Nu hier de verjaardagenperiode weer begint aan te breken en mijn haar meer grijs lijkt te zijn dan bruin sta ik al een paar dagen wat meer stil bij mijn leeftijd. Mensen schrikken er namelijk vaak van dat ik nog maar 27 ben. Afgezien van het feit dat ik er de laatste tijd moe en afgeleefd uit zie door de korte nachten, vele zieken en een boel stress heb ik namelijk ook 4 kinderen aan mijn zijde lopen waarvan eentje binnen 2 maanden en 1 dag alweer 8 jaar wordt. Mensen vragen me na het horen van mijn leeftijd wel vaker naar de leeftijd van mijn oudste en of ze dan wel allemaal van mij zijn. Die oudste moet dan zeker een kind uit een gescheiden relatie van de papa zijn, ah ja die is immers ‘al’ 30. Als ze dan Lucas zijn leeftijd horen zie je ze in hun hoofd tellen… 27 – 8 = 19… Ja, ik werd voor het eerst mama op mijn 19de.

Het eerste dat mensen dan willen weten is of het een ongelukje was… Wat een woord ook, ongelukje. Nee, dat was hij niet. Ja, de zwangerschap kwam onverwacht tijdens mijn pilgebruik maar wat bracht hij geluk in ons leven. Gewenst dat was hij, vanaf het eerste moment. Nu ja, eerste moment… Ik weet nog heel goed dat ik net van pil wisselde omdat er problemen waren met die dat ik ervoor nam, ‘Je bent veilig.’ verzekerde de gynaecoloog me, yeah right, niet dus! Toen nog net 18 vertrouwde ik op mijn arts. Ondanks de nieuwe pil bleef ik tussentijdse bloedingen krijgen tot ik plots ik geen bloeding meer kreeg, o ow! Joeri reed ons onmiddellijk naar de supermarkt maar ik weigerde uit te stappen. Ik kon onmogelijk zwanger zijn, no way dat ik een zwangerschapstest ga kopen! Stel je voor dat ik iemand zou tegen komen die ik kende?! Echt niet! Ik zie nog hoe ogenschijnlijk zelfzeker Joeri uit de auto stapte en een paar minuten later met de test in zijn handen weer terug kwam. Hij reed ons naar zijn ouderlijke huis (ja, we woonden natuurlijk nog thuis) en liet me rustig achter op de badkamer terwijl hij een verdiep hoger op zijn kamer ging wachten.

En dan doe je die test…
Terwijl ik die test nog vast hield verscheen er al een dikke vette streep op, echt ik moest geen halve seconde wachten! ‘Oh nee! Wat nu?!’, ‘Ik laat het niet weg halen, nooit!’, ‘Wat met Joeri?’, ‘Hoe gaat  hij reageren?’, ‘Wat als hij het niet wil? Dan moet ik alleen voor een kind zorgen?!’ en nog veel  meer van dat schoot in luttele seconden door mijn hoofd. Verlamd ging ik naar boven en gaf ik hem de test met de woorden ‘Proficiat papa.’ en direct daar achter ‘Wat wil jij?’. Ik moest hem dat echt direct vragen, ik wilde het weten. Ik moest weten waar ik aan toe was echter was het antwoord nooit wat ik had verwacht ‘Worden we mama en papa zeker.’ Na nog wat huilen, bibberen en stress gingen we het beneden tegen zijn ouders vertellen die positief reageerden op dat moment, nu ja zijn mama dan toch, zijn papa was maar stil, wat wil je ook…

Voor ik het aan mijn ouders wilde vertellen, wilde ik eerst naar de huisarts om een bloeduitslag. Mijn mama was op dat moment op vakantie en mijn papa,  njah laat ons zeggen dat ik niet zo happig was om het hem te vertellen. De huisarts trok bloed en liet me een dag later de uitslag weten. Dat HcG stond behoorlijk hoog maar dat wilde niets zeggen volgens hem. Dus dan maar thuis al aan mijn papa vertellen. Die bleef kalm maar wilde meer zekerheid en stuurde me naar een gynaecoloog waar ik gelukkig snel terecht kon. Ik weet nog hoe Joeri achter de scheidingswand bleef zitten wachten want ach veel zou er nog niet te zien zijn aan 5 weken. Zie ik daar plots op het scherm een hele baby verschijnen waardoor ik in paniek hem er bij riep! Dit is al een hele baby! Dit kan niet?! Ik had mijn menstruatie nog gehad EN tussentijdse bloedingen en ik nam mijn pil nog en ik had een MRI scan gehad en heel zware pijnstillers door een hele zware val en en en … Ik bleek 11 weken ver te zijn… Nog meer paniek! Ik zou binnen 6 maanden al mama zijn, niet binnen 8! Help! En wat met al die slechte pijnstillers en die scan en … ?!

We konden zowel bij zijn als mijn ouders blijven wonen, het kwam wel goed maar Joeri was vastbesloten. Als we oud genoeg waren om een baby te krijgen dan ook om er zelf voor te zorgen en ik gaf hem gelijk maar hoe?! Ik zat overigens nog op school, gelukkig liep het jaar op zijn einde maar werk had ik niet! Ik heb een paar keer gesolliciteerd maar jah, zwangeren nemen ze echt niet zomaar aan hoor. Joeri werkte wel al vast en we gingen dus op zoek naar een appartementje in de buurt dat we gelukkig snel vonden. 6 maanden was ik zwanger toen we gingen samenwonen en eerlijk? Even lang waren wij een koppel. Laat ons zeggen dat ik in die periode van mijn leven niet zo heel erg verstandig was 😉
Niemand die onze relatie een lang leven gaf toen.

De laatste maanden tikten voorbij, de babykamer stond klaar, het park ook, … Alles wat tot in de puntjes gepland behalve de bevalling. Ik las geen enkele boek en zocht er niets over op. Ik was zo bezig met het alles klaar krijgen dat ik een baby krijgen vanzelfsprekend vond. Ik zou bevallen, ja zo’n baby floept er wel uit, in bad en daarna er voor zorgen en werk zoeken, klaar is dat toch?! Zo deed iedereen het ook uitschijnen rondom mij.

38w3d moest ik binnen voor een inleiding. De gynaecoloog vond dat het beste omdat ik zo moe was en ze bang was dat ik echt te vermoeid zou worden voor de bevalling anders… Alsof dat wat uitmaakt als je 19 uur in arbeid bent waarvan 15 zonder epidurale. Ja, zonder want met zou ik niet in bad kunnen bevallen! Na 15 uur vroeg ik ze toch, niet voor de pijn maar voor de vermoeidheid, achteraf ben ik blij dat ik dat deed want na 18 uur begon Lucas zijn hartje op tilt te slaan. Van 0 naar 200 en weer naar 0 en ga zo maar door. Een half uur later stond mijn arts er die besliste dat die baby er NU uit moest. Joeri werd hardhandig aan de kant gezet en ik kreeg weet ik hoeveel artsen rond mij. In sneltempo raceten ze me naar het operatiekwartier. Keizersnede! Wat?! Wat is dat?! Nooit van gehoord?!
De bevalling bespaar ik jullie… Een keizersnede met maar halve verdoving (ja er was wat mis) wil je echt niet in detail kennen. 19 uur na de eerste wee was Lucas daar, gelukkig gezond en wel. Mijn bekken bleek echter te smal (hij zat echt vast met zijn hoofd) dus zou ik nooit natuurlijk kunnen bevallen.
gewoonwij-ouderschap-jong-moeder-worden-tienermoeder-19-jaar-4

Na enkele uren op recovery kon mijn avontuur als jonge mama beginnen. Bezoek kwam en ging, iedereen knuffelde de baby of ik dat nu wilde of niet. Ik huilde tranen met tuiten als iedereen weg was. Hormonen zei men, natuurlijk hormonen maar dat niemand rekening hield met mij maakte het nog veel erger. De tweede dag kreeg ik morfine en zeiden ze tegen Joeri ‘Ze is rustig nu hoor.’ Dat ik morfine nodig had omwille van hun medische fout zeiden ze natuurlijk niet.
gewoonwij-ouderschap-jong-moeder-worden-tienermoeder-19-jaar-2

Na 3 nachten wilde ik naar huis en dat deed ik dan ook. Ik had het er helemaal gehad en wilde thuis op mijn gemak zijn. Dat gebeurde niet. Er kwamen heel wat tegenslagen en bezoek bleef ongevraagd aan en af lopen. Ik was doodop maar ik genoot van mijn kleine ventje. Voeden, wiegen en knuffelen. We brachten de meeste maanden (als er geen bezoek was) samen door in de zetel. Hij bracht zoveel geluk en liefde in mijn leven, meer dan ik ooit had durven denken. Niets ging zoals ik het wilde en werd in recordtempo volwassen. Ik verloor al mijn ‘vrienden’ want ze leefden in een andere wereld dan ik maar ik heb nooit wat gemist. Ik ging niet meer uit, ik dronk niet (deed ik al niet), ging niet naar discotheken of tot uren in de nacht op café, ook festivals liet ik aan me voorbij gaan maar nooit heb ik gedacht dat ik een stuk van mijn jeugd heb gemist en zo denk ik er nog steeds over. Ik kreeg een kind, daar kan echt geen enkel festival of discotheek tegenop!

Als men mij nu vraagt wat de voor- en nadelen zijn van het jong moeder worden dan kan ik jullie een hele waslijst geven van nadelen en weinig voordelen maar als ik er nuchter naar kijk dan zijn die nadelen er ook voor iemand die op haar 30ste of 40ste voor het eerst moeder wordt.
Ik was 20 toen Thibeau kwam en 21 toen we er achter kwamen dat Lucas autisme heeft. Op mijn 21ste rende ik van ziekenhuis naar ziekenhuis met een baby met verhoogd risico op wiegendood en die 4 maanden lang een huilbaby was met aan mijn hand een peuter die van arts naar arts moest voor zijn onderzoeken op autisme. Een peuter die zichzelf verwonde en geen pijn kon voelen. Ik was nog steeds 21 toen Thibeau volledig uitgedroogd op het randje van dood in het ziekenhuis belande omdat er 3 artsen weigerden mij te geloven.

Ik had nooit gedacht toen ik op mijn 19de zwanger werd dat ik ook effectief een kindje met 1 of meerdere beperkingen zou krijgen, maar zou een moeder van 30 daar zo hard bij stil staan? Je gaat er toch gewoon van uit dat je kindje gezond is niet?

Nee, het grootste nadeel van jong moeder worden en iets dat vrouwen die op latere leeftijd mama worden volgens mij minder hebben, zijn de vooroordelen. Geen arts neemt je serieus en je omgeving nog veel minder. Je bent die snotneus met een kind en je moedergevoelens stellen niets voor tov hun ‘expertise’. Ja, daar heb ik hard tegen moeten vechten. Sta maar eens op je 20ste in de winkel met een peuter die volledig van de wereld op de grond ligt te krijsen en zichzelf verwond terwijl en er een baby in je buggy zit. ‘Tsjah, tienermoeders kunnen hun kinderen niet opvoeden.’, ‘Ze hadden maar veiliger moeten zijn.’, ‘Oud genoeg om te spelen is duidelijk niet oud genoeg om op te voeden.’, …
gewoonwij-ouderschap-jong-moeder-worden-tienermoeder-19-jaar-1

En nu ben ik dus geen snotneus meer met een baby maar een jonge vrouw van 27 met 4 kinderen waarvan zeker 2 met extra zorg, geef ik thuisonderwijs en zet ik mijn moedergevoel steeds op de eerste plaats ongeacht wat anderen ook zeggen, ongeacht hoeveel jaar die andere ook gestudeerd mag hebben, altijd thuisblijfmama geweest (waarvan 2 jaar als onthaalmoeder), … 8.5 jaar een relatie, 8 jaar samenwonend, 3 jaar getrouwd en bijna 8 jaar mama. Moest ik het kunnen overdoen, ik zou het zo weer doen of toch vanaf het moment dat ik een positieve test in mijn handen had, het stuk ervoor zou ik anders, vooral veiliger, aanpakken 😉

Wat ben ik ongelofelijk dankbaar voor mijn prachtige gezin!

Wanneer werden jullie voor het eerst moeder en hoe hebben jullie dat ervaren?

 

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!