Ik wilde er niet over bloggen. Er doen al zoveel bloggers dat op dit moment dus wat kan ik nog vertellen? Sofie onder andere sloeg al serieus wat nagels met koppen. Ook andere bloggers deden dat. Allemaal waarheden. Toch wil ik het over een iets andere boeg smijten. Lieve mevr. Rutten, ik zal je even mijn persoonlijke verhaal vertellen en daarbij dus ook even mijn mening over jouw voorstel.

Ik, mevr. Rutten, ben Kimberley, 27 jaar oud en getrouwd met een geweldige man. Samen hebben wij 4 (jawel, 4!) kinderen. En stel je voor… Ik blijf thuis voor mijn kinderen, erger nog, ik geef ze zelfs thuisonderwijs! Stel je voor!

Maar laat ik beginnen bij het begin.
7.5 jaar geleden moest ik bevallen. Het werd een inleiding, mijn zoontje kwam in gevaar en het eindigde in een spoedkeizersnede. Ik bleef niet langer dan nodig in het ziekenhuis en vertrok al na 3 nachten. Daarna ging ik onmiddellijk weer het leven in! Jahaa, recht van het ziekenhuis naar de winkels, zelfs het shoppingcenter zag ik op dag 4 na mijn keizersnede. Ah ja, de feestdagen kwamen er trouwens aan en dan hoor je toch gewoon aan tafel te zitten met je familie. Meedraaien in de maatschappij, dat telt namelijk alleen maar toch? Dus zo zat ik dan ook 20 dagen na mijn keizersnede op kerstavond een ganse avond lang aan tafel, ik kwam recht van de dokter om de draadjes te laten verwijderen uit mijn litteken trouwens.
Mijn man had toen 2 weken vaderschapsverlof en aansluiten 2 weken kerstvakantie OEF!!
DSC06921zw
Omdat papa’s even goed voor hun baby kunnen zorgen maar de natuur maakt niet voor niets vrouwen zwanger, een baby is nu éénmaal het beste bij zijn mama af. (Dit zijn de woorden van mijn echtgenoot)

Ik ga verder naar baby 2. Toen ik zwanger was van mijn tweede zoon (een half jaar na de eerste) zat ik bij de huisarts. Postnatale depressie, maar hij kon me niet helpen daar ik zwanger was. Ik ben bevallen van zoon twee met keizersnede.
Mijn man had toen 2 weken vaderschapsverlof, moest 1 week gaan werken en daarna 1 week Paasvakantie.
Ik had geluk mevr. Rutten. Ik had een voorspoedig herstel en kon na twee weken zelf voor mijn twee kinderen zorgen, ware het niet dat ik daarna een bloeding van jewelste kreeg en in de week dat mijn man vakantie had zo slap als een vod was.
De maatschappij drukte. Werken moest ik. De kosten liepen op, ik leefde op de kap van mijn man, … Ik moest en zou gaan werken. Toen bleek dat als we de kosten van de crèche van mijn loon zouden aftrekken ik nog voor 100 euro zou gaan werken. Ik ben misschien niet altijd even slim, maar deze kon ik toch maar moeilijk vatten. Dus werd ik onthaalmoeder. Voor een schamele 500 euro per maand draaide ik 11 uur per dag, 5 dagen per week. Van die 500 euro moesten mijn kosten van voeding en dergelijke voor de opvang nog af.
Oh ja, vertelde ik al dat ik weer bij de huisarts terecht kwam. Postnatale depressie, mevr. Rutten. Ik kon de maatschappelijke druk namelijk niet aan. Ik moest aan de medicatie! Vreselijk verslavende medicatie! Gelukkig werd ik sterker en kon ik ze snel weer buiten smijten.
IMG_0439zw

Tegen dat baby 3 er kwam, onze derde zoon was ik genezen. Ik ontdekte hoe het allemaal anders kan. Ik was weer gestopt als onthaalmoeder, ging mijn kinderen bemoederen en veel liefde geven. Ik was er voor hen. Ik ging mijn gevoel volgen. Uiteraard werd het weer een keizersnede. We hadden trouwens de zwangerschap gepland, echt waar ik zat te tellen op de kalender wanneer het kon! Ik MOEST zwanger zijn die maand want anders zou mijn man zijn vaderschapsrust niet kunnen koppelen aan zijn kerstvakantie! Ik kon echt niet na 2 weken alleen blijven na zo’n ingrijpende operatie! Kraamzorg komt echt niet meer dan 8 uurtjes per week hoor en die kost namelijk ook geld! Al goed was ik direct zwanger die maand en kon mijn man 4 weken thuis blijven. Ik lag namelijk vier weken plat en kon niet uit de voeten door de pijn! Ja, mij moet je niet vertellen dat elke bevalling/keizersnede anders gaat.
IMG_0705zw

Toen we voor de vierde gingen, hoopten we zo dat ik weer zwanger zou zijn zodanig dat het te koppelen was aan mijn man zijn kerstvakantie, niets was minder waar. Het lot besloot dat ik een maand eerder gezegend werd met een groeiend kindje in mijn buik, deze keer een dochter. Mijn man zou dus na zijn vaderschapsverlof eerst weer voor 2 weken aan de slag moeten alvorens weer 2 weken thuis te zijn. Deze keer ging ik trouwens al na 2 nachten naar huis. Niet omdat ik me zo goed voelde hoor, nee omdat mijn kinderen me nodig hadden. Wat had ik het geluk dat ik deze keer weer voorspoedig herstelde!
IMG_0077zw

Maar mevr. Rutten wat wil ik nu bereiken met je dit te vertellen? Want 15 weken (de meeste hebben niet eens 15 weken maar bon) is immers toch veel te lang niet? Laten we anders even die weken verdelen zodat moeder de vrouw snel weer aan het werk kan. Ik moet u vast niet uitleggen dat niet elke bevalling zomaar vanzelf verloopt, of wel? Vaderschapsverlof in België telt 2 weken! 2 weken mevr. Rutten! Heeft u er al aan gedacht hoe dat is voor vrouwen die niet zomaar een lichaam hebben waar de baby er vanzelf uit floept. Dat er vrouwen zijn die niet 2 uur na hun bevalling staan te dansen, springen en sporten? Bestaan er uberbaübt wel zo’n vrouwen? Dat ook wij als vrouwen onzeker kunnen zijn en onze man echt wel nodig hebben op zo’n moment. Om SAMEN te wennen aan het ouderschap, elke baby weer opnieuw?

En dan heb ik het nog niet over de baby gehad. Onze tweede kreeg echt het zwaarste te lijden onder de maatschappelijke druk en dat is tot op vandaag nog duidelijk zichtbaar! Hij kreeg niet de hechting die hij moest krijgen want ik had een postnatale depressie. Hoe graag ik het ventje ook zag, ik kon hem niet die liefde geven die hij verdiende, want ik was enkel maar bezig met het zoeken van werk, oplossingen voor opvang, … Want dat hoort zo! Tot op de dag van vandaag, 6 jaar na zijn geboorte merk je dat hij het enige kind binnen ons gezin is dat niet de eerste weken dicht bij zijn mama verbleef maar steeds in het park/box moest liggen. Zijn zelfvertrouwen is niet oké. Helemaal niet. Hij is afstandelijk tegen iedereen, vraagt niet om hulp, durfde zelfs niet voor zijn 4.5 jaar op een potje of wc te gaan door angsten, … Misschien het ideale product voor de maatschappij. Zelfstandig en afstandelijk? Voor mij als moeder doet dat pijn, pijn om te zien wat het heeft aangericht. Wat ben ik blij dat ik tot inzicht kwam en ZELF DE KEUZE heb gemaakt om thuis te kunnen blijven bij mijn kinderen omdat ik dat zelf wil. Ik stel dan ook al 3 jaar alles in het werk om ook hem te bewijzen dat hij mee telt en geef hem alle liefde die ik hem maar kan geven, gelukkig zien we heel traag een verandering bij hem.

Ja, ik vind het goed dat u meer vrouwen aan de top wil zien, maar laat die keuze aan de vrouwen zelf. Ja, ik vind het goed dat papa’s meer kansen moeten krijgen om ook bij hun gezin te blijven, maar niet ten kostte van die schamele 12 weekjes die een vrouw al maar heeft. Want dat is niet langer dan medisch nodig! Nu ja, lichamelijk misschien, heel misschien, dan nog wel. Voor het kind in elk geval zeker niet. Ik pleit daarom ten volle voor uitbreiden van het vaderschapsverlof en als het even kan, laat moeders zelf de keuze en zelfs de mogelijkheid om langer thuis te blijven. Zo zullen er meer kinderen langer borstvoeding krijgen wat nu éénmaal gezonder is, kinderen beter hechten wat nu éénmaal beter is voor hun latere ontwikkeling, … Want ach, wat doet dat kind er nu nog toe? Meedraaien zal het moeten in de maatschappij en vooral niet teveel ‘nee’ durven zeggen, ‘ja’ knikken en als een stel schapen mee de kudde in niet?

Maar laat ik me nu weer concentreren op het onderwijs van mijn kinderen zodat mijn oudste zoon geen 6 uur per dag op een bus hoeft te zitten om naar een geschikte school te gaan en er voor te zorgen dat er nooit meer een juf mijn tweede zoon in het gezicht kan slaan zoals dat eerder gebeurde. Laat mij dan maar tegen de stroom in gaan en gelukkig zijn met mijn, nu gelukkige kinderen.

Sorry voor al mijn sarcasme en harde woorden maar dat moest er nu even uit. Ik hoop dat u gaat inzien dat uw voorstel echt niet kan.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!