Mijn strijd tegen de kilo’s

Voor wie geen zin heeft in een lange blog over mijn strijd met de kilo’s en een stukje verhaal over mijn postnatale depressie… Klik gerust weer weg 😉 Foto’s zijn pas voor als ik het heb gehaald.

Lang getwijfeld of ik er wel over zou schrijven alvorens ik op gewicht zou zijn. Eens op gewicht was ik dat namelijk zeker van plan, ik wil jullie dan zelfs een voor en na foto tonen, dat doe ik nu dus nog niet. Ik wil jullie wel al wat meer vertellen over mijn strijd tegen de kilo’s van de afgelopen jaren. De hoofdfoto is natuurlijk niet zomaar gekozen, die 4 lieve bengels zijn namelijk wel mede verantwoordelijk voor die strijd! Nu ja, niet dat ze daar voor kozen natuurlijk 😉

8 jaar geleden was ik nu zwanger van Lucas. Jullie kunnen het natuurlijk niet gezien hebben maar ik haperde even alvorens ik verder ging typen… 8 jaar alweer! Pfieuw! Hij wordt al zo groot en tegelijkertijd ben ik eigenlijk nog zo jong! De mensen die ik vroeger kende beginnen nu aan hun eerste, hooguit tweede kindje en ik heb er al/nog maar (het is hoe je er tegenoverstaat zeker 😉 ) 4 op mijn 27ste. Ik word er wel al stevig grijs van.

Hoe zijn al die kilo’s er nu toch bij geraakt?
Dus… 8 jaar geleden woog ik 53 kg, ik ben klein dus dat is niet overdreven weinig maar ik kan wel zeggen dat ik slank was. Mensen grapten altijd dat ik door het sleutelgat naar binnen kon kruipen maar zo mager was ik nu ook weer niet hoor. Nee, gewoon slank. Tijdens mijn zwangerschap van Lucas kwam ik 8 kg bij. Maar geen mens die dat zag.
38 weken Dit was de dag van mijn bevalling 38w4d 😉

Na de bevalling, kwam ik thuis en ging ik op de weegschaal staan -0.0 kg. Tegenvaller van jewelste maar ach ik had een baby. Ik paste onmiddellijk weer in mijn oude kledij dus ik had niet te klagen. Mijn opkomende postnatale depressie zorgde er voor dat ik helemaal niet aan gewicht verliezen dacht. 5 maanden later was ik weer zwanger maar kreeg ik een miskraam. De maand daarna was ik zwanger van Thibeau. 53 kg + 8 kg en deze keer kreeg ik er nog eens 12 kg gratis bij. Whaaa! Ik strandde dus op 73 kg. Dat zag je natuurlijk wel. Toen ik kort na de bevalling een oude schoolvriendin tegen het lijf liep, vroeg ze me of ik alweer zwanger was van de derde. Toen was de maat vol, nu ja dat dacht ik.
37we5d Ik bespaar jullie de foto van het vooraanzicht(37w6d)

Ik ging een beetje gezonder eten maar viel amper wat af. Ik ging al snel naar de huisarts om mijn schildklier te laten testen want voor mijn gevoel kon dat helemaal niet, ik deed toch zo hard mijn best! Uiteraard bleek mijn schildklier prima in orde. Uiteindelijk viel ik toch enkele kilo’s af en zakte naar 69 kg. Toen werd mijn postnatale depressie erger en besloot ik zelf naar de huisarts te gaan waar ik anti-depressieve medicatie voorgeschreven kreeg alsook bezoekjes aan een psycholoog. Nu ja, van dat laatste zag ik er de voorbije jaren zo veel (zowel voor mezelf als de kinderen) dat je me nooit nog bij eentje binnen krijgt.
De medicatie deed wel zijn werk en niet enkel voor mijn humeur. Toen ik 10 kg was bijgekomen door die rommel (al zal het emo-eten vast niet hebben geholpen) riep ik bij mijn huisarts dat ik het niet meer wilde nemen. Thibeau was toen een jaar. Helemaal nog niet genezen en met een klein hartje loste hij mijn eisen in en liet hij me afbouwen. Voor wie een beetje kan rekenen… 79 kg! Ik ben 1m56 dus dat was geen gezond gewicht meer en dat was er aan te zien!

Ik zwoegde en mopperde het leven door, mijn depressie stak uiteraard weer de kop op maar ik had gezworen er van te genezen en dat deed ik! Zonder psycholoog, zonder medicatie! Dat lukte me, nu ja het is wel een wonder dat ik nog getrouwd ben! Wat een geduld heeft die man van me! Door die strijd viel ik ook heel wat af. 15 kg er af en toen was ik weer zwanger van Victor. +13 kg en na de zwangerschap kwamen er daar plots nog 2 gratis bij. Olé! We wogen weer 79 kg.
IMG_060136weken zwanger van Victor. Oef, geen Thibeau buik!

Toen begon de strijd!
Na 3 maanden was ik de kilo’s van Victor alweer kwijt zonder dat ik er wat voor deed. Wauw seg! Borstvoeding was voor mij echt een tovermiddel! Toen bleef ik hangen tot oktober 2014. Ik startte met weight watchers. Eerst op mezelf, daarna samen met een vriendin. Op een half jaar tijd viel ik toen 12 kg af. Van 79 naar 54 op 15 maanden tijd.

Opnieuw…
En toen werd ik zwanger van Charlotte en liet ik me gaan alsof het niets was. Ik ging fastfood en snoep eten bij het ontbijt, middag, avond en zelfs midden in de nacht. +22.5 kg! Nee, trots kan ik mezelf zeker niet noemen. Maar wel de realiteit jammer genoeg. Ik strandde dus maar weer op een mooie 76.5 kg. Charlotte is 5.5 maand, ik heb nog 5 kg te gaan.
IMG_20151113_14522936 weken zwanger van Charlotte…

Die laatste 5 kg
Die moet ik nu al 2.5 maand kwijt! Jahaa, ik viel de eerste 3 maand na de bevalling 17.5 kg af! Tranen met tuiten dat het me niet lukte. En het was/is mijn eigen stomme schuld! Ik had ze al lang kwijt kunnen zijn maar deed er niets voor. Er kwamen zelfs weer 2 kilo’s bij! Horror! En toen was het voor Joeri genoeg geweest. Hij ziet me graag, al zou ik 150 kg wegen. Echt, hij wist nooit hoe dik ik was geworden tot ik hem eens een foto toonde van mezelf op 79 kg, hij had het zelfs nooit gemerkt! Hij was het beu mezelf zo kwaad te zien op mezelf dus besloot hij me te steunen. Hij telde met mij op de kalender aan een halve kg per week. 12/8 zou ik 53 kg moeten wegen en dan krijg ik van hem een budget cadeau om een nieuwe lens voor mijn fototoestel te kopen. Dat geld zetten we nu al opzij. 1 week na de deal ben ik al 2.1 kg kwijt dankzij me simpelweg weer aan het weight watchers schema te houden! Nog 5 kg te gaan op 13 weken en dankzij Joeri zijn motivatie gaat dat zeker lukken!

Eens ik er ben bezorg ik jullie een foto van mezelf op mijn zwaarst en hoe het dan zal zijn. Wat 7.5 jaar strijdt met de kilo’s met mijn lichaam deed lees je dan eveneens. Oh ja, en uiteraard een foto van mijn nieuwe lens 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/05/13/mijn-strijd-tegen-de-kilos/

10 gedachten over “Mijn strijd tegen de kilo’s

  • 13 mei 2016 om 08:27
    Permalink

    Het is een mooi verhaal, maar ik denk dat je jezelf niet teveel onder druk moet zetten.
    Een lichaam verandert veel na een zwangerschap. Eens je op tram 3 komt, is dat zeker zo!
    Ik ken maar één vrouw in onze kerk die er nu hetzelfde uitziet als voor haar bevalling.
    Alle anderen dragen sporen van hun zwangerschappen…ik ook. Het is oké om af te vallen, maar je wordt toch nooit meer de Kimberley van vóór je baby’s. En dat hoeft ook niet.

    Pluim voor Joeri! Dimitri geeft ook niet om mijn gewicht.

    Beantwoorden
    • 13 mei 2016 om 08:29
      Permalink

      Er uit zien als er voor is inderdaad onmogelijk vrees ik. Huidoverschot aan mijn buik, een heel erg ingetrokken litteken van 4 keizersnedes, striemen, … Het zijn sporen maar ook een zegen! Het besef dat ik 4 gezonde kindjes heb mogen dragen! Daar kan ik wel mee leven met overtollig gewicht iets minder 😉 Ja, als het in mijn hoofd zit 😉

      Dankjewel voor je lieve woorden <3

      Beantwoorden
  • 13 mei 2016 om 08:41
    Permalink

    Ik weeg nu evenveel als de dag dat de tweeling geboren werd. Dat is al een paar jaar zo en ik krijg er niks af.
    Ik zou ook wel wat af willen vallen, maar ik denk niet dat ooit terug 53kg kilo zou kunnen wegen.

    Blijf doorzetten, ik geloof ook wel dat je er geraakt, zoals Sofie zegt, maar als er een kilo of 5 blijft hangen is dat ook oké 😉

    Beantwoorden
  • 13 mei 2016 om 08:46
    Permalink

    Ik vecht er ook tegen,10kg vermagerd over enkele jaren (en dat is. Gebleven)en nu ontbreekt me de moed om verder te doen!

    Beantwoorden
  • 13 mei 2016 om 09:49
    Permalink

    Zet m op! Mooi om iets in het vooruitzicht te stellen, motiveert meer. Maar zoals ik al zei, je ziet er nu ook goed uit.

    Beantwoorden
  • 14 mei 2016 om 07:09
    Permalink

    Wat super dag je man je zo steunt. Alleen is het zo moeilijk, en dan zo een mooi cadeau in het vooruitzicht, dat red je makkelijk!

    Beantwoorden
    • 14 mei 2016 om 08:01
      Permalink

      Ja, de motivatie van mijn man helpt echt wel enorm!
      Inderdaad alleen is het moeilijk, ik raad iedereen aan om het met iemand samen te doen. Ik zeur dus ook dagelijks wat af tegen een vriendin die ook de strijd doorgaat. Houden we elkaar wat alert 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *