoals ik. Jij vind het dus ook niet leuk om aangeraakt te worden. Verstoppertje?’ en ze waren weg, verstoppertje spelen.

Na een tijdje komen het broertje en zusje en ook enkele blanke meisjes naar buiten. Allemaal samen zie ik ze verstoppertje spelen. Mijn twee grote jongens samen met alle anderen…

Na afloop zeggen zowel Lucas als Thibeau ‘Ze zijn allemaal mijn vriendjes! Leuk hé mama zoveel vriendjes?!’

Ik oordeel niet over handicap, blank/bruin/… maar ik oordeel jammer genoeg wel te vaak op uiterlijk (vraag me niet wanneer het scheelt). Wat schaamde ik me gisteren als ik de kinderen samen zag spelen. Wie ben ik om te (ver)oordelen zonder mensen te kennen. Ik ben maar een mens, maar nee dat praat het niet goed. Ik besef weer meer dan ooit dankzij mijn lieve kinderen dat ik hier heel erg aan moet gaan werken, ik weet immers als mama met autisme, met kinderen met autisme/tourette/STOS, die thuisonderwijs geeft maar al te goed wat het is om vooroordelen te krijgen die 99% van de tijd niet juist zijn en ik weet dus ook hoeveel pijn dat doet.

Laten we allemaal wat meer leren van onze kinderen in plaats van onze kinderen enkel van ons.

Zou het niet fijn zijn als we als we allemaal wat meer zouden zijn als onze kinderen? Geen verschillen, iedereen gelijk?

11924747_10205814180408831_2996007879146952634_n

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/09/11/iedereen-gelijk/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *