De deur op een kier…

… en niet verder. Ik wil immers geen licht in onze geïsoleerde kelder krijgen of riskeren dat mijn echtgenoot gaat lopen. 24/24 in mijn kelder tussen de 4 muren met heel het gezin. Want dat is thuisonderwijs.

Nu even serieus. Deze blog schrijf ik nu naar aanleiding van 4 dagen na elkaar te moeten aanhoren dat wij niet buiten komen met onze kinderen en geïsoleerd leven. Dat ik 24/24 tussen 4 muren zit met mijn kinderen en nota bene mijn man. Nu ja, de vierde keer was niet veroordelend bedoeld maar het gaf me wel het idee deze blog te schrijven voor al die keren dat het wel veroordelend was.

Het is weer de periode van het jaar want begin juni begon het weer heel erg, die vooroordelen en naarmate de zomervakantie vordert, wordt het erger, eind september neemt dat weer af.

Ik snap dat deze reacties komen vanuit onwetendheid, maar lieve mensen, denk toch even na. Ik beantwoord nog eens even alle vooroordelen waar ik nu op kan komen. Doe me nu 1 plezier en neem deze blog niet te serieus hé 😉
Deze blog is bedoeld om mijn frustraties even te uiten zonder iemand aan te vallen. Gewoon even om er luchtig mee om te gaan. Luchtig omgaan met de vooroordelen waar ik dagelijks tegen moet opboksen. Neem je snel dingen te persoonlijk, lees dan niet verder. Deze blog is namelijk niet persoonlijk bedoelt. Ik heb autisme maar ken heus wel het woord sarcasme.

Overigens ben ik altijd bereid een degelijke uitleg te geven als je met vragen zit omtrent het kunnen en mogen geven van thuisonderwijs en hoe dat zit met sociale contacten en dergelijke. Maar stel in de eerste plaats vragen en stel niet zomaar vast en als je iets vraagt, doe het dan beleefd.

‘Oh nee, ik zou dat niet kunnen hoor 24/24 tussen 4 muren zitten met mijn kinderen…’
Juist ja, zoals ik al zei. Ik leef in een kelder zonder licht en verse lucht. Dat wij ook les geven in de tuin, speeltuin, dierentuin, het park, het bos, de bibliotheek, het museum, … wordt even vergeten.

‘… en mijn man.’
Moet je ook eens proberen, leven van de liefde. Helemaal geweldig. Leven van hartjes en rozen. Dat wij geen studietoelage noch enige subsidie krijgen vergeten we even. Elektriciteit en stromend water hebben we in onze kelder uiteraard ook niet nodig. Werken, daar doen we toch niet aan mee.

‘Dat je voor je kind met beperking dat nog doet oké, maar echt wil je dat de andere ook een beperking krijgen door ze thuis te houden?! Die zijn toch oké?!’
Juist ja, ik maak mijn kinderen ‘autistisch’ en bezorg ze ook nog even wat ‘tourette’ wat dacht je nu? Ik vind dat gewoon leuk.

Het grootste voordeel van ze allemaal thuisonderwijs te geven is nu net de vrijheid. De uitstappen op schooldagen zijn zalig. Niet moeten rennen en haasten om op tijd je kind weer af te halen. Daarnaast kan je ook de kinderen hun bioritme volgen, vroeg opstaan is dus niet nodig waardoor de kinderen beter uitgeslapen zijn en veel meer leerstof oppikken. Ook kan ik elke les op maat afstellen van elk kind apart. Een derde kleuter die wil vermenigvuldigen? Prima! Een kind van het tweede leerjaar dat wat achter loopt voor taal? Geen probleem.

Ze krijgen de kans om zich ten volle te ontwikkelen, geen paniek. Ze krijgen heus geen beperking van thuisonderwijs. En daarnaast zou het een heel geregel en geruzie zijn met de ene wel op school en de andere niet.

‘Maar hoe kan jij dat nu doen? Jij hebt daar helemaal niet voor gestudeerd?!’
Juist ja, bedankt om me even te vertellen dat ik het IQ van een vis heb.
Nee, ik weet ook wel dat dat niet zo bedoeld wordt maar inderdaad je hoeft niet voor leerkracht gestudeerd te hebben. Je bent ook helemaal niet verplicht elk vak zelf te geven. Je had natuurlijk de vraag ook anders kunnen stellen, dan zou ik vast niet het gevoel krijgen dat je me dom vindt.

‘Seg, je hebt er zelf voor gekozen dus nu moet je ook niet gaan klagen en zagen hé. Stuur ze dan naar school!’
Juist ja! Jouw kind zit de hele week op school met voor- en nabewaking en dan ook nog eens 3 keer per week op voetbal en de ganse zondag in de scouts. Maar och, jij mag klagen over hoe zwaar het is me je kinderen thuis want jouw kind gaat naar school.

Dat mensen dit nog maar durven zeggen?! En toch doen ze het vaak, daarom niet op die manier maar het is maar een handjevol mensen (die geen thuisonderwijs geven) die vinden dat thuisonderwijzers ook wel af en toe eens mogen klagen over hoe zwaar het is.
Ik zeg niet dat mensen die hun kind zo weinig bij hen hebben niet mogen klagen, ik zeg dat ik evenveel recht heb als die persoon om te klagen.
Het is niet omdat we zelf voor thuisonderwijs hebben gekozen dat er hier enkel maar bloemetjes neerdwarrelen, er een vrolijk melodietje klinkt en iedereen hier in harmonie samenleeft hé, I wish!

Ook hier krijsen en brullen kinderen, slaan ze elkaar eens, vliegen er boeken door de lucht of een beker melk, weigeren ze lessen te doen, doen ze dwars, … Mijn kinderen zijn kinderen net als die dat naar school gaan. Een kind is een kind en dat heeft nu éénmaal af en toe (ahum, heel vaak) kuren. En ja, dat wordt ook mij wel eens teveel. Ik probeer daar heel eerlijk over te bloggen maar ik moet toegeven dat het altijd met een bang hartje is. Bang om weer de reactie te krijgen dat we er zelf voor hebben gekozen.

‘Oh, hij loopt achter?! Tsjah, thuisonderwijs.’ ‘Verlegen, ja wat wil je met thuisonderwijs.’ ‘Oh een derde kleuter die kan vermenigvuldigen, dat is een slimme, die gaat ver komen op school.’
Uiteraard! Alles wat slecht is ligt aan thuisonderwijs en al wat goed is absoluut niet. Logisch toch. Het is namelijk ons hoogste doel onze kinderen slecht te doen met thuisonderwijs.

Toch is dit de realiteit. Alles wat niet goed gaat, wordt op het thuisonderwijs gestoken. Dat de voorspellingen waren dat onze oudste zoon nooit (goed) zou kunnen schrijven maar nu wel gewoon schoonschrift ligt enkel en alleen maar aan thuisonderwijs. Omdat hij in rust en op zijn tempo mocht ontwikkelen. Dat hij een jaar later begon te schrijven dan hij op school zou hebben gedaan heeft daar alles mee te maken, hij kreeg de tijd. Op school zou er veel te veel druk op hebben gezeten.

Het was de schuld van thuisonderwijs dat Lucas aan de start van het tweede leerjaar nog geen woord kon lezen maar dat hij nu een schooljaar later jeugdboeken leest en al even uit het avi niveau is… Waar ligt dat aan?

Dat mijn kinderen in zichzelf gekeerd waren, geen hobby aankonden, mensenschuw waren bij de start van thuisonderwijs, dat lag aan thuisonderwijs en helemaal niet aan school waar ze toen van kwamen. Toch zijn het nu sociale kinderen die het steeds opnemen voor de zwakkere en steeds een helpende hand hebben. Dat laatste ligt uiteraard niet aan thuisonderwijs. En zo kan ik nog wel even doorgaan… Gelukkig weet ik wel beter maar leuk is het niet om dit steeds te moeten horen.

‘Ja, logisch dat ze allemaal ziek worden na elkaar. Je zit altijd bij elkaar.’
Leuk toch zo’n kusjesdans van virussen. Zin om mee te doen? Altijd welkom!
Als ze hier 1 keer per jaar ziek zijn dan is het veel. En wees eens eerlijk… Bij hoeveel gezinnen doet een virus niet de ronde van zodra eentje er mee begint? Daar heeft thuisonderwijs nu echt wel het allerlaatste mee te maken. Misschien ligt het aan het feit dat we af en toe toch onze kelder verlaten en onder de mensen komen of kan dat niet?

‘Leer je kind toch eens loslaten!’
Ben je gek?! Stel je voor dat ze een meter van me verwijderd worden!
Ik heb er dus echt geen problemen mee om de oudste twee ergens te laten hé. De twee jongsten daar heb ik wel een probleem mee maar dat is niet omdat ik het niet kan. In het geval van de jongste zou dat willen zeggen dat ik een kolf mee moet nemen en bij Victor… Tsjah, dat is gewoon bijna niet mogelijk maar laatst ging hij toch maar mooi met de vrijwilliger mee naar de speeltuin. Wees gerust, ik was niet diegene die de hele straat bij elkaar krijste hoor.
homeschool socialization

Nogmaals… Deze blog is niet persoonlijk bedoeld. Ik wil gewoon even duidelijk maken dat die vooroordelen ook voor ons heel kwetsend en vermoeiend zijn. Wij alleen zijn verantwoordelijk voor het onderwijs en de toekomst van onze kinderen. Het is een ‘last’ die we graag dragen in het belang van onze kinderen. Maar hoe kan er dan ook maar iemand het in zijn hoofd halen dat wij als ouders met de toekomst van onze eigen kinderen gaan spelen? Dat er echt mensen zijn die denken dat we het niet goed voor hebben met onze kinderen?! Dat doet pijn, heel erg veel pijn. Onze allerhoogste prioriteit is het geluk en de toekomst van onze kinderen en daar zullen we steeds alles voor in het werk stellen om dat goed te laten verlopen. Is dat op school dan is dat op school, is dat met thuisonderwijs dan is dat met thuisonderwijs.

Ook wil ik toch nog even benadrukken dat ik meestal (vooral van eind september tot begin juni en dat is gelukkig dus de langste periode) heel veel fijne commentaar krijg. Velen zijn oprecht geïnteresseerd en stellen vragen. Dat vind ik fijn. Nu ja, fijn… Ik vraag ook niet elke keer ‘Waarom breng jij je kind naar school?’ en ‘Wat als je kind nu niet meer naar school wil?’ maar ik snap het wel. Thuisonderwijs is nu éénmaal niet zo gekend en velen weten zelfs niet eens van het bestaan af. Als de vragen met respect worden gesteld dan heb ik er helemaal geen probleem mee.

Toch ook nog even een welgemeende dankjewel aan al diegene die ons toch blijven steunen ook al staan ze daarom niet achter thuisonderwijs. Dat ze me bemoedigen in moeilijkere periodes en me toch af en toe een compliment geven als de kinderen een reuzesprong voorwaarts hebben gemaakt. Dat ze me op het hart drukken dat ik trots mag zijn op wat ik doe want dat het enkel dankzij mezelf is. Het is dankzij die mensen dat we elke keer weer de kracht vinden om door te blijven gaan met dat wat het beste is voor onze kinderen.

En nog 1 ding. Ik heb niets tegen mensen die hun kind naar school sturen hoor 😉 Ik zou me nogal alleen gaan voelen dan. Heb respect voor onze keuze, wij hebben dat ook voor die van jullie.

Proficiat als jullie tot hier hebben gelezen en er een glimlach hebben bij gekregen, al is het maar heel even 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/07/18/de-deur-op-een-kier/

10 gedachten over “De deur op een kier…

  • 18 juli 2016 om 23:43
    Permalink

    Ach mensen moeten altijd zeuren. Mijn dochter zit op de vrije school, daarom loopt ze achter. Ligt aan deze school met juffen die zingend voorlezen zodat ze het materiaal beter snapt, of buiten takken mag gaan tellen als ze niet stil kan zitten. Nee ze moet naar een “gewone” school waar ze gepest werd en de hele dag binnen zat omdat ze niet mee kon komen. Dat is beter!

    Beantwoorden
    • 18 juli 2016 om 23:51
      Permalink

      Klopt ! De onze zitten op een ervaringsgerichte freinetschool en mensen die de school niet kennen geven vaak ook opmerkingen als “daar leren ze niets” “daar mag alles” “daar doen ze maar wat” “hoe kan dat nu goed komen op die kinderen” “ze moeten toch dit zo en dat zo leren, anders gaat dat toch helemaal niet” “die zijn altijd maar buiten, die leren niets” … euh ja juist ja 🙂

      Beantwoorden
    • 19 juli 2016 om 07:48
      Permalink

      Inderdaad, er is altijd wel wat om op te zeuren. Ik vind het in elk geval net super leuk om op tijd en stond ergens te lezen dat het ook anders kan op scholen!

      Beantwoorden
  • 19 juli 2016 om 18:31
    Permalink

    Haha, heerlijk toch, ff van je afzeuren. Ik vond het een mooie blog en heb het met een glimlach gelezen. En zelfs heb ik er wat van opgestoken, dat je bijv ook veel ‘buiten’ kan leren en juist vaker even de deur uit kan, stond ik helemaal nog niet zo bij stil. Lijkt me juist erg leuk als kind! En zeker leerzaam!

    Beantwoorden
  • 19 juli 2016 om 21:09
    Permalink

    Krijg je echt zulke commentaren? Mijn god, bestaan er echt zo domme mensen, ja dus, trek het je niet aan, jij doet wat het beste is voor je kindjes , ik zou het eerlijk gezegd niet kunnen, mezelf ook de discipline niet kunnen opleggen dus alle respect voor je!! Doe zo verder!?

    Beantwoorden
    • 22 juli 2016 om 19:04
      Permalink

      Ja, zo’n commentaren krijgen we echt jammer genoeg.
      Dankjewel voor je lieve reactie!

      Beantwoorden
  • 1 augustus 2016 om 12:33
    Permalink

    Herkenbaar, de commentaren :-)! Enkel die van de ziektes heb ik nog niet gehoord. Leuk geschreven!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *