‘Ach, het zal wel meevallen toch? Je ziet niets aan hem. Gewoon wat strenger zijn.’
Zeggen mensen vaak als ze horen dat Lucas en/of Victor autisme heeft.

Wel mevrouw mag ik je even duidelijk maken dat je de zoveelste in rij bent die me dit zegt. Denk je dat ik het niet weet dat mijn kind er normaal uit ziet? Zal ik er misschien om huilen? Of een sticker op zijn hoofd kleven? Een T-shirt aandoen misschien met daarop de tekst ‘Ik heb autisme en het valt echt niet mee!’? Misschien kan ik wel een luide radio aan hem hangen die luid en duidelijk een bandje afspeelt waaruit blijkt dat mijn kind niet ‘normaal’ is? Zou je dan meer respect en begrip opbrengen?

Oké, ik overdrijf nu vast wel maar mevrouw u moet begrijpen dat we dit nu al voor de zoveelste keer horen in bijna 6 jaar tijd. 6 jaar van onze oudste zijn bijna 8 jaren durende leven op dit moment. Als ik vertel mevrouw dat we dit bijna wekelijks horen, zou u het dan nog eens durven opmerken? Want ja, dat is wel wat je deed, een opmerking maken. Een opmerking op mijn zoon zijn gedrag. Mijn zoon die enkel maar gromde, boos keek en elke spier in zijn lichaam ging opspannen omdat hij zijn zin even niet kreeg. Omdat hij eenvoudig een ‘nee’ te horen kreeg toen hij om zak snoepjes vroeg in de winkel.

Hij ging niet in crisis, ging niet roepen en tieren, niet huilen, met niets smijten, nee, hij ging enkel maar grommen, boos kijken en zich opspannen. Ik hield me echter klaar om veel erger op te vangen en net op dat moment vond jij het nodig om op te merken dat mijn zoon maar even naar mama moest luisteren en niet zo boos moest zijn.

Ik leer het blijkbaar niet af want uit automatische reflex reageerde ik met ‘Sorry, hij heeft autisme.’ Sorry, ik zei SORRY!!! Ik excuseerde me terwijl jij diegene was die zich ongepast ging bemoeien met mijn zoon?! Waarop jij vervolgens het niet kon laten om me mee te delen dat het wel zou meevallen want dat hij er normaal uitziet. Dat ik gewoon maar ‘wat strenger’ moest zijn.

Ik negeerde je, mijn zoon had me nodig op dat moment. Hij stond nog steeds strak gespannen en dat werd alleen maar erger doordat jij tegen hem sprak. Ik stond nog steeds klaar om hem vast te pakken, te knuffelen, te troosten, begrip te tonen, … Maar nu ik thuis ben, komt de woede pas echt in me naar boven…

Waar haalt u (net als uw vele voorgangers) het lef om zo’n uitspraken te doen? Wat kent u van autisme? ‘Ik zag op tv dat…’, ‘Ik heb een neef van een nicht van een vriendin van mijn aangetrouwde schoonbroer met…’, ‘Ik ken iemand bij wie dat echt wel meevalt.’, … dat zou natuurlijk 1 van de antwoorden kunnen zijn die u me zou kunnen geven, dat weet ik uit ervaring van enkele van uw voorgangers die het zo nodig vonden ongepast te reageren en ik hen als reactie die vraag stelde.

‘Je ziet niets aan hem.’ Ja, daar ben ik doorgaans blij om maar dat is eveneens een vergiftigd geschenk. Want hij moet maar ‘normaal’ doen omdat hij er ook ‘normaal’ uitziet?! Beste mevrouw, ik zie er ook normaal uit, ik heb ook autisme maar ik weet wel hoe zwaar en moeilijk het leven kan zijn. Niets is wat het lijkt. Dus mevrouw (of eender wie ooit nog eens denkt zo’n opmerking te maken) denk de volgende keer twee keer na. Vaak schuilt er veel meer achter het gedrag van een kind. Of gaat u misschien ook vragen aan een verlamd kind om even de trap op te lopen? Want dat is wat u vraagt van mijn zoon. U vraagt van hem om gepast te reageren in een bepaalde situatie terwijl hij wel diegene is met een sociale handicap.

Dus bij deze neem ik graag mijn sorry terug. Ik hoefde me niet te excuseren voor mijn zoon zijn autisme. U zou zich moeten excuseren voor het niet verder nadenken. Voor uw gebrek aan respect ten opzichte van mijn zoon.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!