Als het bedritueel plots anders moet

Het gebeurd al eens dat het bedritueel volledig anders moet. Het gebeurd bij ons eerder uitzonderlijk maar heel af en toe kan het niet anders. Sinds de geboorte van Charlotte is het bedritueel eigenlijk hetzelfde. Sindsdien ronden we beneden alles af. Dat begint met propere luier voor Victor, allemaal pyjama aan, iedereen 2 snoepjes, tandjes poetsen, op de ipad spelen, een verhaaltje of kort spelletje (ik zie, ik zie wat jij niet ziet of schaar/steen/papier) en praten over wat we leuk en niet leuk vonden die dag. Daarna krijgen mama en Charlotte nog een kusje en knuffel en gaat papa met de jongens naar boven. Dit is zo gegroeid omdat ik de eerste tijd niet zomaar de trap op en af kon huppelen door de keizersnede en daarna Charlotte echt vaak net op dat moment aan het drinken was.

Dit is tot op de dag vandaag zo gebleven. 1 keer moest ik de kinderen zelf in bed leggen omdat hun papa er niet was. Die avond brulde Victor de boel bij elkaar waardoor ik hem weer mee naar beneden nam. Ik wist dat zijn papa er snel zou zijn dus toen was dat geen ramp.

Vandaag was echter de tweede keer dat ik het slaapritueel voor mijn rekening ging moeten nemen en deze keer zou hun papa niet snel thuis komen. Hij is op stap met vrienden en dat is hem van harte gegund. Nu ja, niet door Lucas want die vond het NIET eerlijk. Hij wou ook mee! Ik had het al aangekondigd op het weekschema. De grote maken er, als het tijdig visueel is aangekondigd, geen probleem meer van. Ze kennen het wel. Toen ze wat jonger waren was ik wel vaker een avond weg voor VVA en ook papa volgde een cursus en nog wat van die dingen. Niet dat het wekelijkse gewoonte was maar kom, ze kennen het wel. Maar Victor… Daar was ik heel erg bang voor. Zo’n peuter/kleuter van 2.5 met autisme krijg je echt niet zomaar uitgelegd dat alles plots even anders moet omdat papa op stap wil hoor.

Papa vertrekt
Papa deed Victor zijn luier en pyjama nog en moest dan echt wel door. Een dikke kus en knuffel en een heel luide en duidelijke slaapwel. Nog uitzwaaien aan de tuin en weg was hij.

De rest van het bedritueel beneden
Ik ging verder met de rest. 2 snoepjes, tandjes poetsen en daar begint het al… Tandjes poetsen doet hun papa (ik kan dat prikkelgevoelig door mijn autisme echt niet verdragen en doe dat enkel als manlief dat om 1 of andere reden dus niet kan doen). Ik voelde me vreselijk. Ik als mama wist niet eens hoe hun papa dat deed. Oké, het was duidelijk… Victor moest zijn tandenborstel zelf onder de stromende kraan natmaken maar de tandpasta… wie dat op zijn tandenborstel normaal doet dat was niet duidelijk. Ik wilde het doen maar dat mocht niet, zelf laten doen dan maar, dat leek hem nog niet te lukken. Samen werd ook niet echt goed onthaalt, ahum. Bon, we kwamen er uit, hij deed het met onzichtbare hulp van mij toch zelf. Tandjes raakten gepoetst en we konden weer verder. Ipad, dat dat vlekkeloos verliep verbaasde me nu nog net niet.

Dan het verhaaltje… En toen begon het. Eerst een spelletje met Thibeau, Lucas wilde niets (wat wel vaker is) en dan wilde Victor een boek. Uiteraard mocht ik hem niet voorlezen. Hij wees naar de tuin. Ik nam hem op en wandelde met hem naar het poortje achteraan de tuin waar papa’s auto normaal staat. Geen auto. ‘Kijk Victor. Papa is weg. Papa komt terug nadat jij geslapen hebt. Mama kan lezen vandaag, maar papa niet.’ Het leek oké dus ging ik weer naar binnen met hem. Ik mocht niet lezen. Papa moest lezen. Drama. Oké, ik smeet mijn laatste hoop op de pictogrammen van de jongens hun weekschema. Er van overtuigd dat Victor er nog geen barst van zou snappen, 2.5 en pictogrammen, dat is best nog wel jong. Lucas had er een gave voor maar ook hij was er maar rond de 3 echt goed mee weg en dan heb ik het over een simpel dagschema van luier en eten, geen papa is weg schema.

Samen gingen we naar het schema.
‘Kijk Victor. We hebben warm gegeten, kijk hier eten, ham ham. Dan ging papa weg. Dada papa hebben we gedaan en nu gaan we slapen. Morgen bij de chocoladekoekjes is papa weer terug. Mama moet nu lezen, papa is weg.’ Dit 5 keer. Daarna ging hij met zijn klanken roepend naar het bord wijzen. Ik snapte meteen wat hij deed. Hij vertelde het verhaaltje na. Hij nam de boek, kroop er mee in de zetel en gebaarde dat ik naast hem moest gaan zitten. Met hem onder mijn arm mocht ik voorlezen.
IMG_6691-1

We praatte nog over wat we leuk en niet leuk vonden die dag en ons stuk beneden overleefden we best wel vlot.

Naar bed
Nog een kusje gooien naar een slapende Charlotte en hop naar boven. Luier voor Lucas, slaapzak voor Victor, allemaal nog eens drinken. Kusjes en knuffels aan elkaar en bed in. ‘Slaapwel, mooi dromen, welterusten, slaap zacht, ik hou van jullie.’ en weg was ik. Nu 55 minuten later hoor ik buiten de gebruikelijke apenkuren als praten, zingen, drinken, … niets meer. Het gaat goed. Papa gaat deze nacht nog een kusje geven als hij thuis komt en het lijkt wel alsof er niets is gebeurd.

Leve de pictogrammen! Tijd voor een schema voor onze super stoere peuter/kleuter!

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/07/22/als-het-bedritueel-plots-anders-moet/

3 gedachten over “Als het bedritueel plots anders moet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *