Hoe voelt dat, een meisje?

Het is een vraag die we al van bij de geboorte krijgen en een vraag die we maar blijven krijgen.
Na 3 jongens een meisje krijgen, blijft een reden voor velen om aan te nemen dat we er wel mee stoppen nu. Nogmaals, dat weten we nog niet!
Toch is een andere, steeds terugkerende, vraag hoe dat nu voelt na 3 jongens, zo’n meisje. Hoe voelt dat nu?

Meestal wil ik gillen ‘Het is mijn KIND! En elk kind voelt voor mij hetzelfde, pure liefde en geluk!’ maar bon gaan gillen en kortaf zijn, is niet zo beleefd dus doen we dat niet. Elke keer weer antwoord ik heel erg kort maar vriendelijk ‘Nee, niets verschillend.’ Maar uiteraard heb ik er ook al wel op nagedacht. Want is het ook echt zo dat er geen verschil is? Ik ging dus eens echt diep nadenken en manlief ook.

Voor mezelf:
Als ik ze verschoon zie ik uiteraard de verschillen wel. Ook als ik ze aankleed is er een verschil. Geen broeken, maar kleedjes. Ik kijk enorm uit naar lange haren en het moment dat ze gaat kruipen en stappen en er dan onder zo’n kleedje een leuke meisjesprint wasbare luier uitsteekt.
Shoppen is ook helemaal anders voor een meisje. Wat zijn er veel leuke dingen voor een meisje! Voor een jongen heb je dat echt niet, ik toch niet.
Ook denk ik dat de band met een meisje later wat anders is. Ik denk maar aan als ze kinderen krijgen. Ik zie mijn zoons nog niet samen met mij door het shoppingcenter wandelen op zoek naar leuke dingetjes voor mijn toekomstige kleinkind, met een dochter zie ik dat dan weer wel. Hoewel ik me er ten stelligste van bewust ben dat ook dat geen garantie hoor.
Ook zie ik geen problemen als de jongens met een vriendin naar huis komen, maar bij de dochter? Ja, ik zie zo al als ze haar vriend mee naar huis brengt een rij van 4 mannen staan (Lucas als eerste) om de vriend te keuren.

Voor manlief:
Hij heeft over de grootste lijnen echt dezelfde mening als ik. Wat een meisje? Het is mijn kind. Hoewel het voor hem gevoelsmatig nog net wat anders ligt. Vaders en hun dochters ding 😉
Hij is bang dat ze hem altijd rond zijn vinger zal winden (wedden dat het haar lukt!).
Ook wil hij haar veel harder beschermen dan de jongens. Niemand moet een vinger uitsteken naar 1 van zijn kinderen maar als het op zijn dochter aan komt, haha, I dare you! Het cliché zeker, een man kan zichzelf beter verdedigen.
Oh ja, hij heeft ook 1 grote angst… Misschien delen we die ook wel. Glitters en roze, maar echt véél glitters en roze. We hebben al wel glitters en roze in huis voor de jongens maar hij is echt bang dat het zo’n meisjemeisje wordt. Ikzelf ben dat helemaal niet, dus ik denk daar niet bij na, alsof het niet kan gebeuren ofzo. Niet dat we haar minder graag gaan zien als het wel zo is hoor.

Echt gevoelsmatig zijn er voor ons dus niet echt veel verschillen. Ze is onze dochter maar vooral ons vierde kind. Net als de jongens zien we haar onvoorwaardelijk graag, willen we niet dat haar iets overkomt en zullen we alles in het werk stellen om, samen met God, hen op te voeden tot een zelfstandige, evenwichtige, eigenwijze, beleefde, … volwassene. Maar toegegeven, achteraf gezien vinden we het alle twee wel leuk om toch ook een meisje te hebben.

Wil je geen enkele blog missen? Vergeet ons dan niet te volgen via de volg knop die je hier rechts op de pagina terug vind.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/04/16/hoe-voelt-dat-een-meisje/

5 gedachten over “Hoe voelt dat, een meisje?

  • 16 april 2016 om 10:10
    Permalink

    Ik denk dat de verschillen tussen de jongens en een meisje pas later komt. Natuurlijk ook afhankelijk van het karakter, maar jongens en meisjes zijn nu eenmaal verschillend. Ook de zogenaamde jongensachtige meisjes 😉 . Er is een verschil punt. Maar dat komt pas later, is het niet over enkele jaren dan vast wel in de pubertijd 😉

    Beantwoorden
    • 16 april 2016 om 10:17
      Permalink

      Awel ja, daar ben ik heel zeker van dat die verschillen dan veel harder tot uiting gaan komen, maar voor nu valt dat dus allemaal best mee 🙂 Vind het best spannend ook ‘Hoe gaat het zijn als ze ouder zijn.’ de deugden van het moederschap 🙂

      Beantwoorden
  • 16 april 2016 om 14:15
    Permalink

    De grootste verschillen zie je natuurlijk als ze zo klein zijn ook nog niet echt.
    Wij hebben een jongen en een meisje en een meisje-op-komst.
    Hoewel ik dacht dat ik altijd een jongens mama zou zijn (lekker stoer, sporten, coole dingen doen, en vooral niet zo gecompliceerd als meisjes) blijk ik nu dus toch meer een meiskes mama te worden met twee dames in huis.

    Beantwoorden
    • 18 april 2016 om 09:06
      Permalink

      Ik heb me dus altijd afgevraagd hoe mensen aan dat gevoel komen van een jongens- of meisjesmama te zijn. Ik had alleen jongens en vond dat super leuk maar wist niet hoe het was om een meisje te hebben. Ik ben dus benieuwd naarmate ze groter worden of ik ook echt een jongens- of meisjemama ga zijn, voor nu voelt het nog allemaal hetzelfde op dat vlak maar kan me zo voorstellen dat het ene me misschien wel eens beter kan gaan liggen dan het andere.

      Beantwoorden
  • 7 mei 2016 om 09:14
    Permalink

    ik heb hier 2 zoons, zie ze dolgraag maak dolgraan T-shirts en truien en broeken en hemden voor hun maar wil ook wel graag rokjes en kleedjes maken. En dat lukt dus nu niet. Maar ik hoop dat als ik ooit meter word of grootmoeder word het van een meisje is waardoor ik die meisjesdingen toch kan maken…en natuurlijk ga ik dan smaen met de mama shoppen om te zien wat haar ding is 😉

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *