Voor het eerst gaan voetballen

Ik weet nog dat Lucas met het WK voetbal in 2014 vroeg om te mogen gaan voetballen. We wisten toen net dat hij zou kunnen starten in het buitengewoon onderwijs. Het was toen een helse periode en we weigerden hem toen een hobby. Hij zou dat nooit volhouden in combinatie met voltijds school en de lange busritten, er zou overigens ook de tijd niet zijn door die busritten. Hij trok het zich toen niet teveel aan. Niemand die wist dat we twee maanden later thuisonderwijs zouden geven.

Toen startte hij met akabe, een scouts voor kinderen met een beperking. Enkele uurtjes per week met op maat begeleiding dat moest wel lukken, niet dus. Heel dat schooljaar lukte er niets behalve dan tot rust komen.
Ondertussen zocht ik een hobby voor hem waar ik als mama (zeker bij de opstart) bij kon blijven. Die vonden we. Vorig schooljaar startte hij met multimove en dat verliep prima. De ene keer ging het heel goed, de andere keer moest hij thuis serieus ontladen maar het ging prima.
Toch bleef hij af en toe vragen om te mogen voetballen. Elke keer er wat van voetbal op TV kwam in een tekenfilm ofzo begon hij er weer om te vragen.

Op een dag kruiste mijn blik op facebook een bericht van auti-voetbalclub Waasland. Een opstartende club voor kinderen met autisme. Ik besteedde er niet veel aandacht aan… Toen begonnen we een paar weken geleden met zwemmen en net toevallig dan ging ook Lucas weer om voetbal zeuren. Ik zei hem dat hij al naar de multimove ging en het zwemmen moet hij van ons doen. Het lopen ligt al een tijdje stil, maar ook dat wilde hij weer gaan doen. Ik zag niet hoe hij zoveel hobby’s en vooral prikkels zou gaan volhouden.
Toch kon ik het niet laten en zocht ik die ene club weer op. Ze zouden de eerste vrijdag van september starten met hun eerste officiële training. Ik polste bij de echtgenoot en die zei me dat ik maar eens moest mailen om wat informatie en dat deed ik ook.

Ik polste nog eens bij Lucas en die wilde echt graag. Al snel bleken de uren prima uit te komen met de echtgenoot zijn werkuren waardoor we niet echt elke keer heel het kroost mee zouden moeten nemen naar de voetbal. Hij zou twee gratis proeflessen mogen doen maar moest wel voetbalschoenen en scheenlappen hebben.

Zodoende reden wij het weekend ervoor naar decathlon met een overenthousiaste zoon. Hij kreeg goedkope scheenlappen en de net niet goedkoopste voetbalschoenen, zo zouden we geen nieuwe moeten kopen als hij echt ging voetballen en was het geen al te dure kost moest het toch niets worden.

Vorige vrijdag was het dan zover. De hele dag een stuiterende zoon vol zenuwen met 1 heel belangrijke vraag ‘Mama, jij blijft toch wel bij mij hé?’ Laat dat nu het fijne zijn van voetbal, de kantine is altijd vlakbij en supporters aan de kant zijn doorgaans welkom. Ik beloofde hem dus dat ik zou blijven.

Eens daar was hij 1 en al stress maar oh wat was hij trots eens hij zijn shoes en scheenlappen aan had. Doordat het de eerste training was, was het er nogal chaotisch, werden er foto’s genomen, … En ik zag de stress zo stijgen bij onze zoon maar dan was het moment er om te gaan trainen. Hij deed zijn best, genoot, hing als een aap in de goal, keepte en sjotte vol overgave. Ik kon hem van ver zien genieten. 1,5 uur lang kwam hij niet naar de kant.

Ook de ganse club en aanpak liet me stomverbaasd staan kijken. Ik hoorde geen enkele trainer zelfs maar zijn stem verheffen tegen de kinderen, iets wat je bij voetbal wel anders verwacht. Kinderen die even een knuffel nodig hadden, konden die prima even bij mama of papa halen. Crisis? Geen probleem, het kind kreeg de ruimte die het nodig had. Wauw!

Na afloop kwam onze zoon het veld afgelopen en wat moest je hem zien stralen! Ik kreeg er oprecht tranen van in mijn ogen. Ja, dit zat wel goed. Toch bleef ik alert… Wat met de weerbots?

De avond zelf verliep prima, hij was moe maar wilde thuis nog wel even in de douche om tot rust te komen. Daarna rondde hij vlot maar heel stil het avond ritueel af.

Het weekend was moeilijker. De weerbots kwam er toch ben ik ongelofelijk verbaasd van hoe hij weer groeide. Er kwamen geen crisissen al was zijn gedrag wel navenant. Op een bepaald moment was ik het beu en dacht ik ‘Als dit elke keer twee dagen ontladen wordt op deze manier dan kan hij die hele voetbal vergeten.’ Ondertussen zijn we maandag, het weekend voorbij en ben ik weer redelijker. Hij genoot en ontspande, hij maakte er een echt vriendje! Wie ben ik om hem dat af te nemen? Mijn man moet ook met mij leven als ik dagen moet ontladen na drukke uitstappen of familiefeestjes of wat dan ook. Ik heb helemaal het recht niet om hem dit af te nemen. En eerlijk? Ik kon er ook echt heel erg van genieten daar.

Lucas zien voetballen, Thibeau en Victor die aan de kant speelden met een bal, wij praten met andere volwassenen die op dezelfde golflengte zitten, de aangename sfeer, …

Volgende vrijdag gaat hij zijn tweede proefles doen maar ik ben er 90% zeker van dat we hem zullen inschrijven en dan krijgt hij net als alle anderen een echte outfit en sporttas, wat kijkt hij daar naar uit!

Nog van voor ik kinderen had, riep ik dat ze alles mochten doen behalve voetballen, echt géén voetbal maar kijk… Je hebt het toch niet te kiezen. Als hij maar gelukkig is dan ben ik dat ook.

Ik nam natuurlijk heel wat foto’s maar omwille van de privacy post ik er enkel waar je geen gezichtjes van andere kinderen op ziet, maar ik wil jullie toch heel erg graag doorverwijzen naar de facebookpagina van auti-voetbalclub Waasland omdat er een foto staat van de jongste spelertjes met hun duimen in de lucht en daar zie je Lucas echt zo ontzettend hard op stralen!

 

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/09/12/eerst-gaan-voetballen/

7 gedachten over “Voor het eerst gaan voetballen

  • 13 september 2016 om 07:06
    Permalink

    Wat een fijne blog weer. Mooi dat er speciale voetbalclubs zijn waarin deze kids zichzelf kunnen zijn!

    Beantwoorden
  • 13 september 2016 om 09:40
    Permalink

    Wat mooi om te lezen.. Eindelijk eens een plek waar er gewoon ‘ruimte’ is voor de kinderen.

    Beantwoorden
  • 14 september 2016 om 08:42
    Permalink

    Hey Kimberley, ik had je vroeger al er eens op gewezen dat er zo een club bestond in onze omgeving. Ik wist dat het echt iets ging zijn voor je zoon. Blij te horen dat jullie toch de stap hebben genomen en het is leuk dat de club past bij jullie!

    Beantwoorden
    • 14 september 2016 om 08:57
      Permalink

      Nu je het zegt! Was dat deze? Deze had namelijk nu zijn eerste officiële training nog maar ervoor waren er wel enkele proeftrainingen maar niet mee dan dat.
      Misschien daarom dat ik het ook zag passeren op facebook, door een eerdere keer er naar te kijken maar toen niet echt veel aandacht aan te geven omdat het nog niet echt haalbaar leek.

      In elk geval is het inderdaad een echte aanrader en we zijn er heel blij mee!

      Beantwoorden
  • 14 september 2016 om 12:32
    Permalink

    Jep, het was deze. Ik vind het tof voor jullie dat je ook in de niet-virtuele wereld kunt babbelen met lotgenoten! Dat is toch een pak anders dan gewoon via de pc 🙂 en psychologisch of mentaal gewoon beter.

    Beantwoorden
    • 15 september 2016 om 08:57
      Permalink

      Nog eens dank u dan haha 😉 Waarschijnlijk kwam het dan inderdaad door de eerdere zoekopdracht dat het weer passeerde 🙂
      Sowieso praten we in het echte leven ook met lotgenoten hoor, ik ken eigenlijk niet veel mensen meer die niet weten wat het is om iemand in het gezin te hebben met autisme. Al onze ‘vrienden’ zijn verdwenen door de jaren omdat ze het maar niet konden begrijpen. Jammer maar helaas, gelukkig komen er dan weer nieuwe fijne mensen in de plaats.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *