Een boekentas aan de kant van de weg

Gisteren fietste ik zoals elke woensdag (als het droog is) dezelfde route richting de multimove. Toen ik na amper vijf minuten plots een boekentas op de rand van het voetpad zag, vertraagde ik. Ik reed er voorbij maar enkele huizen verder stopte ik toch. Ik zette mijn fiets op slot en wandelde naar de boekentas. Na de straat af te speuren besloot ik aan te bellen bij het huis waar hij het dichtste bij lag maar daar deed niemand open. Een akelig gevoel bekroop me. Een boekentas, maar geen kind. Zoals die boekentas daar lag aan de rand van het voetpad, vlakbij een school… De school was overigens al meer dan 2 uur uit.

Instinctief ritste ik de boekentas open en trok er wild de agenda uit. Het enige dat ik kon bedenken was dat ik moest maken dat ik een telefoonnummer had. Al snel zag ik een gsm nummer. Ondertussen gingen mijn gedachten alle kanten op dus begon ik maar te bidden dat de jongen gewoon thuis was en de boekentas gewoon vergeten. Snel nam er iemand op die de mama bleek te zijn. Ik meldde dat ik de boekentas had gevonden. Ze zei kalm dat ze hem onmiddellijk kwam halen. Door haar kalmte, kalmeerde ik ook. Niemand zou zo kalm reageren op een verloren boekentas als ze niet zeker zou zijn dat haar kind veilig en wel is. Dik vijf minuten later stopte er een auto bij mijn fiets met een dochter en zoon op de achterbank. De zoon, de eigenaar van de boekentas, oef!

De mama vroeg nog of ik een vergoeding wilde, alsof iets me blijer zou kunnen maken dan het zien en weten dat de jongen veilig en wel was. Ik bedankte dus vriendelijk en reed verder terwijl ik maar bleef danken. Zo blij en opgelucht dat ik was!

Wel bedenk ik me dan achteraf twee dingen…
1) Waarom reageer ik direct zo angstig? Dat gevoel… Heb ik dan zo weinig vertrouwen in mijn medemens?
2) De school was meer dan 2 uur uit. Er is op woensdag geen opvang na school dus het kon ook niet veel later dan 12 uur zijn gebeurd dat die boekentas daar was beland. Is er dan niemand in die 2 uur die daar passeert die het vreemd vind dat daar een boekentas zo tegen de stoeprand ligt op 100 meter van een school? Niemand die er even aan denkt na te gaan van wie die boekentas is? Wat als er wel wat was gebeurd, dan zijn die uren toch van cruciaal belang lijkt mij?

Nu ja, ik probeer er niet meer bij stil te staan. Eind goed, al goed!

Hebben jullie al eens zo iets meegemaakt waarbij je direct zo’n eng gevoel kreeg?

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/05/05/een-boekentas-aan-de-kant-van-de-weg/

8 gedachten over “Een boekentas aan de kant van de weg

  • 5 mei 2016 om 09:18
    Permalink

    Wie zegt er dat het kind niet in een auto gesleurd is? Ik blijf meestal ben ik kalm en beredeneerd, maar ik zou ook een angstig gevoel hebben.

    Beantwoorden
  • 5 mei 2016 om 09:56
    Permalink

    Ik heb eens de politie gebeld, omdat ik tijdens het hardlopen een traptractor (zo’n kinderding waar je op kan fietsen weetjewel) bij een meertje zag staan, nergens ouders of een kind te bekennen. Toen dacht ik ook: pfff, er zal toch niet een peuter of kleuter alleen op sjouw zijn gegaan en in het water zijn geraakt? Dus toen heb ik een rondje rond het water gedaan en ondertussen de politie gebeld. Later die dag kreeg ik een telefoontje dat ze het niet konden ophelderen, dat die tractor waarschijnlijk gewoon door iemand was achtergelaten.
    Op een wel heel onnadenkende plaats dan en ik ben het met je eens dat mensen wat alerter zouden mogen zijn!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *