Mama geeft het toe!

‘En nu gaan jullie naar school!’

Ja, het is een zin die de laatste tijd wel vaker uit mijn mond komt op een niet zo’n fijn volume. Voor wie dacht dat alles hier rozengeur en maneschijn is, die heeft het goed mis! De kinderen hebben sinds de inspectie geen moment meer gehad dat ze zich een beetje acceptabel gedragen hebben, laat staan gewerkt (lessen gevolgd).

‘Ach, ze moeten vast ook wat ontladen van al die stress die de inspectie met zich meebracht.’ dat was de zin waar ik me aan recht hield de eerste week na de inspectie. De tweede week ging het van ‘Kom op, terug wat ritme en alles betert wel.’ maar we gingen al snel over naar week drie ‘Waarom doen jullie nu niet gewoon wat ik vraag?!’ om dan over te gaan naar week vier ‘Ik ben het beu! Jullie gaan naar school!’

Paniek en tranen om daarna al lachend te zeggen ‘Ach mama, dat doe je toch niet.’ En dat weten ze natuurlijk heel erg goed omdat het in het voorbije 1.5 jaar uiteraard niet de eerste keer is dat ik er mee dreig en elke keer voel ik me schuldig ook. Wat voor beeld geef ik die kinderen ook mee?! School is NIET slecht, helemaal niet. Uiteraard is de ene beter dan de andere en staat of valt alles met diegene die vooraan de klas staat maar echt, school-is-niet-slecht. Dat is echter wel wat ik hen meegeef want ik gebruik school als straf, een straf die ik niet eens waar zal maken. Of wel?

Ik had het er al een paar keer over gehad met mijn man dat als er niets zou veranderen aan hun gedrag ze echt wel naar school zouden moeten in september. Hij op zijn beurt ging dat weer proberen uit te leggen aan de kinderen waarom mama zo boos op hen wordt. Echter het komt niet aan bij hen.

Vandaag uitte ik in algehele frustratie alles tegen mijn beste vriendin. Diezelfde die me nota bene wel op het idee bracht met thuisonderwijs te starten! Waar haalde ze het?!
Gelukkig is ze altijd bereid om heel mijn klaagzang te aanhoren en bij te staan met enkele bedenkingen. Nee, geen goede raad maar gewoon dingen zeggen die je aan het denken zetten, was ik er maar zo goed in naar andere mensen toe.

Nu een halve dag na haar bedenkingen,  ben ik al heel wat rustiger. Vooral de vragen ‘Waarom ben je met thuisonderwijs gestart?’ en ‘Wat zijn de voor- en nadelen van beide?’ bleven even hangen
Uiteraard weet ik als geen ander waarom ik met thuisonderwijs ben gestart en ken ik ook nog steeds alle voor- en nadelen van alle opties maar vooral stond ik stil bij ‘Waarom zou ik stoppen met thuisonderwijs?’ en als ik dan heel eerlijk moet zijn dan is er maar 1 reden.
Voor mezelf! Rust! Ik zit 24/24 en 7/7 bij de kinderen. Ik voed ze op, geef ze les, speel met hen, knutsel met ze, doe het huishouden met hen, … Ik heb NOOIT rust! Ik doe geen vrijwilligerswerk meer voor VVA, heb geen hobby en ga nooit uit, ook niet met manlief. Klinkt zielig hé 😉 Dat is het echter niet. We zien als gezin familie en vrienden, doen uitstappen, … Ik geniet er van en ben dolgelukkig met het feit dat we zo’n hecht gezin zijn en alles samen doen maar ik wil af en toe wel wat rust!
Daarna kwam dan bij mezelf de vraag ‘Waarom heb je nu plots zo’n nood aan rust?’ op en toen bleek dat ik dit gevoel nooit echt heb gehad tot Charlotte er bij kwam. Versta me niet verkeerd. Het is een wolk van een baby. Slaapt en eet en begint zelfs leuke geluidjes te maken in haar park. Ze is een droombaby! Sinds haar krampen een goede maand geleden fel beterde, huilt ze ook echt zelden nog tenzij dan enkele korte momenten. Maar elk vrij moment dat ik had, wordt nu ingevuld met verschonen en voeden en dat doe ik met veel liefde.

Ik moet dus eigenlijk concluderen en toegeven dat het niet aan de kinderen ligt maar aan mezelf. Mijn geduld is ver zoek door het continue bezig zijn en geen rust meer te hebben, maar dat gaat over. Het zijn mijn kinderen en ik heb het graag voor hen over! Ik geniet van elk moment met hen, nu ja misschien wel wat minder van de crisis momenten, en ga dat vanaf nu weer doen. Ze zijn allemaal al veel te snel groot! De oudste is al 7 jaar en de jongste alweer 3.5 maand! Voor ik het weet en een keer teveel met mijn ogen knipper zijn ze uit huis, dus hoofd omhoog, borst voorruit en genieten!

Morgen met fris hoofd en vol goede moed een nieuwe dag vol thuisonderwijs!

Bedankt Sofie om me aan het denken te zetten!

Over een bekentenis gesproken!

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/03/02/mama-geeft-het-toe/

7 gedachten over “Mama geeft het toe!

  • 3 maart 2016 om 20:21
    Permalink

    Voor wat het is: ik zei vorige week in de leraarskamer ‘ik wil naar huis en liefst meteen. Geen kind dat naar mij lijkt te luisteren, ze zijn zoooo druk, enz enz’. Inderdaad, school is reuzefijn maar niet altijd rozengeur en maneschijn 😉 keep up the good spirit!

    Beantwoorden
    • 3 maart 2016 om 20:24
      Permalink

      En daaraan weten we dat juffen ook maar mensen zijn net als thuisonderwijzers/mama’s, oef 😉
      Leuk van je te horen!

      Beantwoorden
  • 5 maart 2016 om 12:03
    Permalink

    Heel veel moed en geduld gewenst voor de wat mindere dagen/weken. Fantastisch dat jullie deze sprong waagden en toch al veel rust hebben kunnen geven naar de kinderen toe. Fijn dat je zo’n eerlijk beeld geeft! Hier lijkt het helaas tot nu toe financieel haast onmogelijk door hoge afbetaling huis, ik blijf dromen dat daar ooit verandering in komt 🙂

    Beantwoorden
  • Pingback: Autisme: Een gewone zondag

  • Pingback: Thuisonderwijs en autisme, autisme en thuisonderwijs

  • Pingback: Opendeurdag op school

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *