Tag: Mommy scenario

Ik doe niet alle tags mee, enkel die dat ikzelf wel leuk vind om ook te lezen bij anderen en dit was er weer zo eentje van. Ik zag hem bij Merel van www.lotuswritings.nl

Je kind weigert om te eten, moeten ze eten wat je hebt gekookt of maak je iets anders?
Ik kook en ze eten wat op tafel komt. Geen zin in dan eten ze niet. Zo simpel gaat het hier eigenlijk. Gevolg is dus dat ze dus vaak enkel hun vlees opeten, soms nog de aardappelen, rijst of pasta maar al zeker niet de groenten. Eten is hier geen punt. De drie jongens hebben altijd al eetproblemen gehad en ik ben van mening dat ze zichzelf niet zullen uithongeren. Overdag zijn er boterhammen à volonté en er zijn voldoende eetmomenten op een dag. Hun vitaminen krijgen ze wel via hun fruit binnen.

Je kind heeft een driftbui in de winkel, niets werkt om hem te kalmeren. Laat je het los en kom je erop terug op een ander tijdstip of ga je gewoon door met winkelen?
Dat hangt er vanaf waarover de driftbui gaat en hoe hardnekkig die is. Ook bij welk kind die is.
Victor snapt nog niets van onze uitleg en als hij een driftbui heeft dan verdwijnt hij ook volledig van de wereld, wij noemen het dan een crisis. Hem laten we dus doen tot hij zelf aangeeft dat hij ons in zijn buurt wil, ja ook in de winkel. Krijst hij dan een half uur, dan is het maar zo. Ik kan jullie verzekeren dat eerder in zijn buurt komen alles nog véél erger maakt.

Bij Lucas en Thibeau gaan we tegenwoordig wel korter ingrijpen. In de eerste plaats om te vermijden dat ze van de wereld verdwijnen want vooral Lucas beseft zijn eigen krachten niet in zo’n crisis en dat kan serieus wat gevolgen met zich meebrengen in een winkel maar ook omdat we vinden dat onze kinderen leren dat er voor alles een moment en plaats is. Zijn ze niet akkoord met het feit dat ze geen zak snoepjes krijgen, mij goed. Ze mogen er thuis of zelfs in de auto al, om krijsen, brullen, huilen, kwaad zijn, … zoveel en zo hard ze willen. Ze hoeven het niet met me eens te zijn maar we leren ze sinds ze ongeveer 6 zijn (bij Thibeau was het iets eerder) dat het niet kan in de winkel omdat andere mensen dat niet zo leuk vinden en vooral omdat het heel gevaarlijk is. Ze moesten maar eens een hoog rek om stampen midden in een crisis en alles op hen krijgen.

Je kind krijgt te veel speelgoed voor zijn verjaardag. Breng je wat terug naar de winkel, laat je ze er gewoon mee spelen of bewaar je wat voor een regenachtige dag?
Terug naar de winkel brengen doen we niet. Meestal laten we ze er gewoon mee spelen maar als het echt spullen zijn die we dubbel krijgen dan gaan ze naar de kansarme kindjes. Ik probeer het in elk geval te mijden door educatieve dingen te vragen die we echt wel kunnen gebruiken voor thuisonderwijs want het speelgoed puilt hier uit de kasten.

Je kind wil niet slapen. Laat je het gaan en zet je om drie uur ’s nachts een film aan of blijf je proberen om ze terug in slaap te krijgen?
Naar gelang waarom ze niet willen (kunnen) slapen. ‘S avonds spelletjes spelen in bed is voor ons een no go. Eens in bed verwachten we ze dat ze gaan slapen maar zoals je eerder op de blog al kon lezen gaat dat hier niet altijd vanzelf. Zo hebben we bij Victor echt maandenlang uren en uren aan een stuk bij hem gezeten tot hij sliep.
Zijn ze ziek, scheelt er echt wat, … dan helpen we ze uiteraard verder of blijven ze nog even beneden bij ons maar dit is echt uitzonderlijk.

Worden ze midden in de nacht wakker en willen (kunnen) ze niet meer slapen dan gaan ze gewoon bij ons in bed. Slapen ze dan lekker als Joeri op staat met zijn wekker dan legt hij hen weer in hun eigen bed.

Je hebt een afspraak maar geen oppas voor de kinderen. Neem je ze mee of verzet je de afspraak?
Dat hangt van de afspraak vanaf maar meestal gaan ze mee. Wij hebben zelden een oppas. Victor heeft echt een grote schrik van vreemden (lees: iedereen dat niet onder de noemer mama of papa valt) en we kunnen hem bijgevolg dus ook niet achterlaten. Hij gaat erg lang huilen en eens we terug zijn drie weken lang niet slapen. Been there, done that. Is het echt een plek waar we zonder de kinderen moeten zijn dan is 1 van ons thuis. Neen, avondjes uit zitten er voor ons al 2.5 jaar niet in.

Er komt onverwachts visite en je hebt nog 20 minuten. Ruim je snel je huis op of laat je het zo en zegt ‘Het is goed zo. Ik heb kinderen.’
Ik ruim op. Echt als een freak. Als een tornado ren ik mijn huis door. Niet het speelgoed enzo hoor, dat kan me gestolen worden maar de keuken, badkamer (die moet je door om naar de wc te kunnen), de gang, … Jup, mijn huis is nooit zo opgeruimd en proper als bij last minute bezoekjes.

Je bent te laat voor een afspraak en je moet kiezen tussen je haar doen of je make-up. Welke kies je?
Ik gebruik geen make-up. Haar dus.

Je bent in het park en een ander kind duwt jouw kind. Grijp je in of laat je de ouder van het kind ingrijpen?
Ik zou eerst kijken hoe mijn kind reageert. Ze moeten immers lezen het zelf op te lossen. Lukt het hen niet zelf dan zal ik kijken waar de andere ouder zit en of die al dan niet ingrijpt. Gebeurt het herhaaldelijk en trekt de andere ouder zich er niets van aan dan grijp ik zelf in en ga ik praten met het kind in kwestie. Echt, ongelofelijk hoeveel ouders van mening zijn ‘Ze moeten maar terug duwen, worden ze hard van.’ BAH!

Hoe denk jij over deze dingen? Laat gerust een reactie na. Of laat het me weten als je de tag invult, ik kom hem met plezier lezen.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/06/08/tag-mommy-scenario/

5 gedachten over “Tag: Mommy scenario

  • 8 juni 2016 om 15:02
    Permalink

    Hier is eten en slapen een groot probleem tegenwoordig en ik heb zoiets van niet willen eten is ook geen snack niet willen slapen ja dan ben jemaar moe

    Beantwoorden
  • 8 juni 2016 om 19:42
    Permalink

    Wat een leuke tag! Jij pakt veel dingen aan zoals ik ook zou doen als ik kinderen had. Vooral je verschillende aanpak bij het driftbui-in-de-winkeldilemma snap ik.

    Beantwoorden
  • 7 augustus 2016 om 22:40
    Permalink

    Tot welke leeftijd zou jij ze dan laten razen omdat ze nu als in het voorbeeld geen zak snoep kregen? Ik liet ze vroeher ook razen maar met het oudet worden werd dit gewoon weg razend zijn op mij want MAMA weigerde die zak snoep te kopen en het leek er soms op neer te komen van: Pech voor jou mama dat ik die snoepjes niet kreeg, ik doe nu moeilijk de rest van de dag. En toen we de volgende keer boodschappen gingen doen dan ging het weer over die zak snoep, en ja soms koop ik ook een zak snoep maar dan voelt het voor hen alsof ze hem toch krijgen na lang genoeg zeuren, zagen en moeilijk doen.

    Zo was ik overlaatst in de winkel en was Lucie (volgende week 6) aan het zagen voor picnicjespasta van k3, die uiteraard 4 keer zoveel kost dan die van het huismerk. Ik zei Nee, ze vroeg het opnieuw, ik zei weer Nee, ze vroeg het opnieuw, ik werd zenuwachtig, ik begon te zweten, het was er veel te druk… Lucie vroeg het opnieuw en opnieuw en opnieuw.
    Plots hoor ik Riana (8,5jaar) fluisteren tegen Lucie: je moet het de eerste keer superlief vragen, daarna moet je 5 minuten wachten en het opnieuw vragen, niet telkens na elkaar, de derde keer zal mama ja zeggen… Waarop Lucie antwoordt: ja, Oma is makkelijker, die zegt al na 2 keer ja. Ik werd daar echt verdrietig van dat MIJN kinderen zo berekenend konden zijn.
    Ik kocht de pot niet.
    Maar raad eens: ondertussen staat hij hier toch in de kast, hij was veel te duur en het is dan nog es echt niet lekker. Maar door moeilijk te doen en te zagen hebben ze alweer gewonnen. Ik haat winkelen, en ik word gek als ze gaan zeuren en vaak geef ik toe omdat ik wil dat ze zich gedragen en rustig zijn, ik moet mijn lijstje kunnen overlezen, nadenken waar iets ligt, vervaldatum controleren en de kindjes hebben mij door en maken daar dus gretig gebruik/misbruik van.
    Ik vind dus wel dat ze mijn mening over iets niet moeten delen. Maar ik wil geen drama voor een zak snoep. Er zijn veel ergere dingen in het leven en spijtig genoeg hebben wij al redelijk wat meegemaakt. Door mijn verdriet kan ik mss gewoon minder verdragen.
    Maar jij lijkt zoveel geduld te hebben, zoals je bvb de knuffels en zo weer beneden zou brengen, 2,3 keer als het nodig is zodat je zoontje ze zelf zou kunnen meebrengen. Ik denk dat ik gek zou worden. Of mss is dit gewoon doordat mijn vriend er niet meer is om alles even te ventileren.

    Beantwoorden
  • 7 augustus 2016 om 22:43
    Permalink

    Oja dat eten, daar ben ik zwak in. Toen ik nog geen kinderen had dan dacht ik steeds als ze moeilijk zouden doen bij het avondeten, of niet wilden eten dat ik ze met honger naar boven zou sturen maar ik kan het dus echt niet, Lucie gaat dan steevast wenen, ik vind het zooooo zielig, en ze hebben dat uiteraard door. Stuur jij ze dan wel naar bed als ze niks willen eten hebben na 16 uur?

    Beantwoorden
    • 8 augustus 2016 om 09:21
      Permalink

      Ja hoor hier gaan ze gewoon slapen. Ze weten dat het eten aan tafel is of wachten tot de volgende ochtend. Hier gaan ze niet huilen. Er is genoeg op tafel dat ze kunnen eten.
      Vanaf een jaar of zes à zeven begin ik toch wel met ze te leren dat ze boos mogen zijn en maar dat het krijsen en gillen eigenlijk voor thuis is. Dat lukt hier eigenlijk heel goed. Zouden ze het nu toch op een krijsen zetten in de winkel, wat ook gebeurd dan ga ik me echt niet aantrekken wat een ander denkt 😉 Een nee is bij mij echt wel een nee. Ik ben wel voor het principe pick your battle. Als je op voorhand al weet dat je de puf niet hebt om die nee vol te houden als ze gaan krijsen om snoep dan kan je beter van bij het begin gewoon ‘ja’ zeggen dan achteraf te moeten toegeven. Mijn mening natuurlijk. Mijn kinderen zijn wel niet zo berekend haha :p Ik vond het stiekem grappig om te lezen.

      Geduld? Ik? Velen zeggen dat maar zo voelt dat voor mij absoluut niet hoor 😉

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *