Zo’n ding met wieltjes

We vonden het wel grappig toen iemand in de kerk een aantal weken geleden aan manlief meedeelde ‘Je weet toch dat daar zo’n ding met wieltjes voor bestaat hé?’ We hadden namelijk bij uitzondering de maxi cosi mee omdat we al heel erg gehaast waren (en te laat). Zo’n maxi cosi blijft ook echt een nachtmerrie, het weegt veel en staat overal in de weg (behalve in de auto 😉 ).

Mensen blijven het leuk vinden om ons te zien lopen. 4 kinderen, 2 die vaak gedragen worden maar nooit een buggy. Hoe komt dat eigenlijk?

We zullen beginnen bij het begin.
Ruim 7 jaar geleden kochten we een buggy met draagmand, adapters voor de maxi cosi en een maxi cosi. Ik ben altijd al tegen het gebruik van de maxi cosi als buggy geweest (iets met het is een autostoel en geen buggy en slecht voor de rug en bloeddoorstroom enzo) maar voor zo snel winkel in en uit leek het ons wel makkelijk. Het ding kostte ons in totaal 750 à 800 euro. Ja, val maar achterover. Gelukkig werden we bij dat eerste kind nog goed gesponsord door familie en vrienden. Ook had ik een babybjörn drager maar na 2 keer dragen vloog dat ding echt wel buiten, wat een horror voor mijn rug, nu weet ik wel beter natuurlijk.
DSC08055

Bij Thibeau hadden we de buggy nog steeds, we hadden intussen ook een plooibuggy en nog meer, we kochten zelfs een tweelingbuggy! De kinderen schelen 14.5 maand en Lucas kon niet stappen toen ik ging bevallen (en kon ruim 2 km aan 1 stuk stappen toen ik 4 dagen later weer thuis kwam!) Ook die buggy werd veel gebruikt hoewel Lucas vooral veel stapte en zijn zitje vooral als bagagedrager diende. Ook had ik bij Thibeau een rekbare doek, maar ik kende nog steeds niets van dragen. Toch werd deze wel een tijdje gebruikt (op de foute manieren zoals met het gezicht naar voren en in kommahouding).
IMG_3361

Toen werd ik onthaalmoeder en had ik een 6-ling buggy. Je ziet, we hebben wel wat buggy’s versleten hé 😉

Na Thibeau leek het er niet meer op dat we nog kinderen zouden krijgen dus verkochten we de buggy’s van zodra we ze niet meer nodig hadden en toen kwam Victor. 2dehands zo’n zelfde type buggy gekocht als die we eerst hadden bij Lucas. We waren namelijk zeer tevreden over die buggy. Ook kochten we een nieuwe plooibuggy (van vreselijke kwaliteit dus die ging na drie keer gebruiken als het containerpark op wegens uit elkaar vallen, het was nochtans een duur merk). We gebruikten de buggy de eerste maanden als bagagedrager want bij Victor had ik me intussen wel verdiept in dragen. Ik kocht dus een ringsling en leende een geweven doek van Sofie. Al snel beviel me dat dragen en kocht ik mijn eigen geweven doek. De ringsling verkocht ik weer, niet mijn ding (al heb ik er nu wel weer 2, oeps).
IMG_1416

Na een half jaar was ik zo verslaafd aan dragen dat ik al heel wat draagdoeken had en de buggy te koop werd gezet. We kochten toen ook een drager voor Thibeau want die stapt niet zo graag en al helemaal niet vlot. Hij had duidelijk nood aan zijn rustplek. Vanaf dat we Thibeau gingen dragen werd hij gelukkiger, socialer en zindelijk. De rust en nabijheid had een positief effect op hem. We waren echt helemaal overtuigd van de positieve invloed van dragen.
20140802_154759

Intussen is ook Charlotte geboren. Ik kocht de voorbije 2 jaar veel geweven doeken en verkocht er ook weer. Op een gegeven moment had ik meer dan 20 geweven doeken en nog enkele ergonomische dragers in mijn bezit, een beetje veel van het goede, zeker als je naar de kostprijs van die dingen kijkt. Ja, het was een verslaving geworden. Een buggy hebben we niet meer, wel een bolderkar voor de tassen bij uitstap. Een buggy is te groot voor onze kleine mini koffer van de auto en onze bolderkar plooit stukken compacter op. We overwegen af en toe wel om een plooibuggy te kopen maar ach, voor die paar keer dat we hem zouden gebruiken… Zonde van het geld. Ik draag dus geregeld twee kinderen nu als ik alleen weg ben met hen, Victor op de rug en Charlotte op de buik. Nu ja, niet alleen als ik weg ben, ook thuis als ze beiden ziek of lastig zijn of gewoon mama nodig hebben. Dan is dit een standaard beeld.
IMG_20160416_113012

Waarom we nu ook echt dragen en niet ‘Zo’n ding met wieltjes’ hebben?
Dragen zorgt er voor dat je kind zich veilig voelt, steeds de nabijheid van mama of papa. Ook krijgen ze zoveel minder prikkels binnen. Het is warmer, want wie wil nu niet zijn eigen 37°C verwarming? Maar ook in de zomer hoeft het niet heel erg warm te zijn, hoewel dragen boven de 30°C nu ook niet bepaald meer gezellig is hoor 😉 Het is goedkoper, tenminste als je niet verslaafd raakt aan het kopen van leuke doeken en dragers. Ik heb vier kinderen en een kind in een doek wil zeggen, een kind minder om in de gaten te houden en toch mijn handen vrij.
Het is ergonomisch (wil je gaan dragen lees je dan eerst goed in over ergonomisch dragen, zowel je kind zijn lichaam als jouw rug zullen je eeuwig dankbaar zijn). Vind je dragen eng? Er bestaan draagconsulentes, ja echt waar! Ze doen prachtig werk!

Maar vooral het is gewoon ook veel natuurlijker. Een kind heeft 9 maanden in je buik gezeten, dan leg je ze toch niet gewoon continu overal neer, ze weten niet eens dat ze een eigen individu zijn zo jong en willen zich alleen maar geborgen voelen. Het is de natuur die zorgt voor dat gevoel dat het pijn doet vanbinnen als je kind gaat huilen. Hou je kindje dicht bij je, dag en nacht. Geloof me, op hun 16 willen ze echt niet meer bij je in bed slapen hoor. Probeer je niet te druk te maken in wat ‘de maatschappij’ zegt, ze leren het heus wel op hun eigen tempo, dat is goed, het hoeft niet op het tempo van wat anderen zeggen. Ook artsen geven hier heel vaak nog fout advies over. Het is de maatschappij die ons heeft wijs gemaakt dat een kind apart in een bed moet liggen, maar denk je dat als iedereen zijn gevoel zou volgen, zijn echte oergevoel… De maatschappij er dan niet anders zou uitzien? Zouden mensen dan nog wel die commentaar hebben over dat het zogenaamd slecht is voor het kind om toe te geven aan de natuurlijke behoeftes?

Dit is hoe ik, nee, wij staan ten opzichte van nabijheid in de opvoeding, dit wil niet zeggen dat we anderen veroordelen omdat ze het anders doen.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/04/19/zon-ding-met-wieltjes/

8 gedachten over “Zo’n ding met wieltjes

  • 19 april 2016 om 09:13
    Permalink

    Wij dragen ook (tricot slen, geweven doek en Tula), maar voor sommige dingen , vind ik de kinderwagen nog handig. Als we op restaurant gaan, kan ze in de wieg lekker verder slapen terwijl wij eten. Of als je heel snel de winkel binnen moet en ze slaap in de maxi-cosi, snel op de wielen. Tenzij je echt boodschappen moet doen, dan is de Tula gemakkelijk, dan zit niet heel je kar vol met enkel de maxi cosi. 😉

    Beantwoorden
    • 19 april 2016 om 09:26
      Permalink

      Ja, op restaurant zou het af en toe nog handig zijn maar met vier kinderen is dat bij ons toch beperkt tot hooguit taverne, haha.

      Beantwoorden
  • 19 april 2016 om 10:11
    Permalink

    Ik draag in huis bijna altijd. De middelste slaapt in bed, die vindt het maar niks (ook geen knuffelaar) en de jongste bijna altijd tegen mama aan. Vind het zelf ook fijn, lekker dicht bij me. Mooie foto trouwens waar je op buik en rug tegelijk draagt!

    Beantwoorden
    • 19 april 2016 om 10:27
      Permalink

      Dank u 🙂 Die was van vorige week toen ze met twee stevig verkouden waren (en ik uitgeput 😉 )

      Beantwoorden
      • 19 april 2016 om 11:43
        Permalink

        Nog niet helemaal… Het sleept al even aan, tijd voor nog een paar graden warmer en wat nog wat meer zon 😉

        Beantwoorden
  • 19 april 2016 om 10:12
    Permalink

    Dragen is heerlijk, maar dat ding op wielen gebruik ik nog wel regelmatig. Voor mijn gevoel pak ik op deze manier het beste van twee werelden. Maar je hoort het steeds vaker dat de kinderwagen/buggy ongebruikt blijven en daardoor verkocht worden. En inderdaad, wat een verslaving is dat dragen. Zoveel mooie doekjes en dragers. 🙂

    Beantwoorden
  • 19 april 2016 om 13:52
    Permalink

    Hier kon ik niet dragen. Mijn dochter werd er dood en doodongelukkig van.
    Wat ik dood en doodzonde vond natuurlijk.
    Draagdoekconsulent gezien (meerdere malen) maar onze dochter werd er gewoon echt niet gelukkig van. Ik ben uiteindelijk niet minder gehecht aan mijn dochter of andersom.
    Ik kom juist mama’s tegen die erg de behoefte voelde om te vertellen dat ik het verkeerd deed door niet te dragen, geen borstvoeding te geven en niet samen te slapen.
    Zonder dat ze ook maar weten wat daar achter zit. En dat dat alle 3 niet vrijwillig was

    Beantwoorden
    • 19 april 2016 om 13:57
      Permalink

      Moet helemaal niet leuk zijn geweest als je zelf wilde dragen, maar je kindje er ongelukkig van wordt. Als je kindje het niet leuk vind, is het maar logisch dat je een andere manier gaat zoeken ook natuurlijk. Het geluk van de kindjes primeert altijd.
      En verkeerd, wat is verkeerd? Het is vooral belangrijk dat we als mama ons gevoel volgen toch?
      Hopelijk heb je ondanks dat het niet vrijwillig was er toch vrede mee genomen dat het anders ook kan en dat hoeft daarom zeker niet slechter/verkeerd te zijn.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *