Ik doe niet alle tags mee, enkel die dat ikzelf wel leuk vind om ook te lezen bij anderen en dit was er weer zo eentje van. Ik zag hem bij Merel van www.lotuswritings.nl

Je kind weigert om te eten, moeten ze eten wat je hebt gekookt of maak je iets anders?
Ik kook en ze eten wat op tafel komt. Geen zin in dan eten ze niet. Zo simpel gaat het hier eigenlijk. Gevolg is dus dat ze dus vaak enkel hun vlees opeten, soms nog de aardappelen, rijst of pasta maar al zeker niet de groenten. Eten is hier geen punt. De drie jongens hebben altijd al eetproblemen gehad en ik ben van mening dat ze zichzelf niet zullen uithongeren. Overdag zijn er boterhammen à volonté en er zijn voldoende eetmomenten op een dag. Hun vitaminen krijgen ze wel via hun fruit binnen.

Je kind heeft een driftbui in de winkel, niets werkt om hem te kalmeren. Laat je het los en kom je erop terug op een ander tijdstip of ga je gewoon door met winkelen?
Dat hangt er vanaf waarover de driftbui gaat en hoe hardnekkig die is. Ook bij welk kind die is.
Victor snapt nog niets van onze uitleg en als hij een driftbui heeft dan verdwijnt hij ook volledig van de wereld, wij noemen het dan een crisis. Hem laten we dus doen tot hij zelf aangeeft dat hij ons in zijn buurt wil, ja ook in de winkel. Krijst hij dan een half uur, dan is het maar zo. Ik kan jullie verzekeren dat eerder in zijn buurt komen alles nog véél erger maakt.

Bij Lucas en Thibeau gaan we tegenwoordig wel korter ingrijpen. In de eerste plaats om te vermijden dat ze van de wereld verdwijnen want vooral Lucas beseft zijn eigen krachten niet in zo’n crisis en dat kan serieus wat gevolgen met zich meebrengen in een winkel maar ook omdat we vinden dat onze kinderen leren dat er voor alles een moment en plaats is. Zijn ze niet akkoord met het feit dat ze geen zak snoepjes krijgen, mij goed. Ze mogen er thuis of zelfs in de auto al, om krijsen, brullen, huilen, kwaad zijn, … zoveel en zo hard ze willen. Ze hoeven het niet met me eens te zijn maar we leren ze sinds ze ongeveer 6 zijn (bij Thibeau was het iets eerder) dat het niet kan in de winkel omdat andere mensen dat niet zo leuk vinden en vooral omdat het heel gevaarlijk is. Ze moesten maar eens een hoog rek om stampen midden in een crisis en alles op hen krijgen.

Je kind krijgt te veel speelgoed voor zijn verjaardag. Breng je wat terug naar de winkel, laat je ze er gewoon mee spelen of bewaar je wat voor een regenachtige dag?
Terug naar de winkel brengen doen we niet. Meestal laten we ze er gewoon mee spelen maar als het echt spullen zijn die we dubbel krijgen dan gaan ze naar de kansarme kindjes. Ik probeer het in elk geval te mijden door educatieve dingen te vragen die we echt wel kunnen gebruiken voor thuisonderwijs want het speelgoed puilt hier uit de kasten.

Je kind wil niet slapen. Laat je het gaan en zet je om drie uur ’s nachts een film aan of blijf je proberen om ze terug in slaap te krijgen?
Naar gelang waarom ze niet willen (kunnen) slapen. ‘S avonds spelletjes spelen in bed is voor ons een no go. Eens in bed verwachten we ze dat ze gaan slapen maar zoals je eerder op de blog al kon lezen gaat dat hier niet altijd vanzelf. Zo hebben we bij Victor echt maandenlang uren en uren aan een stuk bij hem gezeten tot hij sliep.
Zijn ze ziek, scheelt er echt wat, … dan helpen we ze uiteraard verder of blijven ze nog even beneden bij ons maar dit is echt uitzonderlijk.

Worden ze midden in de nacht wakker en willen (kunnen) ze niet meer slapen dan gaan ze gewoon bij ons in bed. Slapen ze dan lekker als Joeri op staat met zijn wekker dan legt hij hen weer in hun eigen bed.

Je hebt een afspraak maar geen oppas voor de kinderen. Neem je ze mee of verzet je de afspraak?
Dat hangt van de afspraak vanaf maar meestal gaan ze mee. Wij hebben zelden een oppas. Victor heeft echt een grote schrik van vreemden (lees: iedereen dat niet onder de noemer mama of papa valt) en we kunnen hem bijgevolg dus ook niet achterlaten. Hij gaat erg lang huilen en eens we terug zijn drie weken lang niet slapen. Been there, done that. Is het echt een plek waar we zonder de kinderen moeten zijn dan is 1 van ons thuis. Neen, avondjes uit zitten er voor ons al 2.5 jaar niet in.

Er komt onverwachts visite en je hebt nog 20 minuten. Ruim je snel je huis op of laat je het zo en zegt ‘Het is goed zo. Ik heb kinderen.’
Ik ruim op. Echt als een freak. Als een tornado ren ik mijn huis door. Niet het speelgoed enzo hoor, dat kan me gestolen worden maar de keuken, badkamer (die moet je door om naar de wc te kunnen), de gang, … Jup, mijn huis is nooit zo opgeruimd en proper als bij last minute bezoekjes.

Je bent te laat voor een afspraak en je moet kiezen tussen je haar doen of je make-up. Welke kies je?
Ik gebruik geen make-up. Haar dus.

Je bent in het park en een ander kind duwt jouw kind. Grijp je in of laat je de ouder van het kind ingrijpen?
Ik zou eerst kijken hoe mijn kind reageert. Ze moeten immers lezen het zelf op te lossen. Lukt het hen niet zelf dan zal ik kijken waar de andere ouder zit en of die al dan niet ingrijpt. Gebeurt het herhaaldelijk en trekt de andere ouder zich er niets van aan dan grijp ik zelf in en ga ik praten met het kind in kwestie. Echt, ongelofelijk hoeveel ouders van mening zijn ‘Ze moeten maar terug duwen, worden ze hard van.’ BAH!

Hoe denk jij over deze dingen? Laat gerust een reactie na. Of laat het me weten als je de tag invult, ik kom hem met plezier lezen.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!