Een zondag vol autivoetbal

Wat een zondag was dat seg vorig weekend! Nu ja, laat ik beginnen bij het begin.
Vorige zaterdag zat ik nog even in de stille ruimte voor ik zou moeten gaan spreken op het congres van VVA toen ik een berichtje kreeg van de mama van Lucas zijn beste vriendje en eveneens voetbalvriendje. Een berichtje met succeswensen en ze wilde ook even laten weten dat T. de dag erna niet zou zijn voor de match. Lucas en T. hangen namelijk nogal aan elkaar en dus laten we het aan elkaar weten als 1 van hen niet kan komen zodat we onze jongens daarop kunnen voorbereiden om erger te voorkomen. Maar dus de match… Ik viel even uit de lucht en vroeg om wat info. Bleek dat ze een berichtje hadden gekregen van de trainer dat ze zouden mogen spelen de dag erna. Eerst vond ik het vreemd maar toen bedacht ik dat als de trainer iedereen apart een berichtje stuurt, dat dat dus wel even zou kunnen duren voor hij iedereen had gehad. Ik besloot dus om eerst rustig de dag op het congres af te ronden en als ik dan nog geen berichtje had zelf even te informeren, wie weet was er dan wat mis gegaan.

De dag ging voorbij en ik kreeg geen berichtje dus besloot ik ’s avonds even zelf te informeren. En inderdaad er ging wat mis. Blijkbaar is er nog een andere Lucas ook in de ploeg en ja dat kan wel eens voor verwarring zorgen. Geen probleem natuurlijk. Lucas en Thibeau mochten de dag erna een matchke spelen voor de volwassen spelers van kfch Sinaai zouden spelen. Daarna zouden ze met de spelers het veld op mogen lopen en om de dag af te sluiten zouden er gratis frietjes zijn. Ik polste even bij mijn jongens en die wilden natuurlijk heel graag mee spelen.

Agenda’s werden om gegooid om alles in het werk te stellen om op zondag op het voetbalveld te geraken. Daar aangekomen was er eerst wat verwarring natuurlijk. Het was niet zoals een gewone training dus moesten ze in een andere kleedkamer en even wachten. Ook leenden onze jongens een tenue van de club (die van Lucas is onderweg en Thibeau moeten we nog inschrijven in de club, over dat laatste later meer) van andere spelertjes. Al snel was er meer duidelijkheid en gingen de jongens al wat op het veld spelen.
gewoonwij-autivoetbalclub-waasland-voetbal-autivoetbal-autisme-11

Rond 15 uur was het zover. Ze werden in twee ploegjes verdeeld en speelden vooraan op het veld een matchke tegen elkaar samen met de trainer. Wat zag je ze genieten en zich uitleven! Ik stond maar foto’s te maken om het moment vast te leggen maar ach, hoeveel foto’s je ook maakt, zo’n moment blijft echt altijd in je geheugen staan. Die lachende gezichtjes, die pretoogjes, dat oprechte geluk, … Wat is het fijn om te zien dat ze een hobby hebben gevonden die zo goed bij hen aansluit.

Na het matchke moesten ze even bij ons wachten tot de volwassen spelers klaar waren en eens dat het geval was moesten ze tot bij hen gaan. Ze gingen net als op tv (oké, iets minder spectaculair misschien maar voor ons leek het zo wel) mooi op een rij staan en gaven een handje aan de spelers. Samen renden ze het veld op en zwaaiden naar het publiek. Wat waren ze trots op zichzelf en ik nog veel meer op hen! Gaven mijn jongens nu echt een hand aan een vreemde man die dan nog eens dubbel zo groot is als hen?! Stoer! Dat zouden ze nog niet zo lang geleden niet gedurfd hebben hoor!
gewoonwij-autivoetbalclub-waasland-voetbal-autivoetbal-autisme-3 gewoonwij-autivoetbalclub-waasland-voetbal-autivoetbal-autisme-13

De match begon dus kwamen onze jongens van het veld, ze wilden graag even kijken dus deden we dat maar al snel werd de drukte van al het volk dat er anders niet is op vrijdagavond hen teveel dus besloten we binnen te gaan zitten. We zouden namelijk nog even moeten wachten tot ze frietjes met curryworst kregen. Binnen stonden enkele medespelertjes te spelen aan zo’n voetbaltafel en al snel speelden onze jongens mee.
Frietjes en curryworsten klaar? Aan tafel! Wat hebben ze gegeten! Wel bijna 3 keer zoveel als thuis! En dat voor kinderen die op verplaatsing meestal amper eten door de stress en verandering!
gewoonwij-autivoetbalclub-waasland-voetbal-autivoetbal-autisme-12

Nog even hun weer omkleden, nog wat spelen en dan was het wel tijd om naar huis te gaan met een stel vermoeide kindjes.

Voor velen lijkt dit maar gewoon, een klein onderling matchke, eens het veld op lopen met een vreemde en daarna met vriendjes frietjes eten maar voor ons is dit zoveel meer. Voor ons is dit een gigantische stap, iets dat onze kinderen eerder nooit zouden hebben gedurfd! Voor ons is dit het bewijs dat onze kinderen sociaal zoveel meer bereiken in thuisonderwijs dan dat onze kinderen op school zouden bereiken. Het is ook begrip en thuiskomen. Praten met volwassenen die je begrijpen, mensen die je niet raar aankijken als je kind een crisis krijgt, mensen die geen hele uitleg nodig hebben, geen geroep en getier door een trainer en ook geen fluitje, rust en gezelligheid voor iedereen, … Die combinatie maakt dat wij als ouders maar zeker onze kinderen weer zoveel meer kunnen bereiken.

Ja, ik kan blijven stoefen over de auti-voetbalclub waar onze jongens voetballen maar ik overdrijf niet, het zou overal zo moeten zijn!
gewoonwij-autivoetbalclub-waasland-voetbal-autivoetbal-autisme-4

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/10/20/een-zondag-vol-autivoetbal/

Eén gedachte over “Een zondag vol autivoetbal

  • 22 oktober 2016 om 23:39
    Permalink

    Super! Geweldig dat jullie er allemaal zo van genieten!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *