Uitzwaaien van de thuisbegeleiding

Toen we ruim 5 jaar geleden thuisbegeleiding opstartte, wisten we dat we ooit van die ene begeleidster afscheid zouden moeten nemen. Dat we haar 5 jaar zouden over de vloer zien komen wisten we echter niet. Per leeftijdscategorie (vroegbegeleiding, kindwerking, …) heb je namelijk recht op 3 jaar.

5 jaar terug in de tijd
Lucas was net 20 dagen 2 jaar toen hij zijn voorlopig diagnose autisme kreeg. Ik zal het nooit vergeten 24 december 2010… Die dag staat in mijn geheugen gegrift dat zal nooit veranderen. Zo ook 6 oktober 2011 toen hij zijn diagnose autisme op papier kreeg.

Moet je je voorstellen… 21 jaar was ik toen en ik had al twee kinderen waarvan 1 dat blijkbaar extra zorg nodig had. Opvoeden lukte nog net maar een kind met autisme opvoeden? Wist ik veel toen dat mijn hoofd op dezelfde manier werkte al viel die puzzel snel daarna in elkaar.

Ik belde toen 24 december 2010 direct op de parking naar de thuisbegeleidingsdienst van Sint-Lievenspoort want dat werd ons aangeraden vanuit het COS toen. Zei zeiden me aan de telefoon dat ze onze zoon op de wachtlijst zouden zetten maar dat ik zeker ook tanderuis (over hen gaat deze blog) moest bellen. Dat deed ik toen ook heel snel. We zaten namelijk vaak aan meer dan 16 crisissen per dag en we zaten dus met onze handen in het haar.

In maart 2011 was het intake en nog geen maand later gingen ze van start bij ons. Ja, toen waren de wachtlijsten nog heel wat korter dan nu. Ze begon met op avonden te komen zodat ook Joeri alles meekreeg. Ze gaf ons al snel de tip om met een time timer te werken en  die kochten we dan ook meteen. Time timer en voorwerpen. We reduceerden daarmee de crisissen van 16+ per dag naar 2-3 per dag om later met pictogrammen ze naar 1 per dag te krijgen. Daarna kwam ze al sneller eens overdag omdat ik uiteindelijk diegene was die het dag in, dag uit moest doen en dat vaak ook gemakkelijker was.

De voorbije 5 jaar
Na ongeveer 1.5 jaar kreeg ik telefoon. Onze begeleidster was zwanger. We kregen de keuze om het een jaar zonder te doen of vervanging over de vloer te krijgen. Ze moest namelijk onmiddellijk stoppen met werken. Half in shock was ik toen. Uiteraard wenste ik haar een wolk van een baby toe en alleen maar goeds, maar eerlijk? Wat zouden we een jaar zonder haar moeten doen? Echter kwam al snel het besef dat we het nog 1.5 jaar later voor veel langer zonder haar zouden moeten doen dus besloot ik dat we het een jaar zonder haar zouden doen.

Dat jaar ging met ups en downs maar het viel wel mee, geen al te grote problemen. Toen de problemen echt weer begonnen kwam ze net terug. Ondertussen waren we trouwens al goed bedreven met pictogrammen maar ja Lucas werd ouder en vroeg ondertussen wel wat uitgebreidere aanpak dan dat beetje dag- en schoolschema dat we toen gebruikten. Ook op school waren er toen heel wat problemen die we zonder haar niet opgelost leken te krijgen.

Wat waren we blij dat ze terug was!

Ook binnen de hele dienst van tanderuis raakten we steeds gekender. Zo deden/doen we jaarlijks de zeedag mee, kregen/krijgen we PPO over de vloer, stond ik op een beurs bij hen met mijn visualisatie en werden ook Thibeau en ikzelf bij hen aangemeld met intake gesprekken tot gevolg.

Ja, door ons vermoeden van autisme bij Thibeau konden we ook hem op de wachtlijst zetten. Dit hadden we zo gedaan dat wanneer Lucas zijn begeleiding zou stoppen, die van Thibeau zou opstarten. We vroegen toen uitdrukkelijk dezelfde begeleidster omdat zij ons gezin goed kent en dat kon toen ook. Niemand zag er een probleem in, ook ik niet toen. Dus kwam ze nog wat langer over de vloer.

Echter kreeg Thibeau bij de laatste onderzoeken (nog) geen diagnose waardoor zijn begeleiding moest stoppen. 5 jaar dezelfde begeleidster. Moet je denken, ze was er bij de start van ons schoolavontuur, thuisonderwijsavontuur, de geboorte van 2 van onze kinderen, onze relatiecrisis, onze huwelijksvoorbereidingen, Lucas zijn diagnosestelling van ass, tourette en stos, … Ze was bij elk groot moment uit ons leven. Ze was er 5 van manlief zijn 30 jaar, 5 van mijn 27 jaar, 5 van Lucas zijn 7.5 jaar, 5 van Thibeau zijn 6.5 jaar en alle levensjaren van Victor en Charlotte. Moet je even indenken…

In het eerste en derde jaar kwam ze hier vaker over de vloer dan eender welk familielid of persoon uit onze vriendenkring!

Het einde van die 5 jaar
Ondertussen melden we Victor aan. Met zijn zeer ernstige bezorgdheid tot autisme weten we 99.9% zeker dat ook hij in de nabije toekomst een diagnose autisme zal krijgen. Weer vroeg ik dezelfde begeleidster en tegelijkertijd wist al dat, dat niet kon. Ik wist heel zeker dat de begeleidster dat niet ging toelaten en ook ikzelf legde toen de telefoon neer en dacht ‘Nee, dat kan en mag niet.’

Toen de begeleiding startte zei ze de eerste dag nog ‘Als je merkt dat ik je niet meer kan helpen moet je dat aangeven ook als je niet tevreden bent of iets anders. Je mag je niet hechten aan mij want je weet nooit wat er gebeurd en vroeg of laat stopt de begeleiding.’ en ze had gelijk! We zijn ons gaan hechten aan haar. Dus ik wist heel goed dat het niet kon en eigenlijk kon ze ons ook niet echt meer helpen met Lucas en Thibeau. Misschien wel met Victor al zou ze ons vast enkel kunnen zeggen wat we al weten. Nieuwe begeleiding zou dus het beste zijn maar dat werd tot dan nog niet uitgesproken.

Eergisteren zat ze hier aan tafel, ze haalde niet zoals steeds haar papieren uit haar tas maar kwam afscheid nemen, een laatste keer tekende ik de papieren. Ze speelde een spel met Lucas en Thibeau en zelfs Victor, die altijd huilt bij anderen zelfs bij mijn grootouders die hij goed kent, liet het toe dat ze hem even oppakte.
Ze vertelde ons dat het de laatste keer was en ze niet meer zou terug komen omdat ze onze niet meer zou kunnen helpen. En ik beaamde dat. Ik sprak uit wat ik wist en ik beet mijn tranen weg. Al die jaren had ik de professionele afstand behouden die ik moest behouden tov haar en dat probeerde ik eergisteren ook nog te doen maar wat was dat moeilijk.

Wat zij voor ons in de voorbije 5 jaar heeft gedaan, waar zij ons mee heeft geholpen, de pijn en het leed dat ze bij ons heeft gezien en waar zij ons mee door heeft geholpen, de objectiviteit waar ze steeds mee kwam, de nuchtere blik, hoe ze nooit bang leek te zijn haar gedacht te zeggen tegen mij maar het toch voorzichtig genoeg bracht zodat ik niet zou uitvallen tegen haar maar zou nadenken, hoe zij met de kinderen om ging, … Er zijn geen woorden voor!

Diep vanbinnen wist ik dat ik het te dichtbij had laten komen, dat ik me aan haar was gaan hechten en zodoende moest ik voor mijn gevoel afscheid nemen van een vriendin, mijn eigen schuld, niet de hare want zij was altijd professioneel en heeft altijd de afstand bewaard die ze moest bewaren. Maar wat ben ik dankbaar! Dankbaar dat iemand als zij op onze weg is gekomen! Ik ben er heel zeker van dat we nooit hadden gestaan waar we nu staan zonder haar! En ik kijk uit naar de nieuwe begeleidster die binnen ongeveer een half jaar zal komen voor Victor of binnen 1.5-2 jaar voor Lucas of 3 jaar voor mij. Het maakt niet uit.

Ook al zal ze dit misschien nooit lezen, ik schrijf het toch…
Lieve begeleidster, dankjewel voor alles! We zullen je nooit vergeten!

Oh ja, wisten jullie dat we in 5 jaar tijd bergen hulpverlening over de vloer kregen of wij naar hen gingen en het enkel deze begeleidster (en die van Sint-Lievenspoort, ook zij was een geschenk uit de hemel) is die we niet de deur hebben gewezen? Om maar aan te tonen hoe professioneel ze is geweest want dat konden we van menig ander professioneel iemand niet zeggen. Die lieten ons niet in onze waarden zoals deze dame heeft gedaan.

Ook een dankjewel aan de hele dienst van tanderuis al is het met hen nog geen afscheid. Ze hebben ons daar altijd goed geholpen en te woord gestaan, we hebben nog PPO van hen en dat loopt goed.

 

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/05/25/uitzwaaien-van-de-thuisbegeleiding/

8 gedachten over “Uitzwaaien van de thuisbegeleiding

  • 25 mei 2016 om 10:15
    Permalink

    Het lijkt mij bijna onmogelijk om je niet te gaan hechten aan iemand die zo nauw betrokken is bij je (gezins)leven! Het hart volgt niet altijd wat het verstand zegt hé.

    Beantwoorden
  • 25 mei 2016 om 11:42
    Permalink

    Wat een mooie tekst! Ik denk dat jullie een crème van een thuisbegleidster hadden, en ook al doet het nu pijn om afscheid te moeten nemen, het is zo’n zegen om zo iemand op je pad te krijgen! Ook bij ons loopt de thuisbegleiding na 2,5 jaar op zn eind, maar het afscheid valt mij niet zo zwaar. Ik denk dat wij minder geluk hadden… 😉

    Beantwoorden
    • 25 mei 2016 om 14:33
      Permalink

      Het was/is echt een geweldige dame! En inderdaad wat een zegen was het om haar in ons gezin te hebben zien binnen wandelen de voorbije jaren. Ongelofelijk!
      Hopelijk niet enkel slechte herinneringen bij jullie 😉

      Beantwoorden
  • 30 mei 2016 om 11:16
    Permalink

    Deze, totaal niet digitale, thuisbegeleidster wil graag laten weten dat ze zeer ontroerd is door deze mooie woorden. Het is ook voor mij een zeer fijne en bijzondere begeleiding geweest. Dank je wel voor jullie openheid en oprechtheid. Blijf jullie fantastische zelf.

    Beantwoorden
    • 30 mei 2016 om 11:19
      Permalink

      En nu doe je me huilen Lieselotte! Dat ik van jou hier mag lezen! Dankjewel, weeral!

      Beantwoorden
  • Pingback: Visualiseren, visualiseren, wie zijn best doet zal het leren…

  • Pingback: Thuisbegeleiding VZW Victor - Kinderen en Autisme - Mama ABC

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *