De foto hierboven geeft prima weer hoe een supermarkt er voor mij of 1 van mijn kinderen uit ziet. Chaos!

Gisteren las ik in dit artikel over het ‘stil uurtje’ in een Britse supermarktketen. Dit zou op zaterdag zijn. De winkel gaat dan een uurtje vroeger open en zou er voor zorgen dat het muisstil is in de winkel. Dit zouden ze doen door onder andere de roltrappen uit te zetten (ja, die maken een vreselijk irritant geluid), achtergrondmuziek (achtergrond noemen ze dat dan) uit te zetten en tv schermen uit te schakelen (hoezo flikkerend licht stoort toch niet).

Ik vind het een super initiatief. Ik als persoon met autisme ga niet meer naar de supermarkt tenzij manlief vakantie heeft, dan gaan we wel met het gezin. Door het jaar gaat dus Joeri op vrijdagavond naar de supermarkt en af en toe op maandag- en woensdagmiddag, tijdens zijn lunchpauze, voor een kleinere boodschap.

Waarom ga ik dan niet meer naar de supermarkt?
In eerste instantie voor de kinderen. Met 4 kinderen boodschappen doen is perfect mogelijk, echt wel! Je zwiert elk een kind op de rug, eentje in het zitje in de kar en eentje gewoon in de kar. Opgelost 😉 Ja, zo simpel was dat hier. Of we lieten ze helpen, dat ging ook altijd wel vlot maar we stonden er nooit bij stil hoeveel het van de kinderen vroeg. Zo riep Lucas steevast op terugweg naar huis (echt de volle 20 minuten) in de auto ‘In de vuilbak! Eten in de vuilbak! Alles in de vuilbak! Drinken in de vuilbak! Thibeau in de vuilbak! … ‘ Waarop natuurlijk Thibeau begon te krijsen dat hij niet in de vuilbak wilden en het eten niet in de vuilbak mocht. Victor die lag dan weer vaak te huilen in zijn stoel als we naar huis gingen. 9/10 vergeet je door die drukte dat de dochter ook nog honger begint te krijgen waardoor zij haar steentje ook gaat bijdragen want stoppen aan de kant om gezellig 10 minuten te voeden kan natuurlijk niet met diepvries in je koffer. Heel gezellig en vooral veilig.

Plots kreeg ik het geniale idee aan de kinderen te vragen waarom ze eigenlijk zo doen. ‘Maar mama, er is zoveel lawaai in de winkel. De lichten flikkeren. De mensen lopen soms tegen mij. Er praten mensen tegen mij. De diepvries is koud.’ en toen viel mijn euro natuurlijk dat ze eigenlijk net zoveel last hebben van al die prikkels als ik.

Toch is het ook een bewuste keuze van Joeri te laten gaan ondanks dat hij eigenlijk nooit kookt en dus vaak niet weet wat ik nodig heb ondanks het boodschappenlijstje. Want zoals ik net schreef… Die prikkels daar heb ik ook last van. Tel daar nog eens bij dat ze in een supermarkt lekker irritant om de zoveel tijd de boel op een andere plaats zetten en ik flip. Ik weiger namelijk aan een medewerker te vragen waar ik iets kan vinden en ga nog liever zonder dat product naar huis.

IMG_20160121_175625

Wat zijn dan volgens mij de voordelen van dat ‘stil uurtje’?
Wel, er zijn er heel wat. Ik zou het bijvoorbeeld al heel wat meer zien zitten om alleen naar de supermarkt te gaan als er minder prikkels zijn. Hoewel… Die vervloekte karretjes die nooit rijden waar je wilt, zeker als er wat gewicht in zit. Ik betwijfel het dat ik die uitdaging aan zou gaan.

Wel zou ik bijvoorbeeld een keer meer met de kinderen gaan. Ik vind het namelijk belangrijk dat ze leren functioneren in gewone sociale situaties zoals dus een supermarkt. Zo’n stil uurtje (zou misschien niet meer zo stil zijn dan voor anderen hoewel dat wel moet lukken voor onze kinderen) zou een moment kunnen zijn om het geleidelijk aan toch te leren. Ze moeten namelijk later toch ook echt wel naar de supermarkt als ze eten willen hebben. Ik bedoel maar, Joeri gaat nu wel maar echt, dood ga ik niet als ik zelf moet gaan hoor, ik word er gewoon heel erg moe en misschien ook wel wat licht ontvlambaar van.

Wat zou ik nog anders doen om een supermarkt prikkelarmer te maken?
Waar ik gek van kan worden, is het continu verplaatsen van de artikelen. Ik snap het wel hé, iets met meer verkopen en meer winst maar het is echt om gek van te worden. Onze vaste supermarkt is net opnieuw geopend na uitbreiden en Joeri wist me te zeggen dat alles nu een andere plek heeft, ik krijg dus echt kriebels bij het idee dat ik weer naar de supermarkt zou moeten en alles moet zoeken. Nee, dank u!

Ook de lichten, vaak hebben supermarkten TL licht. Flikkeren dat dat doet! Brrrr! Oh ja, en als je pech hebt zoemen ze ook nog heel erg had.

Het colruyt systeem aan de kassa zou ik ook overal invoeren. Die mensen zijn echt een talent in het mooi rangschikken van je kar. In tegenstelling tot een lidl of aldi waar alles aan een recordtempo over de scanner passeert en je dat dus maar snel in je karretje moet duwen of het beland er vanzelf in, eieren inclusief, geen goed idee.

Zou ik vroeger opstaan om, om 8 uur ’s morgens speciaal in dat stille uurtje te kunnen gaan?
Ik sta om 8 uur op. Ik zou dus al minstens een uur vroeger moeten opstaan om naar de supermarkt te gaan waar wij altijd naartoe gaan (20 minuten rijden dus). Nee, dat zou ik er niet voor over hebben. Of misschien wel, als ik geen kinderen zou hebben…

Zie ik ook nadelen aan het ‘stil uurtje’?
Ja, die zie ik zeker. Stel dat er wel meer mensen tijdens dat uurtje willen gaan, ook mensen zonder beperking. En dat is hun goed recht, want wie wil niet in rust winkelen? Zou het dan toch niet plots heel erg druk kunnen worden in die winkel? Volgens mij wel. Zeker gezien het om een zaterdagmorgen gaat. In rust winkelen, nog een hele dag vrij voor het gezin, … En dan is volgens mij alle moeite voor niets. Echter is dit maar een speculatie. Bewijzen aan de ingang dat je wel een beperking hebt, is het volgens mij ook niet dus jah… Geen oplossing van mijn kant.

Besluit:
Ik ben fan. Ik vind het super dat deze supermarktketen zijn best doet om er toch rekening mee te houden en daar begint alles mee. Als er rekening wordt gehouden met mensen met autisme en/of beperking in het algemeen dan zijn we al een hele stap voorruit. Het idee doet al heel wat en elke kleine aanpassing, is een aanpassing. Een mogelijks succesvolle aanpassing dat winkelen voor heel wat mensen een heel stuk ‘aangenamer’ kan maken.

Tip:
Als je een kind in een winkel een crisis ziet krijgen, oordeel dan niet meteen. Uitspraken als ‘Ze voeden hun kind niet op.’ ‘Geef ze maar eens een week hier.’ ‘Een goeie tik en ze leren dat wel af.’ ‘Bij mij zou dat niet waar zijn hoor.’ helpen voor geen meter.
Ook ik kreeg als volwassene al commentaar van andere volwassenen omdat ik mijn man afsnauwde omdat er weer wat op een andere plek stond. Dat mag dan niet en is correct maar mijn man weet van waar het komt, weet dat ik mijn excuses aan zal bieden, weet dat ik er aan werk en vooral dat ik overprikkeld ben op dat moment. Hij vind commentaar als ‘Amai, wat een heks van een vrouw.’ of ‘Wees daar mee getrouwd.’ duizend keer erger dan wat ik op dat moment zeg.

Mensen denk alsjeblieft na, want ook kinderen en volwassenen met autisme hebben gevoelens. Zo’n commentaar komt kei hard aan. We voelen ons vaak al héél schuldig achteraf, extra commentaar kunnen we dus best wel missen en helpt niets. Niet voor de persoon met autisme, niet voor de mensen die bij de persoon met autisme zijn.

Vele beperkingen zijn onzichtbaar. Je weet nooit wat er achter het gedrag zit dus als je meer wil weten, stel dan een oprechte vraag of bied hulp aan, maar ga niet zomaar oordelen.

Wat vinden jullie van het ‘stil uurtje’? 

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!