Ik vink met deze challenge ineens de zevende af die we doen. Doe iets aardigs voor iemand anders of in ons geval hoe wij belangeloos anderen helpen met onze kinderen.

Op zich vind ik dit een hele leuke challenge al zou het volgens mij geen challenge mogen zijn. Ik schrijf er dan ook niet zo graag over. Ik vind het maar normaal dat je af en toe wat belangeloos voor iemand anders doet en daar hoef ik dan ook niet over te schrijven. Het voelt ook niet 100% goed om er over te schrijven omdat het al snel als ‘stoefen’ kan overkomen en dat wil ik niet, het is net daarom dat we er nooit over praten. Toch ga ik het wel doen om twee redenen. Ten eerste omdat ik meedoe met de challange hoewel dat geen echte reden is en ten tweede omdat ik belangeloos helpen echt wel eens onder de aandacht wil brengen, vooral dat tweede dus.

Uiteraard kan iets doen voor iemand anders heel uiteenlopend zijn. Zo zijn we bij vrienden gaan helpen bij het plaatsen van twee binnendeuren, nu ja… ‘we’ wil zeggen mijn echtgenoot ging helpen en ik was aanwezig om Sofie gezelschap te houden met de kindjes. Of ik kopieerde laatst onze afvalkalender voor onze nieuwe buren.  Hele kleine dingen waar je anderen een plezier mee doet. We leren ook onze kinderen dit. Elkaar even helpen met een T-shirt goed trekken als het niet goed lukt en mama of papa even bezig is met een ander kindje, even helpen met een oefening van wiskunde, … Kleine, simpele dingen dus.

Toch vinden we het ook belangrijk om hen attent te maken op de grotere problematiek in de wereld en dat je met een klein beetje hulp toch heel wat kan veranderen voor een aantal mensen.
Elke keer Joeri vakantie heeft rijden we met een auto vol spullen naar een organisatie die spullen inzamelt voor de vluchtelingen, zij kunnen hier dan voor een paar cent heel wat aanschaffen hoewel ze het meeste zelfs gratis krijgen omdat ze echt niets hebben, schrijnende situaties meestal. Een initiatief dat we graag steunen. We leggen onze kinderen dan ook elke keer uit waarom we er alle te kleine kleertjes van Victor en Charlotte naartoe brengen of waarom we plots weer met twee kinderfietsjes naar daar rijden omdat we er echt teveel in onze garage hebben staan. Heel vaak spullen waar we best nog wel wat centjes tweedehands voor zouden kunnen krijgen maar waar we er toch voor kiezen dat niet te doen. Ja, het zijn degelijke spullen want echt als je ziet wat daar soms tussen ligt zoals schoenen waar de zolen los aanhangen en mensen dan zeggen ‘Als je niets hebt dan moet je daar maar blij mee zijn’ dan vraag ik me af hoe sommigen hun medemens bekijken, als mens of als mindere?

En zo kwam het dat we laatst voor de speelgoedkast stonden of eerder ik er stond. Gefrustreerd riep ik uit ‘Hebben we nu echt twee grote volle bakken met auto’s en drie parkeergarages en een hele vensterbank vol auto’s?! Dit is er over!’ Plots stonden Lucas en Thibeau naast me en vroeg 1 van hen me hoeveel kindjes er eigenlijk geen speelgoedjes hebben. Ik legde hen uit dat er zo héél veel kindjes zijn en stelde voor dat ze misschien in de bakken met auto’s konden kijken welke ze niet meer wilden hebben. Elk auto’tje dat ze weg deden, kon 1 kindje met een auto’tje betekenen. Meteen waren ze akkoord. Ze deden ruim 17 auto’s, waarvan een aantal hele grote en een parkeergarage weg. Ik was best wel trots op hen, maar zij niet op zichzelf nee, ze vonden het maar heel normaal dat ze dat deden en dat maakte me eens zo trots op hen.

Een paar dagen later zaten ze plots in de ‘rommelbak’ met twee. Ik vroeg hen wat ze aan het doen waren. ‘Mama, al deze spullen zijn voor kindjes die geen speelgoedjes hebben. Het zijn zeker 50 diertjes, dan kunnen we wel 50 kindjes blij maken.’ Ik vond het oké, het is namelijk een bak waarin alles zit dat niet bij een ‘merk’ of ‘soort’ speelgoed hoort en de afspraak rond die bak is dat als hij vol zit er in gerommeld moet worden en hij puilde ondertussen echt alweer uit.

Maar geen paniek mensen, we leren onze kinderen ook dat ze blij mogen zijn met wat ze hebben, dat ze niet alles hoeven af te geven. Dat papa daar heel erg hard voor werk voor die centjes. Het is niet dat we ze bang maken en ze niets mogen hebben van ons. Wees gerust, we kunnen meer dan 1 klas voorzien van voldoende speelgoed.

We zijn nu ook in contact met een organisatie om 4 kinderen te helpen. Een x aantal keer per maand er mee op uit trekken naar de speeltuin of het park of … Kinderen die al heel wat meemaakten in het leven en die een trauma hebben. Hopend om deze kindjes weer een beetje te laten genieten van het leven, vertrouwen te geven in mensen, ze ontspannen te laten spelen met de onze. Ik ben benieuwd hoe dat gaat gaan eens we daarmee gestart zijn, maar ik kijk er in elk geval ontzettend naar uit.

Maar hoe dan ook om af te sluiten vind ik 1 ding altijd heel belangrijk bij iets doen voor iemand anders… Doe het belangeloos, want als je iets terug verwacht en die persoon kan op dat moment net niet omdat hij bezet is dan ga je dat die persoon onterecht verwijten en dat is jammer. Iets doen hoeft niet perse te betekenen dat die andere bij je in het krijt staat, je doet het om behulpzaam, vriendelijk, … te zijn. Niet om er wat voor terug te krijgen, daarvoor is je dagelijkse job waar je een loon voor krijgt. Hiermee bedoel ik natuurlijk niet dat je van jezelf moet laten profiteren hé, je mag best je eigen grenzen aangeven 😉

Dit zijn de dozen die na drie weken alweer klaar staan om weg te brengen, Joeri heeft pas binnen 9.5 week weer een weekje vakantie…

gewoonwij mama challenge 2016 goed doel -1 gewoonwij mama challenge 2016 goed doel -2

Bekijk ook even bij Merel die kookte voor haar zus, bij Fleur die het heeft over stamceldonor zijn of bij Ilse die je dan weer meer vertelt over hoe ze een herbruikbare knuffel maakte.

Helpen jullie al belangeloos samen met de kinderen? Ik ben benieuwd ho. Ik doe namelijk graag extra ideetjes op 🙂

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!