Opendeurdag op school

Enkele weken geleden postte ik deze blog en in de hoop dat het zou beteren, stelde ik met de kinderen een schema op wat je dan weer hier kan lezen.
Jammer genoeg bracht het schema niet de rust die ik hoopte en/of nodig had. Het bleef hier een ramp. Crisis na crisis ging voorbij en ik had het volledig gehad. Ik bleef maar dreigen met school en ook manlief was het beu. Op een bepaald crisispunt zat ik rond te kijken naar scholen in de buurt en bleek dat de gemeenteschool achter onze hoek een opendeurdag hield op 19 maart. Ik besprak het met Joeri en we besloten te gaan kijken. De kinderen geloofde er natuurlijk niets meer van toen ik het hen zei, maar toen de dag dichter kwam, kregen ze door dat het echt wel menens was.

19 maart stonden we op. Lucas was dolenthousiast, hij wist natuurlijk helemaal niet wat hij moest verwachten. Thibeau luisterde als een geslagen hondje. Vreselijk was dat! Maar we meenden het echt, het kon zo niet verder dus moesten we echt wel gaan kijken.

Op school aangekomen, werden we vriendelijk ontvangen en kregen we direct een rondleiding in alle klassen en de daarbij horende uitleg van de directeur. Een warm en hartelijk gesprek. Ze hadden behoorlijk wat hulpmiddelen voor handen voor kinderen met een beperking en ik had de indruk dat hij toch ook wel wist waarover hij sprak omtrent autisme. We zouden zelfs mogen aangeven bij welke leerkracht Lucas zou willen zitten zodat hij zich het meest op zijn gemak voelt in die grote verandering.
We kregen nog meer uitleg en nog meer uitleg enz… Hij was ook helemaal niet negatief ten opzichte van thuisonderwijs en keek zelfs niet gek op toen we het zeiden.

Lucas stuiterde maar rond ‘Deze klas!’, ‘Bij de meester!’, ‘Cool!’.
Thibeau die liep met zijn hoofd naar beneden dicht bij me aan en wilde echt niet, hij was duidelijk bang.
Victor speelde heel stilletjes in de peuterklas.

Toen we weer thuis waren, smeekte Thibeau om niet naar school te moeten.
Lucas die vroeg dan weer of hij al na de Paasvakantie mocht gaan, echter zag hij natuurlijk enkel de leuke dingen en snapt hij niet wat voor impact het op hem heeft. Zo stond hij bijvoorbeeld minuten lang naar een klok te kijken in een klas. Die klok was een kikker waarvan de ogen op de seconden heen en weer bewogen en Lucas zijn hoofd ging de hele tijd mee van links naar rechts. Pijnlijk om zijn gelaatsuitdrukking daarbij te zien. Om nog maar van de tics en zijn gedrag na het schoolbezoek te zwijgen.
Toen we hem vroegen wat er dan zo leuk was aan school… ‘Een koord met knutselwerkjes zo in de lucht!’, ‘Een plastiek doosje met pennen!’, ‘Zoveel aan de muur!’, … Ja, hij somde alles op waar hij dus volledig van overprikkeld raakt. De logica… Toen we hem dan uitlegden dat er ook veel kindjes zijn en dus ook lawaai, was het al heel wat minder leuk die school.
Victor was overduidelijk nog niet toe aan school. Hij speelde heel stilletjes op de glijbaan maar meer ook niet. Hij was echt bang van alle drukte.

We gingen aan tafel zitten. Als ze echt niet naar school wilden dan zou er wat moeten veranderen. Ze beloofden zich aan het schema te houden dat we samen hebben opgesteld en wilden er niets meer aan veranderen (dat mocht namelijk wel). Lucas wilde heel graag een touw om de knutselwerkjes aan te hangen en zo gebeurde het dat we nu in onze keuken een touw hebben vol knutselwerkjes. Aan onze kasten hangt al heel veel materiaal dus dat was oké. Lucas wilde ook zijn eigen plek zodat hij niemand kon zien. Aangezien we niet groot wonen hadden we niet zoveel oplossingen maar de my space voldoet volledig aan onze zoon zijn strenge eisen.

De eerste twee weken erna waren nog steeds een ramp en ik vroeg me af wat het nut was geweest van naar de school te gaan kijken. Toen had papa vakantie en was er te weinig structuur. Lucas leefde van crisis naar crisis en wij dus ook. Ook Thibeau en Victor kregen veel meer crisissen. Afgelopen maandag ging papa dan weer aan het werk. Strikt zette ik de structuur op. Het was oké. Ze gingen aan tafel zitten en werkten gewoon alsof er niets was gebeurd. Kwam de thuisbegeleiding? Mij een zorg, de structuur volgen zouden we en het helpt. Vind ik het fijn zo? Nee, ik zou veel liever hebben dat onze kinderen in een vrijere omgeving kunnen ontwikkelen en leren maar onze kinderen verliezen volledig de controle over alles en worden er echt ongelukkig van. Ze kunnen weer lachen en plezier maken, ze leren weer en genieten weer. Al vier dagen zitten ze elk in hun my space rustig te werken, met een lach op hun gezicht. Ze genieten weer. Na 2 maanden crisissen, conflicten en strijden is er weer rust. Het gaat goed, ik zie het en ik voel dat we er weer een tijdje tegen kunnen.

Waarom ik hier niet eerder wat over vertelde?
Wel, ik ben er namelijk niet trots op. Ik voelde me een vreselijke moeder dat ik dit moest doen om hen duidelijk te maken hoe menens het was voor mij. Ik wil enkel maar het beste voor mijn kinderen. Door naar de school te gaan kijken, werden ook mijn ogen weer geopend. Ik zag weer exact waarom ik onze kinderen NIET op school wil hebben. Niet vanwege de school zelf, nee die was echt wel goed, maar omdat onze kinderen daar niet thuis horen. Lucas zou echt weer compleet door het lint gaan om vervolgens weer depressief te worden, de overdaad aan prikkels, brrrrr. Thibeau was zijn laatste ervaring nog niet vergeten en kroop nog steeds bang weg, vreselijk! En Victor, tsjah, op 2.5 zijn de meeste kinderen nu éénmaal nog niet rijp voor school.

Ik sta weer steviger dan ooit achter onze keuze voor thuisonderwijs, wat ben ik blij dat we de vrijheid hebben om onze kinderen thuis te onderwijzen.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/04/08/opendeurdag-op-school/

3 gedachten over “Opendeurdag op school

    • 8 april 2016 om 16:33
      Permalink

      We proberen hen inderdaad het beste te geven maar oh wat deed het pijn om zo ver te moeten gaan. Ik ben in elk geval opgelucht dat het nu weer beter gaat 🙂

      Beantwoorden
      • 10 april 2016 om 06:41
        Permalink

        Snap ik wel. Het is ook allemaal niet niks, zeker niet omdat je ziet hoeveel effect het allemaal op ze had. Die overweldiging door alle prikkels waarvoor je ze juist beschermen wil.

        Gelukkig gaat het nu beter!

        Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *