Een brief aan mijn peuter

Lieve derde zoon van ons

Eigenlijk schrijf ik dit liever niet. Ik hou de blog graag positief en vooral ook… Wat met later? Wie weet verwijder ik de blog wel binnen een paar jaar en kom je er misschien niets meer van tegen tenzij je dan weer de IT in gaat en mijn verleden wil gaan uitpluizen, maar wie weet bestaat de blog ook nog wel gewoon, al dan niet zonder nieuwe posts. Het maakt niet uit maar stel, stel dat je op deze ‘brief’ uit komt. Wat dan? Wat zou je dan wel niet van me denken? Dat ik dit zomaar openbaar op het wijde web heb gegooid. Het is niet niets. Toch ga ik verder, al is het maar om andere mama’s een hart onder de riem te steken, ze te tonen dat ze niet alleen zijn. Ik ben er zeker van dat je het later, als je groot bent, wel zal begrijpen. De kans is dan ook niet onbestaande dat als je kindjes krijgt, dat zij zelf ook autisme zouden hebben net als jij en dan ga je me zeker begrijpen.

Dus lieve derde zoon van me…

Je zou nu bijna gaan denken dat ik als mama het wel zou weten. Je hebt immers een grote broer met autisme, tourette en een taalstoornis. Je hebt ook nog je andere grote broer. Toch ben jij het die me weer gillend naar buiten doet rennen vandaag en gisteren en eergisteren en de dag daarvoor en … Elke dag, meerdere keren.

Tien minuten was je wakker gisteren toen ik naar je papa een berichtje stuurde dat het me alweer te hoog zat met jou. Dat je weer maar eens tot het uiterste gaat. 10 minuten… Je zou toch denken dat mijn geduld al aardig getraind is met die broers van je, blijkbaar niet genoeg.
Met tranen in mijn ogen tierde ik tegen je dat je echt wel je boterham zou krijgen, met kindjeschoco, in vier gesneden, als eerste. Oh en een beker chocomelk die we samen zouden ingieten nadat je een uur hebt gekrijst omdat je het zelf wil doen terwijl je dat eigenlijk nog geen enkele keer deed zonder een halve liter over de vloer te gieten.
Jaja, elke ochtend weer…

Daarna ga je spelen, je hebt amper wat gegeten en twee bekers chocomelk op. Spelen… Ik zit nog niet neer aan de keukentafel voor mijn eigen ontbijt of ik hoor je broers brullen. Je pakt weer speelgoed af en doet de playmobil stuk. Ik grijp in, al half opgelucht dat je weer eens niet op 1 van die grote jongens aan het meppen bent, maar dat is niet voldoende. Je broers zijn het ook alweer beu en vluchten weer naar boven. Jij krijst het uit tot je beseft dat je broers en de playmobil niet terug naar beneden zullen komen.

Het wordt stil. Je zusje speelt in haar park en jij lijkt rustig te spelen, ik blog wat. Na een tijdje ga ik toch maar even kijken. Daar zit je dan gezellig met de scharen in de automat te knippen en met de stiften in de zetel te spelen. Ik leg je weer maar eens uit dat die spullen in de keuken horen en je er daar mee mag spelen, niet in de living, dit met een oorverdovende crisis tot gevolg.

Je hebt een schone luier nodig, dat maak je me duidelijk want je neemt al lekker stoer zelf de luier. Je toont me de inserts en ik vertel je dat dat je er 3 mag nemen. Je neemt er zorgvuldig drie uit de mand. Wat knap! Trots sta ik de luier te maken, je telt immers tot 3 en je bent nog maar 2.5 jaar! Je maakt duidelijk dat je voor je zusje op het luierkussen wil. Ik leg je er op en dan begint de strijd. Eerst moet zus dus haal ik je er weer af maar van zodra ik aanstalten maak om je zusje te pakken wil jij weer eerst. Ik vertel heel duidelijk dat je eerst mag maar dat je dan ook moet. Krijsend en stampend lig je op het luierkussen. Na een heel gevecht is je luier dan eindelijk uit. Je wijst naar het potje dus laat ik je gaan maar je blijft bij me staan. Ik wil aan je zusje beginnen maar je wil je luier. Dus leg ik je weer op het luierkussen. Weer begin je te krijsen dus zet ik je weer neer. Daar krijs je verder, je wil een luier. Ik weet inmiddels dat als ik je op de grond laat, het weer een uur gaat duren dus al krijsend ga je weer het luierkussen op. De luier gaat met moeite aan. Je stopt met krijsen. Ik wil je broek aandoen, dat mag niet dus die geef ik je in je handen en zet je neer. Het is voorbij.

Zei ik al dat je elke voeding van je zus kwam saboteren door aan haar arm te trekken of op mijn borst te duwen? Je wil er namelijk graag dichtbij zijn en dat vind ik reuzegezellig maar je zusje wil dan niet meer drinken, dat maakt haar niet bepaald vrolijk. Toch kan ik hierom niet boos op je zijn want echt je bent de liefste grote broer van de hele wereld. Je zusje is jouw hele wereld dus ik vertel het je lekker niet dat het eigenlijk een beetje jouw schuld is dat ze niet zo vrolijk meer is want je zou er het hart van in zijn. Je wil ze namelijk geen verdriet doen, enkel maar liefde geven.

‘S middags is het tijd voor wat boekjes voor je broers. Ik geef je inmiddels ook al je eigen boekjes maar die wil je niet. Je wil een blad of nee toch een boekje of nee een blad of nee alle twee of nee toch weer liever niets, oh toch liever die nieuwe prenten die ik afdrukte. Oh nee, die tientallen pagina’s die ik printte waar zijn ze naartoe? In stukjes geknipt en in frommeltjes op de grond of met stiften lijnen er op. Vast gebeurd toen ik je zusje verschoonde. Al die verspilde papieren en inkt. Het heeft geen zin er wat van te zeggen, je begrijpt het niet. Dus ruim ik in stilte en met tranen in mijn ogen de boel op.
Je duwt je broers van hun stoel, tekent op hun boekjes, de my space daar duik je lekker in want die houdt jou echt niet meer tegen, … Ooooh daar ging een fles water over je broer zijn rekenboek. Deed je vast niet expres lieve schat maar toch, het komt er bij.

Oh nee, deed ik nauw net je koekje open en mocht dat niet? Of krijg je dat auto’tje nu niet goed in de rij? Ligt die pen niet goed? Geef ik je de foute kleur stift? Ik weet het allemaal niet meer. De krijsbuien zijn niet meer te tellen, ik word moe. Het is bijna avond en nee, je mag niet mee koken want de laatste keer kon ik je nog net redden van je vinger in het kokende water te stoppen.

Je bord warm eten beland op de grond, blijkbaar vergat ik door de vermoeidheid dat je enkel met een blauw vork en blauw mes eet en niet met een zilver vork en een blauw mes. Sorry. Je eet enkel je vlees en begint dan je broers te pesten tot ze hun vlees aan jou geven terwijl ik en zij dat niet eens willen. Ze willen gewoon dat je wat afstand neemt. Je snapt dat natuurlijk nog niet.

En dan komt papa thuis. Je trippelt met je kleine pasjes zo snel je kan naar de gang en omhelst je papa alsof je hem maanden niet hebt gezien. We beginnen het avondritueel. Je krijgt een propere luier, schaterend lig je op het luierkussen te genieten van je papa. Twee snoepjes krijg je daarna net zoals je broers of niet helemaal. Bij jou moet de doos open, dan wil je ze niet en moet de doos weer toe in de kast, dan weer open met weigering, weer toe en in de kast, de derde keer zal je ze wel pakken. Elke avond…
Je broers poetsen graag hun tanden maar jij nog veel liever. Trots sta je daar met je tandenborstel te poetsen en komt papa nog napoetsen. Daarna mag je lekker stoer op de ipad filmpjes kijken. De ipad afzetten mag enkel papa, als ik dat doe dan krijs je steevast weer de hele straat bij elkaar.
Daarna kom je met een boekje af dat papa aan je moet voorlezen om vervolgens mee te praten. Ja, sinds kort vertel je zelf wat je wel en niet leuk vond die dag. Elke avond weer hoor ik je ‘euehehee aaaa’ zeggen, wat is dat genieten. Avondritueel klaar.

Inmiddels vraag ik me weer af of je me wel graag ziet. De hele dag was weer een strijd net zoals elke andere dag van al zeker het afgelopen half jaar zodoende niet langer. Mijn hoofd ontploft en mijn hart doet pijn. Maar dan word ik uit mijn trieste mijmering gehaald want papa zegt dat het kusjes en knuffels tijd is voor mama en zusje zodat die drie jongens naar bed kunnen. Ik zie hoe je je broers direct opzij duwt en ze voorbij trippelt. Je kruipt op de salontafel en springt vandaar in de zetel recht in mijn armen. Met een grote lach, blinkende oogjes en veel gekwijl krijg ik de grootste, liefste en dikste kus en knuffel van de hele wereld. ‘ou a aaaa’ zeg je nog en weg ben je. ‘Hou ook van jou lieve schat! Slaapwel!’

En ik vergeet die hele zware dag en denk niet aan morgen, morgen een nieuwe dag die net zo zwaar zal zijn. Nee, ik denk er niet aan want ook jij houdt van mij net zoveel als ik van jou. Ga maar lekker slapen, ik zie je deze nacht wel ergens in ons bed verschijnen met je fles water, je tutje en je flappie in de hand en dan zal ik heerlijk gaan genieten van dat kleine warme lijfje tegen me aan.

Lieve derde zoon wees gerust, je oudste broer ging ook door deze periode. Die had het net zo zwaar als jij op deze leeftijd. Ook toen ging ik dagelijks gillend naar buiten. Ook toen huilde ik dagelijks net als nu. En ik besef lieve jongen dat hoe zwaar dit ook mag zijn voor mij, voor jou is het nog veel zwaarder dus krijs maar zoveel je wil. Krijs maar tegen mij. Ik weet dat je me graag ziet, dat zeg je me elke avond weer. Ik ben er voor je elke dag opnieuw. Ik hou ook van jou, dus krijs maar zoveel je wil.

Dikke knuffel van je mama xxx

PS: Bij het zoeken naar een foto voor deze blog kwam ik al die fijne foto’s tegen waarop je lacht, je je tong uitsteekt, je ijsje deelt met je broer, speelt, kunstwerken maakt, knuffelt met je papa of mij, eerste keren meemaakt zoals voetjes in de zee, je kaka deed in de speelhoek toen je voor het eerst 5 minuten zonder luier liep, … en nu zit ik weer met tranen maar niet van de stress en radeloosheid maar door een hart dat overloopt van liefde en vreugde want lieve kleine man, hoe zwaar het ook mag zijn, de mooie momenten zullen steeds de bovenhand hebben! Die mooie momenten zullen we ons een leven lang herinneren en die andere niet, dat weet ik heel zeker want ik kan me bijna niet meer herinneren hoe zwaar het was met je grote broers op die leeftijd maar nog wel hoe geweldig al die mooie momenten en eerste keren waren.
gewoonwij blog autisme brief zoon -4

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/08/05/een-peuter-met-autisme/

10 gedachten over “Een brief aan mijn peuter

  • 5 augustus 2016 om 08:25
    Permalink

    Wat mooi geschreven. Ik ben blij voor jou dat je een vorm van uitlaadklep hebt. Verder wens ik je veel kracht en liefde toe. Denk ook aan jezelf en zoek een manier om even op adempauze te kunnen komen. Liefst, Faraday Royer

    Beantwoorden
  • 5 augustus 2016 om 08:42
    Permalink

    Hoi hier wil ik toch ook even op reageren. Mijn oudste dochter Nienke 11 jaar heeft downsyndroom en ook hier juist hetzelfde verhaal bij mij krijsen, gillen en niets willen doen. Zo erg dat ik op bepaalde dagen mijn man belde om te zeggen dat hij tegen haar moest zeggen doe je pyjama aan, eet je eten op, … En idd het is een periode. Soms ben ik echt de “slechte” en andere momenten kan ik niets verkeerd doen en ben ik de allerliefste.
    Wat ooit mij is verteld door een psychologe is dat de persoon die de meeste zorg geeft aan de kinderen en er altijd voor hen staat meestal de slechte is. Veel moed geeft het niet maar het plaatst wel een deel in een ander daglicht en geeft soms maar dan ook heel soms gemoedsrust.
    Dus voel je zeker niet anders dan anders. Maar geniet van de kleine momentjes

    Beantwoorden
    • 6 augustus 2016 om 10:05
      Permalink

      Ja, dat is zo’n soort mantra in mijn hoofd op de ergste momenten ‘Hij doet zo omdat hij mij het meeste vertrouwd en het liefste ziet.’ Het doet niet veel maar het geeft inderdaad een vorm van rust.

      Beantwoorden
  • 6 augustus 2016 om 09:50
    Permalink

    lieve Kimberly, wat een mooie brief. Misschien blijft het niet staan tot je zoontje groot is, maar in tussentijd bemoedig je wel veel mama’s die door een zware tijd gaan met hun kindje. Dikke knuffel

    Beantwoorden
  • 6 augustus 2016 om 12:38
    Permalink

    Wat een prachtige blog. En knap dat je je gevoelens open èn eerlijk gooit op het web. Ik weet zeker dat je daar wel andere ouders mee helpt. Het doet mij beseffen dat ik best bof met (over het algemeen) rustige kinderen, maar die kampen niet met autisme e.d. als bij jou. Respect voor jou in die drukte! Ik ga je niet zielig vinden maar ik wou dat ik je even kon bijstaan in die momenten als je begrijpt wat ik bedoel. Knap dat je je kracht toch keer op keer zelf weer terugvindt. Veel succes verder met deze peuterpubertijd!

    Beantwoorden
    • 8 augustus 2016 om 09:25
      Permalink

      Fijn dat je me niet zielig gaat vinden 😉 Nee echt super lief van je! Dankjewel!

      Beantwoorden
  • 7 augustus 2016 om 15:35
    Permalink

    Ik vind dit zo een mooie brief! Ik weet zeker dat je er andere moeders mee helpt. Echt waar, ik vind hem prachtig!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *