Christengezin

Ik denk niet dat ik er ooit al over blogde, voor alles de eerste keer…

Waarom ik er nooit eerder over blogde? Angst voor de vooroordelen… Een geweldige vriendin omschreef het ooit heel mooi in een blog en de angsten die zij neerschreef lagen voor het grootste stuk in de lijn met de mijn.
Eigenlijk is het niet fijn me hierdoor te laten leiden, het is immers een groot (het grootste) stuk van wie we zijn en vooral wie ik ben.

Ben ik altijd gelovig geweest?
Neen. Ik geloofde altijd wel in iets maar werd thuis opgevoed in een gezin waar dit als ‘not done’ werd gezien en als kind ga je daar dan natuurlijk in mee. Toen we dan gingen trouwen 2 jaar geleden werd een kerkelijk huwelijk door de man en ook anderen aan de kant gezet. Het voelde voor mij eigenlijk niet 100% juist maar ik liet me leiden door anderen en durfde er niet veel over zeggen. Thans kende ik op dat moment Sofie uit bovenstaande blog al een tijdje, maar veel spraken we toen niet echt over het geloof. Wederzijds respect en ook wel interesse van mijn kant maar niet veel woorden.

Toen Victor gedoopt werd (dat deden we dan weer bij onze drie zonen uit traditie) op onze eerste huwelijksverjaardag begon Lucas vragen te stellen. Wie is God? Waarom geloven mensen in God? Waar is God? Waarom gaan mensen naar de kerk? En vooral ook hij wilde eens naar de kerk.

Ik ging met Lucas op zoek. We kochten een eerst vragenboek over geloof en lazen er vanalles over. Ik sprak er steeds vaker over met Sofie en al gauw stelde ze voor om eens mee naar de dienst te gaan in hun gemeente (kerk). Ik gooide het thuis op tafel en ook Joeri zag het wel zitten, vooral voor Lucas dan. Wat een indruk liet dit op ons hele gezin na! We hadden ons aan een stijve, saaie preek verwacht maar niets was minder waar. Er werd gezongen, muziek gespeeld, gebeden, de kindjes gingen naar voor (niet de onze) en uiteraard als de kindjes naar de zondagsschool waren, was er een preek, een enthousiaste spreker met een mooie boodschap. De preek kreeg Joeri niet mee, die bleef bij onze baby en kleuters in de zondagsschool.

Diep onder de indruk gingen we naar huis. Een Lucas die nog wilde gaan, ik die maar bleef nadenken en de man die maar bleef vertellen over alles wat hij niet had zien komen maar wel kwam. Over zijn gesprekken met Bram en zoveel meer.

Al snel besloten we op zoek te gaan naar een gemeente bij ons in de buurt, maar alleen durfden we die stap niet zetten dus gingen Bram en Sofie met ons mee. Sinds een klein jaar gaan we nu naar een evangelische gemeente bij ons in de buurt. Niet elke week. We proberen om de twee weken te gaan, maar ook dat lukt niet altijd jammer genoeg. De kinderen gaan super graag en zijn gek op de mensen daar, maar wekelijks gaan vraagt zeer veel van hen met volle hoofdjes en veel crisissen tot gevolg. Ook familiebezoekjes, renovaties, … combineren met de wekelijkse dienst lijkt ons maar niet te willen lukken.

Ondanks dat worden we er keer op keer ontvangen met open armen. Kinderen die tijdens het eerste deel van de dienst meezingen en af en toe is een geluid maken of roepen is daar geen ramp. Ze horen er bij, ze zijn kinderen van God. Lucas die elke keer iedereen zo graag een handje geeft en Victor die mee ‘zingt’ tijdens elk lied. Ze zien groeien en bloeien in deze veilige omgeving geeft een fijn gevoel.

En ik? Ik kwam thuis. Ik besefte plots wat ik toch altijd wel mistte. Ik ga graag en geniet er keer op keer van. Ook Joeri gaat graag, maar hoe alles nu exact zit voor hem weet ik niet helemaal, dus ik ga zeker niet voor hem praten. Ik weet als de tijd rijp is, hij met Gods wil me voor het eerst (de vorige keer was helemaal niet romantisch afgesproken in een gesprek) ten huwelijk zal vragen om dan echt voor de kerk te trouwen.

Intussen neem ik zo goed en zo kwaad als het kan deel aan de online Bijbelstudies van Good Morning Girls België. Mijn eerste was die van Petrus waar ik meer niets deed dan wel iets. Nu volg ik Handelingen. En ook deze leek in het water te vallen wegens gebrek aan een Bijbel in een goede vertaling maar sinds vorige week heb ik een Bijschrijfbijbel en ik voel dat het veel beter gaat. Ik leer elke dag bij en geniet. Ik geniet van de Stille Tijd met God en het moment dat ik dan even helemaal met rust gelaten word door de kinderen en echtgenoot.

2015-09-22

Onze dochter zal deze keer niet gedoopt worden maar opgedragen en ik? Ik denk er over na mezelf opnieuw te laten dopen. Deze keer als volwassene en dus volledig bewust van mijn keuze.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2015/09/22/christengezin/

3 gedachten over “Christengezin

    • 21 september 2016 om 20:16
      Permalink

      Dank u 🙂

      Hoe het nu gaat? Naast de dagelijkse drukte en stress gaat het goed. Al gaan we al een paar weken niet meer naar de dienst, ik hoop daar vanaf deze week weer verandering in te brengen, tenminste als iedereen genezen is hier in huis. Bijbelstudie heb ik even on hold gezet tot er weer wat meer structuur is in het nieuwe schooljaar.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *