Naar de kapper met autisme en angsten: ons verhaal + 15 tips

Voor zover mijn zoekfunctie mee wil werken en mijn geheugen het toelaat heb ik op deze blog nog nooit uitgebreid over de hel wat ‘de kapper’ heet gesproken. Ook op de oude blog vertelde ik er maar 1 keer iets over en dat was dan nog in 2012. Nu hij bijna 8 jaar is wil ik er voor het eerst echt uitgebreid over praten en op het einde geef ik graag 15 tips mee voor ouders en kappers over hoe je het best kan omgaan met een kind dat doodsangsten uitstaat bij de kapper.

Toen hij ongeveer 1 jaar was ging Lucas voor het eerst naar de kapper. Je kent dat wel, die babykrul er af laten knippen. Hij huilde toen wat, maar al bij al viel het nog wel mee als ik hem vast hield. De keer daarna ging het weer zo… In 2012 ging het goed. Hij ging stoer zitten bij de kapper tot deze de tondeuse boven haalde. Hij zette het toen op een krijsen. Hij krijste het uit van de pijn. Niet dat de kapper hem echt pijn deed natuurlijk maar voor Lucas was dat toen echt een ondraaglijke fysieke pijn door de hoeveelheid aan prikkels. Aanraken, geluiden, een schaar in de buurt van zijn hoofd, trillende tondeuse, handen in je haar, veel te zien, … Het was toen de laatste keer dat ik hem voor jaren nog in een kapsalon zou binnen krijgen.

Van pure miserie kochten we zelf een tondeuse en ging ik zelf aan de slag. Ikzelf kan géén haar knippen. Ik heb mijn echtgenoot meermaals per ongeluk (ja, écht per ongeluk) bijna kaal geschoren enzo van die dingen. Maar Lucas zijn haar moest er af, niet meer en niet minder. In het begin liet hij het goed doen maar al snel werd hij weer bang, doodsbang. Krijsen, krijsen, krijsen dat het geen naam had. Ik moest het opgeven en had besloten zijn haar te laten groeien ook al wist ik heel zeker dat hij daar niet mee zou staan, ik had geen keuze. Toeval of niet maar net op dat moment leerden we iemand kennen die toevallig kapster was en laat er nog meer toeval zijn, ze had ervaring met kindjes als Lucas.

We zouden het er op wagen. Met pictogrammenschema’s, time timer, ipad, muziek + oortjes, koekjes, babyborstel met zachte haren, … vertrokken we richting onze nieuwe vriendin. Ik vat het kort samen… Hij krijste tot hij ging overgeven. We moesten hem met drie vasthouden. Een ware hel! Ze deed het zonder tondeuse, dat had ze hem beloofd, alsook zonder kam en enkel met de babyborstel. Ze knipte in sneltempo de haren van Lucas. Na afloop was Lucas leeg. Hij zat te zweten in mijn armen, haar plakte overal alsook zijn slijmen. Vreselijk was het. Gelukkig kon hij daar direct na het haar knippen in bad zodat hij weer tot rust zou kunnen komen en alle kriebelhaartjes direct weer weg zouden zijn. Ik heb er toen filmpjes van gemaakt om te tonen aan hulpverlening zodat zij ons misschien gerichter zouden kunnen helpen, maar niemand kon het langer dan 10 seconden aan om ze te zien, ook ik niet. Ik weet zelfs niet waar ik ze heb gelaten en ik wil het ook niet weten, ik wil ze nooit meer zien!
kapper 2 kapper kapper 3

(links: Wat de kapper gebruikt | midden: Wat de gevolgen zijn van al dan niet krijsen, het is geen knuffel maar effectief in houtgreep houden die mannetjes in het midden, ipad kan niet omdat hij er dan mee smijt | rechts: Volgorde van wie er aan de beurt is)

Ik hoor sommigen al denken ‘Waarom laat je hem daar door gaan? Waarom laat je zijn haar dan niet groeien?’ Wel, we lieten het elke keer weer groeien en elke keer wilde ik er mee stoppen maar van zodra het haar richting zijn ogen ging groeien werd hij agressief. Hij ging op zijn eigen ogen slaan tot hij zichzelf bond en blauw sloeg, hij kon het langere haar niet verdragen. Het was dus kiezen tussen (toen) elke 4 maanden de hel van het knippen te ondergaan of met een kind rondlopen dat zich dag in, dag uit bond en blauw sloeg.

Lucas groeide. De vriendin won elke keer meer en meer vertrouwen van hem. En ze kon hem zelfs enkele keren knippen zonder gekrijs maar zonder aanwijsbare reden kon dat plots de keer erna weer helemaal omslaan waardoor het weer hel werd. Gelukkig nooit meer zoals de eerste keren bij haar, maar erg genoeg.

En toen werden ze opgedragen en was er het confettifeest en waren we te laat om ons haar nog te laten knippen bij die vriendin. Je moet weten dat wij in het Waasland wonen, die vriendin in het Leuvense. Een uur en een kwartier zonder files was de enkele rit voor een tripje haar knippen van Lucas. Het was onmogelijk om dat nog in onze agenda bij te plannen die laatste week voor de opdraging dus zagen we geen andere oplossing dan naar een echte kapper te gaan. Klaar en duidelijk sprak ik Lucas toe dat het moest gebeuren en dat hij daar echt niet kon krijsen maar je zag zo al dat dat het natuurlijk allemaal nog veel erger maakte. We gingen op een avond, midden in de week naar het shoppingcenter, kwestie van een heel rustig moment te hebben en kozen een kapperszaak uit. We stapten binnen en ik legde de situatie uit. De kapster maakte duidelijk dat ze van haar bazin geen kinderen hun haar mag knippen als ze zelfs maar een traan laten maar ze wilde het wel proberen, ze was echt heel lief (de bazin daarentegen, ahum).

We moesten nog even wachten en eens onze beurt liet ik bewust eerst Lucas gaan. Hij wilde het onmiddellijk op een krijsen zetten ah ja, geen oortjes, geen time timer, geen schema, geen babyborstel, … Enkel de ipad had hij nog. De kapster had een gewone kam vast. Ik zie hem in elkaar duiken en beginnen trillen. De kapster begint met Lucas rustig te praten en kan hem overhalen om tot tien te tellen terwijl ze knipt, hij mag zelfs heel snel tellen. Dat doet hij, het tellen lijkt hem af te leiden. Intussen hield ik zijn handen vast, geen ipad die wilde hij niet. Lucas laat heel zijn haar knippen zonder te huilen en krijgt na afloop gel in zijn haar. Bevend en bibberend maar trots op zichzelf stapt hij van de stoel.
gewoonwij kapper autisme gilles de la tourette trauma stos -1 gewoonwij kapper autisme gilles de la tourette trauma stos -2

De keer erna ging nog veel vlotter, de keer daarna wilde hij het weer op een huilen zetten. Duidelijke taal maakt dat hij het toch laat doen, weer bevend. De keer daarna laat hij alles doen zonder dat ik of papa in de buurt zijn. Papa zit in de kapperstoel aan de overkant en ik wandel over en weer tussen Charlotte aan de wachtstoelen en mijn andere drie jongens in de kappersstoelen.

De laatste keer is een week geleden. Weer naar de kapper, weer dezelfde kapster want dat is wel zijn voorwaarde. ‘Mama, ik laat mijn haar wassen vandaag.’ zegt hij me als een kleine volwassene. Hop, daar springt hij op het verhoogkussen, zie ik in de spiegel want ja deze keer zijn ze al met mijn haar bezig. Gespannen maar vastbesloten laat hij zijn haar wassen en doet hij rustig een babbeltje met de kapster. Haar knippen gaat vanzelf. Alsof het nooit een probleem is geweest…
gewoonwij kapper autisme gilles de la tourette trauma stos -3

Heb je net als wij een kind met (of zonder) autisme dat doodsangsten uitstaat bij de kapper maar wil je echt dat het haar geknipt wordt dan heb ik volgende 15 tips voor jullie:
– Wees geduldig.
– Maak er geen heel verhaal bij maar maak met korte zinnen duidelijk waar het om gaat. De kans is groot dat je kind al volledig overprikkeld is door wat er gaat komen, nog meer woorden maken het dan vaak alleen maar erger.
– Luister naar je kind.
– Zoek uit waarom je kind overgevoelig is aan het naar de kapper gaan. Wie weet is het geluid, gebruik dan muziek in de oren. Misschien is het de kam, zoek een kapper die het zonder kan.
– Oefen thuis indien je kind dit toelaat.
– Maak alles visueel met behulp van schema’s.
– Gebruik een time timer.
– Zoek een plaats waar het kind zich veilig voelt. Bij ons kon het niet thuis want dan was zijn veilige plaats om zeep maar hij voelde zich wel veilig genoeg bij die ene vriendin toen, veiliger dan bij ons thuis als het op zijn haar aan kwam.
– Een plaats waar je kind zich onmiddellijk kan wassen na het haar knippen is ook altijd handig om ineens verlost te zijn van die vervelende kriebelhaartjes na het knippen.
– Wees als kapper geduldig en bereid om rare toeren uit te halen zoals liggend op de grond te knippen of rond draadjes van oortjes van de mp3-speler.
– Zeg niet als kapper dat je het wel wil doen in je kapperszaak als je bang bent voor blikken van andere klanten. Een kind is een kind en als het kind bang is dan is het bang, het heeft ook recht op zijn/haar gevoelens.
– Wees eerlijk zowel als ouder alsook als kapper.
– Vertel je kind wat er gaat gebeuren.
– Zorg voor afleiding zoals ipad of dergelijke.
– Kijk naar je kind, jij bent de ouder van je kind, jij weet het beste waar jouw kind nood aan heeft. Als je zeker bent dat mijn tips voor geen meter zouden helpen bij je kind doe er dan alsjeblieft niets mee!

Hebben jullie nog tips? Deel ze gerust! 

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/09/05/naar-de-kapper-met-autisme-en-angsten-ons-verhaal-15-tips/

7 gedachten over “Naar de kapper met autisme en angsten: ons verhaal + 15 tips

  • 6 september 2016 om 12:49
    Permalink

    Wat een sprongen maakt die grote jongen van jullie! Mogen jullie trots op zijn, en ook op jullie zelf, jullie doen alles in zoveel liefde om hem te ondersteunen en verder te helpen!

    Beantwoorden
  • 16 september 2016 om 19:31
    Permalink

    Mijn zoon van 5 heeft ook autisme, diagnose nog maar een half jaar geleden gesteld. Maar de kapper is hier ook altijd zo’n probleem geweest :s máár sinds een jaar gaat het beter, we hadden ook al vanalles geprobeerd maar ik denk dat het vooral hielp om te zien dat zijn kleine broer het ook doet.
    Het mag wel nog altijd niet te lang duren anders is zijn energie ‘op’ maar het is toch geen zo’n hartverscheurend drama meer, oef!

    Beantwoorden
    • 17 september 2016 om 09:41
      Permalink

      Hier lieten we het ook vaak zien bij papa of broer of … jammer genoeg hielp dat hier dus niets 🙁
      Blij dat het bij jullie ook geen hartverscheurend drama meer is.

      Beantwoorden
  • 16 februari 2017 om 14:13
    Permalink

    Maandag kreeg ik de diagnose ASS bij mijn zoontje van 3,5 jaar.
    Ik heb net hetzelfde voor … bij de kapper … hartverscheurend … nu weet ik de reden. Gelukkig heb ik een goed meewerkende en begripvolle kapsters en we gaan handig gebruik maken van uw tips … Om de 3 maand zie ik er tegenop om zijn haartjes te laten knippen, moest ik kunnen liet ik ze groeien, maar dat gaat niet … zijn haar is daar niet voor gemaakt, het valt niet mooi plat of zo als je het laat groeien …

    Beantwoorden
  • 2 oktober 2017 om 08:59
    Permalink

    Wat een mooi, herkenbaar, eerlijk en hoopvol verslag. Wij hopen dat het bij ons op een dag ook lukt. Dank voor de tips.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *