Ja, het is me wat zo 4 kindjes. Nu ja, eigenlijk valt het wel mee hoor maar het is druk doordat de grote broers nog wat moeten aanpassen.
Ik voel me geweldig, meer dan dat. Ik voel me alsof ik de wereld zou aankunnen en mijn lichaam gaat daar overdag gans in mee tot ik ’s avonds neer plof. Mijn lichaam komt tot rust en dan pas voel ik hoever ik ben gegaan. Tsjah, ik ben dan ook nog maar 3 weken geleden bevallen met keizersnede en loop al 2 weken rond alsof er niets is gebeurd. Niet slim natuurlijk. Elke dag dat ik dus teveel doe moet ik de dag daarna bekopen met een dag zetelrust.

Ik ben dus wel regelmatig op facebook te vinden maar bloggen schiet er dan behoorlijk bij in aangezien ik dat liever van op de laptop doe en die nog niet zo handig op mijn schoot kan staan, ja blijkbaar zit daar nog ergens een wond waarvoor ik moet oppassen.

Los daarvan gaat alles hier zijn gangetje. Nu ja, laat ik dat even per kind kort beschrijven:
Lucas zit vol stress want zoals hij zelf zegt vind hij het raar dat Charlotte nu voor altijd bij ons woont en dat uit zich in behoorlijk rebels gedrag. Er staan technisch gezien werkende oren aan zijn hoofd maar de aan-knop die zijn we kwijt.

Thibeau is dan weer uitermate rustig en meegaand, zolang alles gaat zoals hij het in zijn hoofd heeft. Tot afgelopen zondag thans… Plots moest hij naar de wc, zoals steeds wil dat zeggen dat hij NU moet gaan. Maar nee, hij haalde het niet. Hij bleef staan, riep ons en plaste uit. Niet veel later opnieuw en daarna opnieuw. Geen enkele keer haalde hij de wc en geen enkele keer dacht hij er aan even op te houden en op de wc verder te plassen. Nochtans heeft hij nog maar zelden een ongelukje gehad in die tijd dat hij zindelijk is.
Ook neemt hij nu alles letterlijker dan ooit tevoren. Hij wil een fles cola pakken (of was het nu water) en vind geen in de kast waarop zijn papa zegt ‘Aan de andere kant (achter hem) aan de bureau staan er nog flessen.’ waarop Thibeau zich omdraait met zijn gezicht naar de flessen, er voorbij wandelt naar DE ANDERE KANT van de bureau. Om dan tot het besef te komen dat er daar een rek staat (staat er al heel lang hoor) en dan in crisis te gaan want papa had gelogen.
Oh ja, zijn onderzoek bij de kinesist staat al gepland voor dit jaar nog en ook de psychiater mag stilaan gaan bellen zodat we de onderzoeken naar autisme bij hem kunnen afronden want voor ons begint het nu wel heel erg duidelijk te worden allemaal.

Victor die is jaloers. Een beetje jaloers. Een beetje veel? Nee, stikjaloers! Hij is super lief voor zijn zusje. Aaikes, kusjes, knuffels, … maar mama delen zit er niet in. Ik slaap dus doorgaans met twee kinderen in mijn armen nu. Ook overdag kruipt hij direct op het luierkussen om als eerste een propere luier te krijgen ook al kreeg hij die een half uur er voor al en als hij zusje hoort huilen rent hij naar me toe om op mijn schoot te kruipen zodat ik niet zou kunnen recht staan om voor zijn zusje te zorgen. Slapen? Dat doen we niet meer voor half 2 ’s nachts tenzij hij overdag geen middagdut deed maar hij kan nog niet zonder zijn middagdut van maar liefst 4 uur (hem inkorten helpt niet) wat maakt dat dagen zonder middagdut dus regelrechte horror zijn.

Charlotte die heeft op dit moment haar eerste sprongetje.

Moesten we daar onze handen nog niet vol genoeg mee hebben dan is er ook nog thuisonderwijs dat we weer hebben opgestart of toch op de dagen dat ik geen zetelrust hou en oh ja, vermelde ik niet eerder al dat we ook een feestje organiseren. Ja, ergens eind januari is er een opdraging, babyborrel en 3 dubbel verjaardagsfeest. De uitnodigingen zouden vandaag overal moeten zijn aangekomen en de rest van het plannen kan beginnen of toch het knutselen van de versieringen al. Het wordt namelijk een heuse confettiparty!

Zo, nu jullie weer up-to-date zijn en ik het even van me af heb kunnen schrijven heb ik weer energie om mijn 4 lieve kindertjes in hun kledij te krijgen en voor het eerst er met die bende alleen op uit te gaan… Multimove here we come! Of dat hoop ik toch.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!