Het is een vraag die we al van bij de geboorte krijgen en een vraag die we maar blijven krijgen.
Na 3 jongens een meisje krijgen, blijft een reden voor velen om aan te nemen dat we er wel mee stoppen nu. Nogmaals, dat weten we nog niet!
Toch is een andere, steeds terugkerende, vraag hoe dat nu voelt na 3 jongens, zo’n meisje. Hoe voelt dat nu?

Meestal wil ik gillen ‘Het is mijn KIND! En elk kind voelt voor mij hetzelfde, pure liefde en geluk!’ maar bon gaan gillen en kortaf zijn, is niet zo beleefd dus doen we dat niet. Elke keer weer antwoord ik heel erg kort maar vriendelijk ‘Nee, niets verschillend.’ Maar uiteraard heb ik er ook al wel op nagedacht. Want is het ook echt zo dat er geen verschil is? Ik ging dus eens echt diep nadenken en manlief ook.

Voor mezelf:
Als ik ze verschoon zie ik uiteraard de verschillen wel. Ook als ik ze aankleed is er een verschil. Geen broeken, maar kleedjes. Ik kijk enorm uit naar lange haren en het moment dat ze gaat kruipen en stappen en er dan onder zo’n kleedje een leuke meisjesprint wasbare luier uitsteekt.
Shoppen is ook helemaal anders voor een meisje. Wat zijn er veel leuke dingen voor een meisje! Voor een jongen heb je dat echt niet, ik toch niet.
Ook denk ik dat de band met een meisje later wat anders is. Ik denk maar aan als ze kinderen krijgen. Ik zie mijn zoons nog niet samen met mij door het shoppingcenter wandelen op zoek naar leuke dingetjes voor mijn toekomstige kleinkind, met een dochter zie ik dat dan weer wel. Hoewel ik me er ten stelligste van bewust ben dat ook dat geen garantie hoor.
Ook zie ik geen problemen als de jongens met een vriendin naar huis komen, maar bij de dochter? Ja, ik zie zo al als ze haar vriend mee naar huis brengt een rij van 4 mannen staan (Lucas als eerste) om de vriend te keuren.

Voor manlief:
Hij heeft over de grootste lijnen echt dezelfde mening als ik. Wat een meisje? Het is mijn kind. Hoewel het voor hem gevoelsmatig nog net wat anders ligt. Vaders en hun dochters ding 😉
Hij is bang dat ze hem altijd rond zijn vinger zal winden (wedden dat het haar lukt!).
Ook wil hij haar veel harder beschermen dan de jongens. Niemand moet een vinger uitsteken naar 1 van zijn kinderen maar als het op zijn dochter aan komt, haha, I dare you! Het cliché zeker, een man kan zichzelf beter verdedigen.
Oh ja, hij heeft ook 1 grote angst… Misschien delen we die ook wel. Glitters en roze, maar echt véél glitters en roze. We hebben al wel glitters en roze in huis voor de jongens maar hij is echt bang dat het zo’n meisjemeisje wordt. Ikzelf ben dat helemaal niet, dus ik denk daar niet bij na, alsof het niet kan gebeuren ofzo. Niet dat we haar minder graag gaan zien als het wel zo is hoor.

Echt gevoelsmatig zijn er voor ons dus niet echt veel verschillen. Ze is onze dochter maar vooral ons vierde kind. Net als de jongens zien we haar onvoorwaardelijk graag, willen we niet dat haar iets overkomt en zullen we alles in het werk stellen om, samen met God, hen op te voeden tot een zelfstandige, evenwichtige, eigenwijze, beleefde, … volwassene. Maar toegegeven, achteraf gezien vinden we het alle twee wel leuk om toch ook een meisje te hebben.

Wil je geen enkele blog missen? Vergeet ons dan niet te volgen via de volg knop die je hier rechts op de pagina terug vind.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!