Thema: Mijn gevoelens

Lucas vroeg al een tijdje achter een boekje omtrent gevoelens. Ik had natuurlijk zomaar eender welk boekje kunnen kopen maar dat wilde ik niet. Gevoelens is voor kinderen, of toch zeker voor de onze, niet iets vanzelfsprekends om over te praten. We hebben door de jaren heen de gewoonte ontwikkeld om steeds gevoelens te gaan verwoorden zodat ze zelf beter zouden gaan begrijpen hoe ze zich voelen.

Als ze roepen en tieren omdat iemand iets heeft afgepakt vertellen we dat ze boos zijn en dat, dat mag.
Zijn ze gevallen en hebben ze pijn dan verwoorden we hun verdriet en tonen we begrip.
Willen ze iets, maar krijgen ze het niet van ons ook dan mogen ze van ons roepen en kwaad zijn. Het is niet omdat wij ‘Nee’ zeggen dat, dat voor hen geen intense gevoelens kan oproepen.
Krijgen ze iets of doen we iets dat zij willen en zijn ze daar heel blij om? Ook dan zullen we dat verwoorden.

Kortom, al hun gevoelens zijn hier meer dan welkom. Elke keer ze blij, boos, verdrietig, … zijn, tonen we begrip en respect voor hun gevoelens ook al zijn wij het daarom niet altijd met hen eens. Ze mogen hier dus roepen, stampvoeten, krijsen, huilen, … het maakt niet uit, het hoort er bij.

Terug naar het boekje… Samen met Lucas besloot ik dat we eentje zelf zouden maken, dat vond hij een super leuk idee. Ik maakte foto’s van de kinderen, maakte lege blanco boekjes met de inbindmachine en we gingen aan de slag.

Eerst mochten de kinderen zelf hun voorblad versieren, ze wilden er graag smiley’s op kleven. Dat voorblad zelf versieren is iets dat we vanaf nu trouwens altijd zullen doen bij zelfgemaakte werkboekjes. Daarna bespraken we welke gevoelens er in het boekje moesten komen en printte die af. Ze knipten ze uit en op elk blad werd een gevoel gekleefd. Daarna smiley’s bij elk gevoel. Dat ging nog vlot, zo’n smiley is behoorlijk duidelijk, thans die dat wij kozen toch.

Dan de foto’s… hmmm dat was al heel wat anders. Elk gevoel wordt namelijk door elke persoon anders geuit. Tot mijn verbazing konden ze, op 2 foto’s na, alles onmiddellijk bij het juist gevoel plaatsen. Maar dan moest het allermoeilijkste nog komen.

IMG_3040

Bij elk gevoel mochten ze zelf schrijven wanneer dat gevoel bij hen op kwam. Nu ja, dat zelf schrijven werd op de duur wat veel dus schreef ik een deel, ze hadden echt hun best al wel gedaan! Dit bleek al heel wat moeilijker te zijn, maar het lukte toch best goed. Eens ze wisten welk gevoel wanneer op kwam, gingen we samen bedenken wat ze konden doen om dat gevoel te uiten of te veranderen naar een ander gevoel.

We hebben samen behoorlijk wat gelachen en plezier gehad bij het maken van de boekjes en ik kan niet ontkennen dat ik apetrots ben! De boekjes zijn niet zoals alle andere werkboekjes bij op de stapel van afgewerkte spullen gezwierd maar in de kast bij de informatieve boeken gezet, zo kunnen ze er zo vaak als ze willen naar terug grijpen.

Naast de boekjes maken, hebben we ook nog samen verschillende kamishibai verhalen gelezen. Wat een plezier brengt zo’n kamishibai! Ik ga mijn lieve man nog eens aan het werk moeten zetten denk ik 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/05/02/thema-mijn-gevoelens/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *