Als het er dan eindelijk uitkomt

Ja, het moest er uit. Ik schreef nog hoe trots ik was dat hij zich kon inhouden en dat ben ik nog steeds en dat zal ik ook altijd blijven, maar eens moest het er uit en dat gebeurde afgelopen dinsdag.
Ik had hier een hele lange blog geschreven maar hij werd zo negatief en ik maakte mijn eigen kind zo slecht dat ik hem weer volledig delete. Nee, zo afgeschilderd worden dat verdient hij niet. Hij is van hart een super zachte en lieve jongen. Toch wil ik het kwijt om aan te tonen dat die jongen die jullie zien niet altijd die jongen is. Om aan te tonen dat autisme vele gezichten kan hebben. Om aan te tonen dat kinderen met autisme net als volwassenen met autisme zich heel erg goed kunnen inhouden.

Hoewel ik dit nog zo uitgebreid zal mogen typen en velen toch zullen denken ‘Ach dat doet mijn kind ook allemaal.’ ga ik het dus ineens bij kleine puntjes houden. Ik weet dat elk van deze dingen door elk kind wel eens gedaan worden. Toch is het anders. Je kan het niet beschrijven hoe zo’n dag is. Je kan niet beschrijven wat er dan in het hoofd van een persoon met autisme omgaat. Dat gaat gewoon niet. Dat wil ik ook niet. Ik zie mijn zoon onvoorwaardelijk graag.

Het is het gevoel dat er bij gepaard gaat. Het gevoel van het kind uit. Het gevoel dat mijn zoon legt in al die dingen. De doodse blik die hij dan heeft. Vooral dat… die doodse blik en nog het meest hoe hij er na zo’n dag aan toe is. Hij is dan leeg en op. Hij is dan ‘een zak patatten’ zoals wij dat zeggen. Hij voelt zich dan schuldig. Hij wil al die dingen niet doen. Hij voelt zich dan niets meer waard, helemaal niets. En dat verdient hij niet. Hij zou zijn laatste cent afgeven aan anderen, zijn laatste kruimel brood aan een vogeltje, … Toch verandert hij op zo’n momenten in een heel ander kind, een kind dat precies niet het mijne is.

Wat gebeurt er dan als het er eindelijk uit komt? Ik maak een kleine opsomming van voorbije dinsdag (doe dit alles wel even maal 25):
– Iedereen wordt geduwd.
– Wint hij dan zal hij de tegenspeler uitlachen en liedjes over zijn overwinning zingen.
– Vechten staat op nummer 1.
– Tegendraads doen op alles wat ik zeg op 2.
– Liegen.
– Stiekem achter de rug dingen doen die niet mogen.
– Vals spelen.
– Werkboekjes daar doet hij dan uren over. Het kan wel 4x zolang gaan duren.
– De eisen worden onmenselijk hoog.
– Praten kan niet meer.
– Verdwijnen van de wereld gebeurt des te meer.
– Ruzie zoeken om niets.
– Verbale agressie.
– Krijsen, roepen, tieren, brullen, …
– …

Wat ik dan moet doen:
– Geduldig blijven, wat echt niet altijd lukt, vaker niet dan wel.
– Herhalen, herhalen, herhalen, …
– Korte commando’s gebruiken alsof hij een hond is.
– In nood SMOG (spreken met ondersteuning van gebaren) toepassen.
– Niet roepen, wat nooit lukt.
– Wat meer toegeven.
– Onthouden dat ik geen strijd mag aangaan.
– Ieders veiligheid garanderen.
– Onderscheid maken tussen tics vanuit zijn tourette en effectief verkeerd gedrag.

Gelukkig had de dochter die dag de oplossing. Ingebeelde wijn 😉
gewoonwij Charlotte wijn baby -1

NOTA: Ik schreef deze blog afgelopen dinsdagavond. Ondertussen zijn we zondagavond en het moet er nog steeds uit. Elke dag opnieuw is momenteel een strijd, een strijd die zal voortduren tot zijn hoofdje weer helemaal leeg is. Gelukkig weten we hoe het komt en kennen we het ondertussen. Ik verwacht dat het vanaf deze week weer heel wat beter zal gaan.

Moest je ons bericht omtrent de verhuis van de blog hebben gemist en wil je graag weten waarom de blog er zo anders uitziet dan kan je dat hier nalezen.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/08/21/als-het-er-dan-eindelijk-uitkomt/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *