Aan de mevrouw die opmerkte dat mijn zoon er normaal uit ziet

‘Ach, het zal wel meevallen toch? Je ziet niets aan hem. Gewoon wat strenger zijn.’
Zeggen mensen vaak als ze horen dat Lucas en/of Victor autisme heeft.

Wel mevrouw mag ik je even duidelijk maken dat je de zoveelste in rij bent die me dit zegt. Denk je dat ik het niet weet dat mijn kind er normaal uit ziet? Zal ik er misschien om huilen? Of een sticker op zijn hoofd kleven? Een T-shirt aandoen misschien met daarop de tekst ‘Ik heb autisme en het valt echt niet mee!’? Misschien kan ik wel een luide radio aan hem hangen die luid en duidelijk een bandje afspeelt waaruit blijkt dat mijn kind niet ‘normaal’ is? Zou je dan meer respect en begrip opbrengen?

Oké, ik overdrijf nu vast wel maar mevrouw u moet begrijpen dat we dit nu al voor de zoveelste keer horen in bijna 6 jaar tijd. 6 jaar van onze oudste zijn bijna 8 jaren durende leven op dit moment. Als ik vertel mevrouw dat we dit bijna wekelijks horen, zou u het dan nog eens durven opmerken? Want ja, dat is wel wat je deed, een opmerking maken. Een opmerking op mijn zoon zijn gedrag. Mijn zoon die enkel maar gromde, boos keek en elke spier in zijn lichaam ging opspannen omdat hij zijn zin even niet kreeg. Omdat hij eenvoudig een ‘nee’ te horen kreeg toen hij om zak snoepjes vroeg in de winkel.

Hij ging niet in crisis, ging niet roepen en tieren, niet huilen, met niets smijten, nee, hij ging enkel maar grommen, boos kijken en zich opspannen. Ik hield me echter klaar om veel erger op te vangen en net op dat moment vond jij het nodig om op te merken dat mijn zoon maar even naar mama moest luisteren en niet zo boos moest zijn.

Ik leer het blijkbaar niet af want uit automatische reflex reageerde ik met ‘Sorry, hij heeft autisme.’ Sorry, ik zei SORRY!!! Ik excuseerde me terwijl jij diegene was die zich ongepast ging bemoeien met mijn zoon?! Waarop jij vervolgens het niet kon laten om me mee te delen dat het wel zou meevallen want dat hij er normaal uitziet. Dat ik gewoon maar ‘wat strenger’ moest zijn.

Ik negeerde je, mijn zoon had me nodig op dat moment. Hij stond nog steeds strak gespannen en dat werd alleen maar erger doordat jij tegen hem sprak. Ik stond nog steeds klaar om hem vast te pakken, te knuffelen, te troosten, begrip te tonen, … Maar nu ik thuis ben, komt de woede pas echt in me naar boven…

Waar haalt u (net als uw vele voorgangers) het lef om zo’n uitspraken te doen? Wat kent u van autisme? ‘Ik zag op tv dat…’, ‘Ik heb een neef van een nicht van een vriendin van mijn aangetrouwde schoonbroer met…’, ‘Ik ken iemand bij wie dat echt wel meevalt.’, … dat zou natuurlijk 1 van de antwoorden kunnen zijn die u me zou kunnen geven, dat weet ik uit ervaring van enkele van uw voorgangers die het zo nodig vonden ongepast te reageren en ik hen als reactie die vraag stelde.

‘Je ziet niets aan hem.’ Ja, daar ben ik doorgaans blij om maar dat is eveneens een vergiftigd geschenk. Want hij moet maar ‘normaal’ doen omdat hij er ook ‘normaal’ uitziet?! Beste mevrouw, ik zie er ook normaal uit, ik heb ook autisme maar ik weet wel hoe zwaar en moeilijk het leven kan zijn. Niets is wat het lijkt. Dus mevrouw (of eender wie ooit nog eens denkt zo’n opmerking te maken) denk de volgende keer twee keer na. Vaak schuilt er veel meer achter het gedrag van een kind. Of gaat u misschien ook vragen aan een verlamd kind om even de trap op te lopen? Want dat is wat u vraagt van mijn zoon. U vraagt van hem om gepast te reageren in een bepaalde situatie terwijl hij wel diegene is met een sociale handicap.

Dus bij deze neem ik graag mijn sorry terug. Ik hoefde me niet te excuseren voor mijn zoon zijn autisme. U zou zich moeten excuseren voor het niet verder nadenken. Voor uw gebrek aan respect ten opzichte van mijn zoon.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/09/10/aan-de-mevrouw-die-opmerkte-dat-mijn-zoon-er-normaal-uit-ziet/

51 gedachten over “Aan de mevrouw die opmerkte dat mijn zoon er normaal uit ziet

  • 10 september 2016 om 09:24
    Permalink

    Ook wij horen dit vaak. Maar ik heb dus zelf nog nooit Sorry gezegd voor autisme 😉 maar kan gebeuren hé … Knuffel xxx

    Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 09:25
    Permalink

    Ow…. dat is wel gemeen zeg!

    Je moet je inderdaad niet excuseren voor je zoon, maar ik kan wel begrijpen dat het je even ontglipte!

    Mensen weten gewoon niet beter, maar dat kan wel erg kwetsen!

    Beantwoorden
    • 10 september 2016 om 13:09
      Permalink

      Het is inderdaad heel vaak onwetendheid en meestal kan het wel van me afzetten maar soms wordt het me gewoon even teveel en kwetst het net wat harder dan die keer er voor.

      Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 10:11
    Permalink

    *knuffel*
    Wat een hoop onnadenkende mensen zijn er toch…

    Heb jij niet al eens een blog geschreven met hoe mensen wel zouden kunnen reageren als ze zo’n situatie tegenkomen? Of heb ik dat ergens anders gelezen…

    Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 11:00
    Permalink

    Misschien zag die mevrouw er ook wel normaal uit, maar toen ze begon te praten bleek dat wel mee te vallen. Iedereen heeft een oordeel, gewoon grenzen stellen hoor ik vaak. Maar dat is nou juist wat zoveel problemen oplevert dat ik me afvraag of dat het wel is. Want gewoon grenzen stellen helpt niet. Dus is er iets anders. En het oordeel van anderen, soms uitgesproken, soms stilzwijgend, soms non-verbaal is erg kwetsend en ondoordacht. Die mensen hebben vast gelijk dat ze iemand kennen bij wie het wel meevalt. Maar dat zegt niks over jouw kind. Ik begrijp je boosheid heel goed, maar ik word er zelf altijd ook erg verdrietig van als mensen dat zeggen. Want het is zo’n ontkenning van jouw inzet als moeder. Ik kan er wel uren over doorschrijven, maar laat ik dat maar eens in mijn eigen blog doen. 😉

    Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 11:13
    Permalink

    Als het je een hart onder de riem kan steken: het betert als ze ouder worden. In mijn ervaring toch. Mijn zoon is nu 20. En hij krijst niet meer in de supermarkt, wappert alleen nog thuis met zijn handen, gaat niet meer onder de tafel zitten,…
    En ik heb met de jaren geleerd mijn schouders op te halen. Mensen die zo reageren zijn gewoon dom. En als ik kan kiezen tussen iemand met autisme of iemand dom, dan weet ik het wel!

    Waarmee ik zeker geen afbreuk wil doen aan het feit dat het nu voor jullie erg moeilijk is! Veel sterkte gewenst dus!

    Beantwoorden
    • 10 september 2016 om 13:03
      Permalink

      Dankjewel! Of het betert of niet daar spreek ik me niet over uit. Ikzelf functioneer in de maatschappij maar of mijn zoon dat ook zo gaat doen weet ik niet. Soms voelen de problemen nu al zoveel erger dan 4 jaar geleden maar anderzijds leert hij ook om zijn gevoelens correcter te uiten en zich wat meer ‘in te houden’. Dat helpt dan ook wel weer.

      Dat schouders ophalen, ik hoop dat ik daar ook snel in groei!

      Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 12:50
    Permalink

    Je moet wel toegeven dat autisme tegenwoordig vaak gebruikt wordt.
    vroeger hoorde je dat toch niet? Bestond het toen niet of had het een andere naam?

    Ik weet niet wat ik er van moet denken, maar vraag me oprecht af hoe het komt dat er zoveel autisme is tegenwoordig, geven ze niet te rap dat label?

    Beantwoorden
    • 10 september 2016 om 13:09
      Permalink

      Als persoon met autisme en mama van twee kinderen met autisme kan ik zeggen dat zo’n label echt geen cadeau is. Je bent namelijk officieel gehandicapt, ik denk niet dat mensen hun kind voor hun plezier zo’n label laten geven, ik althans niet.
      Daarnaast bestond het vroeger niet omdat men er gewoon geen naam voor had, toen waren dat de lastige, onhandelbare, … ettertjes. Door het een naam te geven kan gedrag beter begrepen worden en kan je meer gericht gaan handelen naar dat gedrag. En die naam wordt nog maar sinds dik 20 jaar gegeven.

      Daarnaast kan ik enkel maar meegeven hoe moeilijk men in België zo’n label geeft. Het is een hele testing, een hele reeks aan onderzoeken, … Echt geen lachertje om door te gaan.

      MAAR een label, eender welk, mag nooit gedrag goedpraten. Dat is ook niet wat ik deed in deze situatie, mijn zoon deed immers niets verkeerd het is niet dat hij ging slaan of dergelijke. Als mijn zoon iets fout doet dan wordt hij daar even hard op aangesproken als mijn andere zoon zonder diagnose.

      Hoop dat het zo een beetje duidelijk is 🙂

      Beantwoorden
    • 10 september 2016 om 17:58
      Permalink

      Nee, dat “label” (ik noem het liever een handleiding) wordt niet te snel gegeven. Het is geen trend of hype.

      – Er is meer bekend over autisme, het zijn niet alleen de “rainman” types die 1 blik op een bult cocktailprikkers werpen en weten hoeveel het er zijn.
      Of de compleet contact gestoorde medemens die nooit uit huis komt.
      Mensen met autisme kunnen er uitzien als ieder ander, ook qua gedrag je ziet alleen de binnenkant niet en dat is juist het stukje waar het autisme zit.

      – De haastige maatschappij waarin we steeds meer moeten, waar hoge eisen gesteld worden enzovoort, is een maatschappij waarin de mensen met autisme die zich eerder wel konden redden, door de constante overvraging een keer uitvallen.

      Ik denk dat dat redenen zijn dat deze diagnose meer gesteld wordt, ook bij volwassenen en zeker bij vrouwen.

      Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 11:01
      Permalink

      Marianne. Als ik eerder had geweten dat mijn man een autist is, dan was ons zoveel pijn en verdriet bespaart gebleven.
      De diagnose kwam op zijn 64e maar ik wist het al zo’n 10 jaar omat ik een kleindochter en kleinzoon kreeg met autisme. Het zit dus in de genen.
      Toen vielen de puzzel stukjes op hun plek.
      Toen kon ik de bagataliserende opmerkingen terzijde schuiven,en ophouden het probleem bij mezelf te zoeken.

      Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 19:48
      Permalink

      Ik denk dat u het stuk nog eens moet herlezen. Een keer of tien, wellicht.

      Beantwoorden
    • 8 juni 2017 om 19:08
      Permalink

      Mijn beide kinderen hebben autisme. Voor het ‘label’ van mijn zoontje wist ik niet wat er aan de hand was. Ik was bang van mijn vaak woeste 3-jarige. Hij begreep de wereld niet, ik hem niet. Het ‘label’ heeft hem uit het hoekje gehaald waar mijn onwetendheid hem had ingeduwd. Ik ben dankbaar voor zijn diagnose, het was onze redding, onze deur naar hulp.

      Beantwoorden
    • 12 september 2017 om 12:20
      Permalink

      Wat een reactie…autisme heeft altijd bestaan hoor. Gelukkig kan men tegenwoordig al een goede diagnose stellen zodat mensen veel beter de persoon met autisme kunnen begeleiden. Ik denk dat niemand met plezier de diagnose krijgt want het is met momenten erg zwaar om er mee te zijn geboren.
      Je wenst het niemand toe… het wreedste is dat je beter met een zichtbare handicap te maken hebt… dan houden mensen zich nog een beetje in met kwetsende commentaren….

      Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 18:20
    Permalink

    Ik vraag dan liefdevol: en eh wat is normaal? Iemand als u ?

    Beantwoorden
    • 11 september 2016 om 16:53
      Permalink

      Voor mij is niemand ‘normaal’ 😉 Iedereen heeft zijn eigenheid en gelukkig maar. Al heeft de maatschappij daar jammer genoeg een ander beeld van.

      Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 18:22
    Permalink

    Ik heb niet veel ervaring met autisme…
    Laatst sprak ik in de winkel waar ik werk een kindje aan omdat hij op een rekje klom dat los stond. Ik zei “doe voorzichtig, als het omkiept of afbreekt, doe je je pijn”.
    Het jongetje schrok enorm, omdat ik een vrij luide stem heb. Daar schrok ik weer van en zei sorry…
    Zijn oma vertelde mij dat hij autistisch was en samen met oma hebben we het “goedgemaakt “. Toen hij naar huis ging kreeg ik een vette smile omdat hij nog een koekje van me kreeg.

    Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 18:51
    Permalink

    Zeker niet gaan sorry zeggen! Dat hoeft echt niet. De maatschappij zou eens mogen sorry zeggen vind ik… Mooie blog! Blijf vooral sterk in je schoenen staan, de liefde van een moeder is het stevigste…
    Lieve groetjes MaMa TeiGetje Silvy

    Beantwoorden
  • 10 september 2016 om 20:38
    Permalink

    Echt geen sorry gaan zeggen. Mijn man heeft autisme (asperger plus pddnos) en man man wat zijn mensen toch kortzichtig brr! Wij weten het pas sinds 1,5 jaar..Ook ik merk dat ik steeds dan zei van ja sorry hij heeft autisme hij is gewoon zo direct en leeft volgens regels. Die onbegrip van anderen daar word ik zo boos om 🙁

    Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 02:27
    Permalink

    Ik vind het altijd fijn je blog te lezen. Voor deze NT wordt veel duidelijker zo 😉
    Mss volgende keer zeggen: Hij IS rustig, hij doet het superflink!
    Als mijn grootste schat grommend reageert op iets en zijn ogen gelukkig geen kogels zijn, durf ik met het oog op de kinderen ook wel eens zeggen: ‘rustig, niet overdrijven’. Waarop hij dan steevast antwoordt: ik BEN rustig, er vallen geen gewonden!
    Keep up the good work!

    Beantwoorden
    • 11 september 2016 om 16:59
      Permalink

      Dankjewel!
      En ja, ik neem het me elke keer voor het anders te zeggen of te negeren of … Maar dat lukt me niet altijd, zeker niet als ik zelf al moe ben.

      Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 10:32
    Permalink

    Ik heb het Syndroom van Asperger,
    Ik ken dit helaas maar al te goed. Als ik op drukke plekken ben met veel mensen en prikkels ga ik heel schichtig om me heen te kijken, wordt ik paranoïde, te zweten, en kan ik spasmes krijgen gevarieerd per situatie, Ben op die manier veel vrienden kwijt geraakt die me gek noemden toen ze dat zagen. Ook krijg ik vaak commentaar dat ik normaal moet doen en me niet moet aanstellen, want als 24 jarige ben je immers volwassen en geen kind meer. Mensen denken dat er een leeftijd zit aan waarneer een A.S.S ophoudt, en dat alleen kinderen het kunnen hebben.

    Beantwoorden
    • 11 september 2016 om 16:57
      Permalink

      Ik weet wat je bedoelt over dat mensen denken dat ASS verdwijnt met het volwassen worden. Ik ben er zelf 27 en ook ik krijg vaak de reactie dat dat niet kan dat ik autisme heb.
      Jammer van je ‘vrienden’. Hopelijk heb je snel nieuwe contacten die je wel accepteren om wie je bent.

      Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 11:10
    Permalink

    Ik zeg heel vaak maar gewoon niks .. mijn dochter heeft hersenschade .. zie je inderdaad niks aan .. maar soms vind ik t ook heel vervelend. En inderdaad precies zoals je zegt, de “nee” wordt niet geaccepteerd en dan volgt er gedrag dat voor ons bekend is, maar voor anderen niet .. het is fijn als mensen dan gewoon even niks zeggen. Gevraagde feedback is welkom, ongevraagde meestal niet ..

    Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 16:14
    Permalink

    Ik begrijp best dat het vervelend kan zijn als mensen een en ander niet begrijpen. Aan de andere kant kun je dat ook niet van iedereen verwachten. Om je dan direct gekwetst te voelen door hun onwetendheid gaat me wat ver. En om nu te zeggen dat de vrouw zich “ongepast bemoeide met je zoon” vind ik ook wat kort door de bocht. Dat zijn gewoon normale opmerkingen die gelukkig veel mensen maken. Dat houdt de samenleving sociaal. Natuurlijk slaan veel van die opmerkingen de plank volledig mis, maar dat is niet erg. Niet voor “normale” kinderen en ook niet voor kinderen met een handicap. Je kan moeilijk verwachten dat niemand zich dan maar meer “bemoeit” met anderen. Dat zou geen samenleving meer zijn. Natuurlijk slaat het nergens op om je te verontschuldigen voor autisme. Niemand verwacht dat ook. Maar mensen onwetendheid kwalijk nemen slaat net zo min ergens op.

    Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 11:13
      Permalink

      Nee onwetendheid niet,maar oordelen wel!
      Met onwetendheid kan ik prima uit de voeten, vraag gewoon als je iets niet begrijpt.
      Waar ik wel problemen mee heb is, als je uitlegt wat er aan de hand is mensen gewoon door gaan met hun goede raad.
      Ach dat doet mijn man ook is het steevast als je je probleem aangeeft, totdat ze naast je op vakantie zijn en zien dat je man elke avond om 7 uur naar bed gaat.
      Dan is de opmerking ,,goh das toch niet normaal,, Mijn antwoord is dan,,Goh doet jouw man dat niet dan??
      Je moet hem eens flink aanpakken(over mijn kleinzoon) vroeger wist men ook wel met zulke rot jochies overweg flinke trap onder zijn kont. Toen was er ook geen autisme!
      De omgeving maakt het je soms moeilijker dan je gezinsleden met autisme!

      Beantwoorden
    • 14 september 2017 om 17:41
      Permalink

      Dat ze zich er mee bemoeide vind ik niet zo erg, maar dat ze daarna zegt dat hij er zo normaal uit ziet, DAT is gewoonweg idioot…….Sinds wanneer zie je aan een autist dat ie ass heeft?

      Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 19:31
    Permalink

    Verdrietig en soms zo vreselijk frustrerend. Ik ben getrouwd met een lieve man met autisme. Poeh, we kennen ook de nodige uitdagingen mbt autisme in relatie en huwelijk. Moeilijk om te delen met mensen om ons heen, want je ziet toch niets aan hem? Hij is toch vriendelijk en behulpzaam? Ja gelukkig! Maar daar gaat het dan ook niet over, want ben dol op mn hubs. Maar het onbegrip doet wél zeer, want je voelt je niet gezien en/of gehoord. Dat voelt af en toe ook erg eenzaam.
    lieve groetjes, Lien

    Beantwoorden
    • 14 september 2017 om 17:47
      Permalink

      O Lien, wat herkenbaar! Mijn man is ook erg behulpzaam en vriendelijk, maar dat hij niet kan knuffelen, troosten enz. dat zien zij niet………en als ik het eens vertel, geloven ze me vaak niet eens……..
      Zelfs de dokters nemen mij niet serieus. Alleen die waar ik nu woon, want die ziet dat ik er steeds meer lichamelijke klachten van stress bij krijg en is erg bezorgd. Iedereen vind maar dat ik het moet accepteren…..Maar mijn man kon het wel in de eerste 4 jaar van onze relatie, en is verder achter een dikke muur gekropen na het zoveelste trauma, veroorzaakt door zijn familie, die ook van niks weten en willen weten……Doet zo’n pijn van verdriet……..

      Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 20:40
    Permalink

    Ik heb toen onze zoon jongers was echt gedacht had hij maar down want dan kan je het zien…nu is hij 19 en nog doet het me zeer als mensen hem aankijken en hun hoofd schudden, nee je ziet het niet maar er zijn zoveel wat je niet ziet, mensen moeten niet oordelen….

    Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 08:53
      Permalink

      Die pijn zal nooit weggaan hé, hoe oud je kinderen ook worden, het blijven je kinderen. Je hebt helemaal gelijk als je zegt dat mensen niet moeten oordelen.

      Beantwoorden
  • 11 september 2016 om 21:03
    Permalink

    Geen sorry zeggen, dat hoeft niet. Mensen met een irritant en verwend kind zeggen ook geen sorry en soms is dat nog veel vervelender. Mijn zoontje is nu net 4 en kernautistisch en ik schaam me nergens voor. Ik maak er ook geen geheim van en als mensen vragen stellen ben ik zeer open. Ik merk dat mensen juist veel respect hebben voor “de ouders van”. Ik ben zeer blij en mega trots op mijn beide kinderen hoe zeer verschillend ze ook zijn.

    Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 08:52
      Permalink

      Ik schaam me ook niet, gelukkig maar. Ik ben er ook altijd heel erg open over maar het is gewoon sterker dan mezelf om me te gaan verontschuldigen, lastig 😉
      Groot gelijk dat je mega trots bent! Dat verdient namelijk elk kind!

      Beantwoorden
      • 14 september 2017 om 17:48
        Permalink

        Je moet er ook niet te zwaar over denken, ik zeg ook wel eens sorry als men bij mij met een winkelwagentje op mijn hielen rijden, en dat is dus al helemaal niet nodig……..puur gewoonte!

        Beantwoorden
  • 12 september 2016 om 08:36
    Permalink

    Soms heb ik ooit dat ik VOL zit en ook moet reageren. Ook op een vrouw. Ik zei toen dat ze er ook BEST normaal uitzag, maar dat ze niet echt intelligent was en verstand van kinderen had! Haar mond viel open en ze was meteen stil en liep snel weg.
    Niet dat ik me echt beter voelde, maar soms moet ik het ook kwijt, toch?

    Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 23:31
      Permalink

      Het is maar hoe je je ook voelt hé op dat moment, als je zelf al heel erg moe bent dan is het logisch dat je zelf heviger gaat reageren dan anders.

      Beantwoorden
  • 12 september 2016 om 14:07
    Permalink

    Wel Kimberley, ik heb je graag, anders zou ik hier niet op je blog komen lezen. Maar deze post las ik met een wrang gevoel.
    Ik heb zelf ook een kind met autisme en ik heb er ook zonder, net als jij. Wel, die zonder heeft al evengoed gemokt bij een “nee” in de winkel als die die wel het label autisme heeft. Ik vind het jammer dat je dit gedrag, dat je zelf ook als ‘niet stout’ omschrijft, toch wijt aan zijn autisme.

    Beantwoorden
    • 12 september 2016 om 23:36
      Permalink

      Omdat zijn reactie ook helemaal anders is dan die van een ‘normaal’ kind. Ik zie op dat moment geen boos kind zoals mijn zoon zonder diagnose zou reageren als hij een ‘nee’ krijgt. Op dat moment zie ik mijn zoon zich pijnlijk hard inhouden om ‘normaal’ te doen, zie ik mijn zoon zijn blik die vol pijn staat, … Het is niet gewoon zijn reactie op die ‘nee’ op dat moment maar alle emoties die er bij komen kijken, zijn toch wel ‘anders’ reageren op die ‘nee’ door zijn autisme. Iets dat enkel iemand ziet die het kind goed kent. Het gaat hem voor mij dus niet bepaald over zijn gedrag op zich, nu 3 dagen na het publiceren er van besef ik dat dat niet helemaal duidelijk werd neergeschreven.

      Maar ik snap je reactie dus zeker, als ik de situatie niet zelf had beleefd en het enkel had gelezen dan had ik vast net zoals jij gereageerd.

      Beantwoorden
  • 6 februari 2017 om 02:37
    Permalink

    Het doet me wel schrikken dat je zegt dat het erger wordt. Ik dacht net dat ze rustiger zouden worden naarmate ze groter werden.
    En idd mijn kleine neefjes hebben ook autisme, zitten nu op de middelbare school, halen goede punten…
    Daardoor dacht ik vroeger ook dat autisme niet veel voorstelde.

    Spijtig dat Marianne zoveel commentaar kreeg, want ik snap namelijk wel wat ze bedoelde.
    Nu hoor je echt veel meer van kinderen met autisme in vergelijking met pakweg 10 jaar geleden. Op school heb ik nooit iemand met autisme ontmoet.

    Maar ik denk ook dat veel kinderen het label hebben maar dat ouders dit zelf zo noemen omdat volgens hun, hun kind te luid is of net te stil… jammer dat ze dit doen, lijkt me al op munchausen by proxy.

    Wat ik me wel afvraag…
    Elk kind moet dealen met een Nee, vaak dagelijks. Als mijn kinderen snoep vragen en ik nee zeg kunnen ze ook boos worden, maar dan ga ik hen niet knuffelen want ze moeten een nee leren aanvaarden.

    Maar hoe zorg je ervoor dan dat kinderen met autisme een Nee leren aanvaarden? Ik denk dat ik al snel overal ja zou op zeggen om zo’n situaties te vermijden, maar dat zou idd ook fout zijn van me.

    Komt elke reactie vanuit hun autisme? Of reageren ze soms gewoon zoals elk ander kind?

    Beantwoorden
    • 8 februari 2017 om 11:30
      Permalink

      Uiteraard komt niet elke reactie vanuit hun autisme, ze zijn gewoon kind ook natuurlijk. Het is niet altijd even makkelijk het verschil te zien maar dat leer je wel als ouder.
      Het is ook niet bij elk kind zo dat het erger wordt met ouder worden, het kan ook gewoon makkelijker worden.

      Mensen die hun kind zelf diagnotiseren met iets… tsjah… daar heb ik persoonlijk ook wel een probleem mee maar dat is bij ons dus niet het geval.

      En natuurlijk leren mijn kinderen perfect omgaan met een nee, een nee is ook gewoon een nee hier bij ons. Maar waarom niet knuffelen als je kind boos of verdrietig wordt van die nee? het is niet dat ze dan plots wel hun snoep krijgen toch? Je erkend gewoon hun gevoelens. Voor hen is die nee om geen snoep krijgen een groot probleem maar dat wil niet zeggen dat ze niet boos of verdrietig mogen zijn dan toch? Knuffelen staat voor mij volledig los het boos zijn om de nee. Die knuffel hoort bij hun gevoelens die voortvloeien uit die nee. Hoop dat ik wat duidelijk ben zo?

      Beantwoorden
    • 14 september 2017 om 17:54
      Permalink

      Britt, ik vind jouw reactie toch wel erg ver gaan als jij zegt dat VEEL kinderen het label hebben omdat hun ouders dat zo noemen……..Dit gaat mij echt te ver………..

      Beantwoorden
  • 7 maart 2017 om 23:57
    Permalink

    Ik zeg ook sorry, als mijn kind schoenen door de winkel gooit omdat de mijnheer zegt vindt je die niet mooi? En zei ja zegt omdat het een negatieve vraag is……en hij dus de schoenen wel voor haar zet om te passen. Zij dus kwaad wordt omdat zij toch echt antwoordt dat ze ze niet mooi vindt.zucht…….
    Moeilijk? . Ik heb 4 autistische kinderen, een autistische man en een autistische schoondochter. Ik leef in een autistisch wereldje. Ik vind het niet moeilijk ,maar alle reacties van de mensen ………

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *