Al enkele maanden wisten wij dat we ten laatste op 24 november 2015 voor de vierde keer mama en papa zouden worden. Nog even was er twijfel over een weekje vroeger maar uiteindelijk werd besloten dat we alles in het werk zouden stellen om ons zusje zolang mogelijk in de buik te houden ondanks mijn medische geschiedenis. Zo gezegd, zo gedaan. De laatste weken bracht ik vooral liggend door en werd thuisonderwijs al wat terug geschroefd. Ik haalde best vlot die 37 weken en 6 dagen, nu ja, ik bespaar jullie het verhaal over mijn vele paniek aanvallen de laatste week.

24 november 2015… Om 6 uur gaat de deurbel met de babysit van dienst. We vertrekken wat later richting het ziekenhuis en komen daar uiteraard al behoorlijk te laat aan, ja dat leven met kinderen ook 😉

We installeren ons in mijn kamer, tekenen alle papieren dat je de anesthesist niet aansprakelijk kan stellen en nog wat meer… Ja, gepland bevallen, er is niet veel natuurlijks aan. We kennen het inmiddels wel.

Stipt 9 uur ben ik in het OK met manlief aan mijn zijde. Ik bespreek nog even met de anesthesist mijn panische angst voor de epidurale (de eerste twee keer zorgden voor een trauma). Zowel de anesthesist als vroedvrouw waren super lief. Ik werd ontzettend goed begeleid en voor ik het wist, zat de verdoving zonder dat ik er wat van voelde. Wat een verschil met de vorige keren!

Hop de operatietafel op en starten maar. Bij een vierde gaat het al niet meer zo vlot wegens verklevingen maar achteraf gezien vertelde de gynaecoloog dat het niet zo rampzalig was en we gerust nog eentje mogen krijgen 😉

Na 20 minuten geduw en getrek zeggen ze tegen Joeri dat hij het fototoestel in de aanslag moet houden, krijg ik een kussen in mijn nek en gaat het groene doek naar beneden en daar zie ik zelf mijn dochter geboren worden. Wauw!!! Manlief mag dankzij mijn geboorteplan dat ze hadden gelezen zelfs de navelstreng doorknippen!

Dan is het tijd voor de dochter haar controle. 3300 gram en 48 cm. Netjes toch?! Enkele minuten later zie ik de vroedvrouw met een bundeltje baby afkomen. Enkel in luier en mutsje hop bloot op mij met over ons mijn zelfgemaakte dekentje. Huid-op-huid terwijl ze nog wel ruim een half uur werk aan me hebben. Wat een ervaring! Manlief trekt lustig foto’s en ik zie aan zijn blik dat hij met plezier zijn eerste knuffels die hij met zijn zonen had aan mij gunt deze keer.

Eens klaar in het OK rijden ze ons met bed naar recovery waar binnen de vijf minuten ons zusje startte met haar eerste drie uur durende marathon mamamelk drinken. Zalig genieten!

De rest van het verblijf, nu ja twee en halve dag, werd ik even goed verzorgd. Ja, elke keizersnede wordt er beter op qua ervaring.

Vandaag is Charlotte vijf dagen oud, en zijn we al twee en halve dag thuis. Ik herstel bijzonder vlot in vergelijking met mijn bevalling van Victor en geniet dus met volle teugen. We hebben kloven, verstopt melkkanaal en kraamstuwing maar de borstvoeding is zo ontzettend genieten.

Gentle sectio? Het zou verplicht moeten worden in elk ziekenhuis. De verschillen zijn enorm. Van drie uur zonder baby die al gezien werd door familie voor ik hem zag tot deze ervaring. Wel dames die met keizersnede moeten bevallen… Ik weet wat ik jullie aanraad 😉

Oh en de broers? Die vechten om hun zusje 😉

Nota: sorry voor eventuele schrijffouten, mijn borstverslaafde dochter laat enkel typen op gsm toe momenteel 😉 Ik ga nog wat verder genieten en ik hou jullie snel op de hoogte van hoe het hier gaat, ook op thuisonderwijs gebied.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!