Volgend jaar gaan we naar Italië, naar dezelfde camping als waar we (dan) 2 jaar eerder naartoe gingen. Een camping met veel en leuke zwembaden en vooral ook glijbanen. Wat zou het leuk zijn om daar met de twee grote jongens van te kunnen genieten. Echter hebben we 1 probleem… Ze kunnen nog niet zwemmen.

Ooit kon Lucas bijna zwemmen. Hij zwom nog met 1 blokje op zijn rug en had toen in elke hand een los blokje. Zijn zelfvertrouwen was niet groot genoeg want had hij de durf gehad, ben ik er zeker van dat hij echt kon zwemmen. Dit is trouwens 2-2.5 jaar geleden. Trots mocht hij een groepje hoger waar hij bij een andere zwemjuf kwam. Dé zwemjuf die ik van begin af vreesde. Een echte strenge juf zonder (naar mijn gevoel) respect voor het kind. Achteraf bleek dat ze nog zou werken met kinderen met een beperking. De eerste les moesten ze in het diep springen zonder blokje, zonder buis, zonder plankje. Ik ging nog voor de les naar haar toe en had nog heel duidelijk gezegd dat Lucas NIET zonder iets in het water kon (wat alle anderen in zijn groepje wel konden). Ik zie nog steeds Lucas doodsbang staan twijfelen aan de rand van het zwembad maar nog meer zie ik hoe die tang van een juf (ja, zo durf ik ze echt noemen) hem onder zijn armen pakt en in het diep gooit. Ik zie nog steeds Lucas voor mijn ogen spartelen en ik zie nog steeds hoe die juf aan de kant bleef staan kijken. Ik herinner me nog levendig hoe ik brullend en tierend naar de andere kant van het zwembad rende en met mijn kleren aan zelf mijn zoon uit het water viste.

Lucas, die sinds de geboorte een echte waterrat was, een echte durfal in het zwembad, durfde sinds die dag zelfs zijn handen niet meer te wassen. Het heeft ons ontzettend veel tijd gekost om hem weer in bad te kunnen doen en hem daar plezier van te laten beleven. Toen we dan naar Italië gingen vorig jaar durfde hij wel in het kinderzwembad, maar niet onder water. Hij durfde van de kinderglijbaantjes die traag genoeg waren, maar oefenen op zwemmen durfde hij niet. Dit alles terwijl we 2 jaar daarvoor ook al eens naar Italië gingen en ik toen foto’s had van een spelende zoon die meer onder water dan boven water zat. Het duurde tot afgelopen zaterdag alvorens we hem weer in een binnenzwembad kregen.

2-2.5 jaar na het incident…
Afgelopen zaterdag stelde ik de kinderen voor om te gaan zwemmen. Ik wil nu echt stilaan dat ze leren zwemmen en zeker met oog op onze reis vind ik het echt wel tijd dat ze dat gaan leren. Lucas was direct enthousiast. Jahaaa, hij wilde net zo snel leren zwemmen als dat hij leerde fietsen.
Ik dacht werkelijk dat hij het incident volledig vergeten was. Dus pakte ik vol vertrouwen de zwemzakken klaar. Met een gezin van 6 lijkt dat wel alsof je een week op vakantie gaat!
gewoonwij zwemmen zwemles zwemzak decathlon -4
Hop alles de auto in en eerst nog snel naar de nieuwe tweedehandswagen gaan kijken die mijn echtgenoot op het oog had. We kochten snel nog even de nieuwe tweedehandswagen want hij was binnen budget en perfect wat we zochten en reden verder naar het zwembad.

Nog steeds razend enthousiast gaan de twee grote samen een kleedkamertje in en kleden zich om. Nog even naar het toilet en hop naar het zwembad. Vol durf en goede moed wandelen ze met blokjes rond hun buik en zwemplankje in de hand samen met mij naar het introductiebad waar het vol zit met spelende kinderen en volwassenen. We zoeken ons een rustig hoekje uit en ik probeer ze nog eens de bewegingen uit te leggen. Het lukt voor geen meter en iedereen raakt gestrest. Na een tijdje laat ik hen de blokjes uitdoen en ook het plankje opzij leggen. We spelen in het water, doen wedstrijdjes, … Ik geef het goede voorbeeld en peddel wat heen en weer. Al snel blijkt Lucas te kunnen zwemmen als hij zijn hoofd onder water houdt, best lastig zwemmen met een beperkte longinhoud maar hé, hij doet het wel! Thibeau durft niet dus ik vraag of Lucas graag naar het diep wil met mij. Dat wil hij en Thibeau gaat met plezier even in het peuterbadje waar zijn papa met Victor en Charlotte zit.

Lucas springt in het diep waar hij nog kan staan, hij vindt het leuk en springt nog een paar keer. Ik stel hem voor om te gaan springen daar waar hij niet meer kan staan. Ik beloof hem dat ik hem zal vangen. Hij doet het vol zelfvertrouwen en ik vang hem op. Ik zet hem weer op de kant en plots zie ik hem beven, niet gewoon beven nee, hij beeft zo hard dat hij bijna springt. Ik vraag of hij het koud heeft maar hij zegt van niet. Ik pols of hij bang is en dan komt het er uit. ‘Ja, mama zo hop onder mijn armen en dan boef het water in en dan blrrblrrrbblrlrr.’ met bijhorende gelaatsuitdrukkingen en gebaren. Ik spoor hem toch aan om het nog eens te proberen. Hij springt en hij klampt zich aan me vast. Het lukt niet meer. Dan maar op de glijbaan. Er is in het zwembad waar we gaan een grote glijbaan die op het einde erg afremt en uitkomt in een ondiep zwembad. Perfect veilig voor kinderen die niet kunnen zwemmen dus. Hij ontspant en heeft plezier. Ik haal ook Thibeau er weer bij om van de glijbaan te gaan. Daarna laat ik Lucas even bij zijn papa en broertje en zusje achter in het peuterbadje.

Thibeau verlegt zijn grenzen. Hij springt in het diep en drijft rond op mijn handen. We gaan nog een paar keer op de glijbaan en ook Victor mag een paar keer mee samen met mij. Wat heeft hij plezier op die lange, snelle glijbaan! Daarna is het echt wel tijd om naar huis te gaan.

Achteraf spraken Joeri en ik nog wel de bedenking uit die we beiden hadden toen ik met Lucas rond liep in het zwembad, zeker nadat hij zo bang werd. Ik liep er rond met een zwaar beperkt kind. Hij beet op zijn handen, echt zijn hele handen verdwenen in zijn mond. Zijn ogen sprongen alle kanten uit. Hij hing aan mijn hand om mee te wandelen. Hij had een ‘vreemde’ gelaatsuitdrukking. Hij kon niet meer goed praten en mompelde enkel nog maar. Ja, wie onze zoon zag die namiddag kon er niet naast kijken, er is wat met hem. Zo erg hadden we het niet meer gezien sinds de tweede kleuterklas toen een dame me vroeg of mijn zoontje een mongooltje was (ja zo vroeg ze dat) en dat is inmiddels toch wel bijna 4 jaar geleden. Wat doet het pijn en maakt het me bang om hem zo klein te zien. Mijn grote, stoere, zachte, lieve zoon. En wat ben ik dan kwaad op die tang van een juf.

Ik ben trots op alle 4 mijn kinderen.
Charlotte is bang van water al sinds de geboorte maar huilde niet in het zwembad. Ze zat de hele tijd rustig bij papa met de voetjes in het water.
Victor die eveneens bang is van water sinds zijn geboorte maar wel hopen plezier beleefd in het zwembad in onze tuin had het super leuk in het peuterbadje. Papa nat maken met gieters, van de glijbaantjes, … En dan zwijg ik nog over zijn stralende gezichtje toen hij mee van die grote glijbaan mocht! Achteraf thuis gaf hij onze douchestraal een high 5 en huilde niet!!! Wat een mijlpaal!
Thibeau durfde in het diep te springen en op mijn handen te drijven. Hij speelde met water en had veel plezier. Ook hij is bang van de douche sinds zijn geboorte maar hij ging lekker stoer zelf douchen en waste zich volledig zelfstandig en kwam lachend uit de douche! Ook een mijlpaal voor hem!
Lucas blijkt te kunnen zwemmen als hij zijn hoofd onder water kan houden! Wauw! Hij gaf zijn angst toe en kreeg weer wat vertrouwen in zichzelf. Hij kleedde zich tot tweemaal toe volledig zelfstandig om en hielp zijn broer die bij hem was.

Ze zullen volgende keer zeker nog niet kunnen zwemmen maar ik heb er vertrouwen in. Dit komt helemaal goed! Volgende keer nemen we geen blokjes en plankje meer mee maar gaan we gewoon lekker spelen in het water, steeds een beetje dieper. De kinderen wilden zondag alweer terug gaan maar we gaan proberen toch zeker 2x per maand te gaan, hopelijk elke week.
En aan de juf die mijn zoon een trauma bezorgde ‘Je krijgt hem echt niet klein!’
gewoonwij zwemmen zwemles zwemzak decathlon -2 gewoonwij zwemmen zwemles zwemzak decathlon -3

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!