Wat?! Inspectie?! Help!

Ja, dat is wat ik dacht toen ik 3 maanden geleden op een niet zo rustige zondagmiddag mail kreeg met de mededeling dat we inspectie zouden krijgen. Paniek! Ik moest immers bijna bevallen. Stress!!! De data vielen allemaal in de eerste drie weken na mijn bevalling, horror! Met keizersnede wist ik dat dat onmogelijk zou worden. Dus rustig gebeld, uitgelegd en we kregen uitstel. Ze waren heel begripvol. Oef! Toch was ik heel erg bang, ik had me al direct van mijn lastigste kant laten zien ten opzichte van hen, met wat voor idee zouden ze nu wel niet naar hier komen?! Nu ja, geen keuze, het moest maar.

De vorige 12(?) in de facebook groep waar ik zit waren met glans geslaagd of toch diegene die ongeveer (of niet zo ongeveer) in dezelfde stijl werken als ik. 1 iemand niet maar die doet het helemaal anders dan wij, en in mijn ogen helemaal niet slechter, maar bon die beslissing is jammer genoeg niet aan mij. Ik was dus al wel redelijk gerust gesteld maar toch… Het is een hele verantwoordelijkheid die opleiding van je kinderen en het idee dat ze je komen afkeuren hierop maakt je toch wel bang. Je bent immers niet enkel hun ‘juf’ maar ook hun mama. Als ze dus mijn lessen zouden afkeuren zou dat voor mij ook een gevoel van falen zijn als mama. Dus toch wel heel erg zenuwachtig.

Daarnaast was ook gans mijn omgeving er van overtuigd dat dat dik in orde zou komen. In de facebookgroep waar ik zit, maar ook op de pagina van Gewoon Wij. Iedereen maar overtuigd dat het oké ging zijn en zelfs mensen die zeiden dat als het bij ons niet goed zou zijn het dat nergens is. Wat leuk en lief al dat vertrouwen en die bemoedigende woorden maar eerlijk, oh wat was ik bang al die lieve volgers, vrienden, familie, kennissen, … teleur te stellen. Ja, jullie hebben wel een extra druk op mijn schouders gelegd hoor 😉 Maar toch een dikke dankjewel voor het meeleven! Dankzij jullie hou ik het vol in de moeilijk momenten! Zoveel steun van mensen die je heel goed, goed, minder goed of zelfs niet kent, het doet toch wel wat met je!

Ik begon dus drie dagen op voorhand (ja, maar 3) met mijn thuisonderwijskast op te ruimen. Dat viel wel mee. 1 plank herschikken en wat overbodige blaadjes weg smijten, that’s it. Het is hier wat het is en dat zouden ze te zien krijgen ook. Spullen van de kamer halen die waren afgewerkt en de knutselwerkjes uit hun kamer plukken. Wat mooi opstellen in de keuken en klaar. Oké, en de dag ervoor kuisen als een gek want kom je wil het toch wel wat proper hebben als die mensen komen.

Vandaag was het dan zo ver. Al het afgewerkt materiaal stond klaar op het aanrecht, de laptop stond open met de foto’s netjes gesorteerd en de kast, jah die staat waar ze staat. 14 uur stipt, geklop op de deur, ah ja de bel doet het niet! Ik laat ze zenuwachtig binnen en laat hen plaats nemen in de keuken. Eerst de vraag hoe we het inrichten. Begin ik daar gelijk een gek te ratelen en te stotteren. Hoezo zenuwachtig? Ergens in een stotterbui word ik voorzichtig onderbroken met de vraag hoe dat juist zit met onze schema’s die we hebben. Ik laat hen dus het schema aan de kast zien dat we gebruiken voor thuisonderwijs. Ze waren toen misschien 2 minuten binnen ofzo.  Krijg ik daar plots al de vraag of ik van opleiding leerkracht ben. Daarna vroeg ze of die ganse kast voor thuisonderwijs was waarop ik bevestigend antwoord en zeg dat dat niet alles is. Ze bekijken alles in de kast aandachtig met een lach op hun gezicht en de opmerking dat dit hen heel erg doet denken aan een mama waar ze vorig jaar waren geweest. ‘Ah ja, bij Linda. Met haar gaan we naar een museum deze week.’ ‘Jij zit ook op die ene facebookgroep.’ … Tsjah, de wereld van de thuisonderwijzers is klein.

Ze bladerden nog een enkele werkboek door, keken in mijn agenda en stelden nog wat vragen over hoe we dingen aanpakken, we zorgen voor sociale contacten, hobby’s, … Niets speciaals of onverwachts eigenlijk. Aan Lucas hebben ze geprobeerd iets te vragen nadat ik hen dat vroeg omdat ik bang was dat Lucas een crisis zou krijgen als dat niet gebeurde. Ik had hem dat immers zo voorbereid. Hij reageerde met een brede lach en een knik, dat was oké. Ze waren enorm lief en hadden veel begrip. Ze konden me al snel gerust stellen dat het goed was en ik niet meer hoefde wakker te liggen tot aan de officiële papieren die nu nog moeten volgen. Ik blog zeker nog over het officiële verslag van zodra dat er is.

Ze zouden voor zeker 2 uur komen. Na een half uur waren we uitgepraat over ons thuisonderwijs en we babbelden nog een klein half uurtje over wat andere dingen. Het ging super vlot, veel vlotter dan ik had verwacht.

Dankjewel voor de vele steun, succeswensen en proficiat wensen maar vooral een dikke dankjewel aan mijn allerliefste echtgenoot die dit mee mogelijk maakt. Die elke dag gaat werken om dit allemaal te kunnen betalen en ons dus de mogelijkheid geeft om aan thuisonderwijs te doen. Voor de kast die hij heeft gemaakt, het 100veld, de spiegel, de blokjes, het vermenigvuldigveld, … Zijn onvoorwaardelijke steun al zal hij zelf niet snel een lesje doen met de kinderen want dat is zijn ding zo niet. Zonder hem hadden we nu niet zo’n positieve inspectie gehad.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/02/08/wat-inspectie-help/

2 gedachten over “Wat?! Inspectie?! Help!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *