Als mijn masker valt

Zoals velen onder jullie weten heb ik ook autisme… Voor de buitenwereld, zeker voor diegene die er niets van kennen, is dit niet echt zichtbaar. Ik ben 27 jaar en heb geleerd dat te camoufleren, me ‘normaal’ te gedragen. Maar af en toe, vaker dan me lief is, valt mijn masker. Ik heb dit zelden voor bij familie en vrienden, meestal enkel bij mijn wederhelft (en vreemden in de buurt) tot gisteren.

Gisteren was ik met Sofie naar de cinema. Een gezellige namiddag weg. Rijden vraagt veel van me maar ach korte stukken zijn geen probleem en toen Sofie me vroeg dat te doen, reed ik met veel plezier ons naar kinepolis Antwerpen waar we naar de Grote Vriendelijke Reus zouden gaan kijken. Ik wilde hem namelijk ontzettend graag zien.

Ik zag op de klok dat het later werd maar we zouden het nog net halen. Toch nog eerst om wat drank en popcorn. De klok tikte verder, dat wist ik namelijk zonder horloge ook wel en ik ben nogal een ‘freak’ als het op tijd aan komt. Ik hou me zo rustig mogelijk. Geen probleem, er is eerst nog veel reclame.

We nemen de drank en popcorn en gaan naar de kassa. Sofie vergat haar portemonee, geen ramp, ik betaal wel. Ik vergeet de mijne zo’n 75% van de tijd dus alle begrip. We komen aan de kassa en ik stop mijn bankkaart in de automaat.

De tijd moet harder aan me geknaagd hebben dan ik zelf besefte want plots voor het eerst in mijn leven vergeet ik mijn pincode. Ik probeer eentje, fout natuurlijk. Ik probeer nog eentje terwijl ik zeker wist dat die fout was. De rij achter ons dikt aan. Ik kan echt niet nog een keer gokken, het zou sowieso fout zijn en dan is mijn kaart geblokkeerd. Sofie vraagt me 2 of 3 keer of Joeri de code niet weet dan zou ik hem kunnen bellen, maar nee. Mijn lieve echtgenoot is geweldig maar cijfers zijn niet zijn ding. We hebben voor de rekening elks onze eigen kaart dus we hoeven elkaar codes ook niet te onthouden. Oké, snel via de mobile app wat geld overschrijven van de ene naar de andere rekening, die rekening waar ik nog wel de code van wist. Ik probeer mijn gsm te pakken en hopla ik keer zonder na te denken mijn portemonee om. Kaartjes en papieren vliegen tegen de grond, ik hoor gelach achter ons. Ik zweet en beef over mijn heel lichaam. De man achter de kassa is vriendelijk en zegt dat ik het rustig aan mag doen maar ik ben niet rustig. Ik wil huilen, gillen, gaan lopen en het liefst van al onzichtbaar in een hoekje weg kruipen. Ik voel hoe ik tegen Sofie wil roepen dat Joeri de code niet weet, ik voel hoe ik de tranen moet verbijten. Ik voel hoe mijn masker begint te vallen.

Ik heb mijn gsm vast en voorspel al tegen Sofie dat het niet zal werken. Het is zondag en het gebeurd wel vaker dat als ik dan geld overschrijf het van mijn ene rekening verdwijnt maar niet op mijn andere terecht komt en ik er dan helemaal niet meer aan kan tot de dag erna. Mijn voorspelling komt uit. Afgelopen… We moeten alles laten staan. Ik voel me vreselijk.

We wandelen naar de zaal zonder drank en popcorn en nemen plaats. Ik probeer er niet over uit te razen tegen Sofie. Ze kan er niets aan doen. Ze hoeft dit niet te bekopen. Tegen Joeri zou ik dat wel doen maar niet tegen iemand anders. We gaan naar de zaal. Er zit iemand op 1 van de 2 stoelen die we reserveerden, de rest van de zaal is leeg. Serieus?! Oké, we hadden gewoon er naast kunnen gaan zitten maar ik stond er gewoon en zei zo gewoon mogelijk dat ze op onze stoel zaten. Tsjah seg, hoe dom kan je nu ook zijn. Echt elke keer heb je dat voor, mega irritant! Het wenen stond me nader dan het lachen, ik beef nog steeds over mijn hele lijf en ik hoop maar dat ze zonder mopperen zich verzetten. Als ik nu er wat van zou moeten zeggen, echt dan zou ik beginnen huilen, roepen en stampvoeten als een klein kind en ik voel met heel mijn binnenste dat ik dat niet zou kunnen tegen houden. Het kan niet, het mag niet. Tot mijn opluchting staan ze gewoon recht en verplaatst de persoon op die ene stoel zich.

Ik ga zitten en kijk naar de reclame. Ik ben geblokkeerd en beef. Ik sla mijn armen rond mij en concentreer me op de reclame. Ademen, in en uit, rustig worden. Tegen de reclame ben ik alweer rustig genoeg. Ik zet mijn masker weer op en geniet van de rest van de film. Hij was goed trouwens die film, maar niet wauw. Ik had er meer van verwacht. Het is wel echt een kinderfilm en ik zou hem niet zonder kinderen nog een keer zien.

Na de film naar huis. Even bekruipt het gevoel me dat ik de auto niet ga terug vinden en probeer dat van me af te schudden door en wat lacherig over te doen tegen Sofie. Gelukkig herinner ik me door de blokkade door waar hij staat. Instappen en naar huis. Geconcentreerd maar overprikkeld. Ik weet dat ik moet opletten nu, maar ik slaag er in me voldoende af te sluiten en dus weer veilig naar huis te rijden, oef. Anders had ik me wel aan de kant gezet en Sofie laten rijden, zo verantwoord ben ik wel.

We komen thuis aan, ik vraag kort of Charlotte wat heeft willen drinken, vertel snel en vluchtig wat er is gebeurd want ik moet het toch echt kwijt en verdwijn in de keuken. Pannenkoeken bakken voor 4 volwassenen en 7 kindjes. De 2 baby’s krijgen nog geen uiteraard. Ik probeer te kalmeren. Het gewoon babbelen met Bram die binnen aan mijn computer en gsm bezig is doet me deugd. Ik bak pannenkoeken en luister naar de dingen die hij zegt al begrijp ik er meer dan de helft niet van. Het verzet mijn gedachten. Ik kalmeer steeds meer.
13920072_911600012277163_8344172198509040397_o

Nog even eten en babbelen, Lucas tegenhouden zodat hij Abel niet in elkaar timmert als ze even in conflict komen en dan wil ik nog even gaan lopen. Ja, om half 9 ’s avonds vertrek ik nog terwijl de boel nog op zijn kop staat en de kinderen nog geeneens een pyjama aan hebben. Joeri weet dat ik het nodig heb en hij laat me niet geheel met zijn zin toch gaan. Ik vertrek en ren, ren zo hard ik kan, na 5 minuten voel ik dat ik moet stoppen maar ik ren door. 10 minuten, een kwartier, … Ik ren en ren tot ik na 35 minuten in mijn oren mijn runkeeper hoor zeggen dat ik aan 5 km zit. Ik stop, buiten adem, pijn overal, ik wandel naar huis. Ik druk op de bel en leun tegen de muur. Alles draait, ik begin te snel te ademen. Joeri doet open en ik sleep me naar binnen. Ik zak in de zetel en hou me sterk. De kinderen moeten nog in bed. Snel avondritueel afronden. Daarna ga ik in de douche, op, leeg. Niets meer in mijn lijf. Ik ben kapot. Ik schaam me. Ik weet dat Sofie zich het niet aantrekt of toch niet voor haar, ze zal vast eerder met mij inzitten, zo’n goede vriendin is ze, maar ik schaam me. Ik denk er aan terug, ik weet dat dit nog dagen door me heen zal gaan.

Mijn pincode vergeten, mijn portemonee die leeg valt, de mensen die kijken en lachen, iemand op die ene stoel, … Mijn masker viel af, maar toch niet helemaal, toch een beetje trots op de kracht die ik had om niet te gaan gillen, huilen, stampvoeten in het openbaar.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/08/08/als-mijn-masker-valt/

12 gedachten over “Als mijn masker valt

  • 8 augustus 2016 om 09:10
    Permalink

    Op zo’n momenten ben ik dan blij dat ik dat met u voor heb. Omdat ik weet dat jij het wel begrijpt <3
    Toch mijn gevoel… Tsjah… 😉

    Beantwoorden
  • 8 augustus 2016 om 09:24
    Permalink

    Wie je ook bent of wat je ook doet bij iemand ben je welkom en dat klinkt heel goed.
    Ben je te luid of ietsje te hard.
    Weet lieve mensen het komt recht uit het hart!
    Weet dat er wel altijd iemand achter jou staat, die respect heeft voor jou! en je accepteert zoals je bent.
    je bent nooit alleen!

    Beantwoorden
  • 8 augustus 2016 om 11:06
    Permalink

    Goed dat je t verteld. Van je afpraat. Veel mensen zijn onwetend of weinig bekend en weten nu ietsjes meer.
    We hebben n zoon met n aan autisme verwante stoornis. Intelligent en studeert in Leuven. Maar ik herken t n beetje van hem. Je bent eerlijk over jezelf en dat is t beste wat je kunt zijn. Vindt je superstoer.

    Beantwoorden
  • 8 augustus 2016 om 11:43
    Permalink

    Je doet superhard je best, alleen vergeet je aardig te zijn voor jezelf. De mensen die staan te wachten zijn het na een minuut al vergeten, terwijl jij met een slecht gevoel blijf rondloopt. Loslaten dus en omdenken. Ik begrijp het wel ook ik vergat ooit mijn pincode en moest mijn winkelkar laten staan. Het is een beetje doodgaan op dat moment 😉

    Beantwoorden
  • 8 augustus 2016 om 20:39
    Permalink

    Klinkt al een bijzonder moeilijke dag voor je. Een goeie vriendin van me heeft ook autisme en we hebben samen ook iets gelijkaardigs meegemaakt. Toch knap van je dat je het ook gewoon allemaal maar doet hoor!

    Beantwoorden
  • 10 augustus 2016 om 18:23
    Permalink

    Een duidelijk verhaal heb je geschreven, ook erg herkenbaar voor mij. Soms zijn er van die dagen dat alles tegelijk fout gaat en dat je het liefst jezelf helemaal wil terug trekken en afsluiten van de wereld. Knap van je dat het ondanks alle pech toch nog is gelukt om zo beheerst mogelijk te blijven.

    Beantwoorden
  • Pingback: De blogger en de blog: Gewoon-Wij.be - Mama met een Blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *