Man en perslucht, auto en sleutels, gsm en water, cinema en ik, …

Herinneren jullie je nog mijn laatste cinema bezoek? Ja, die waar ik mijn pincode vergat en mijn portemonnee ondersteboven hield. Die waar mijn autisme helemaal naar boven kwam. Die dus…

Wel, ik beloofde de jongens al geruime tijd om met hen naar de cinema te gaan. Uiteraard met cash geld en een tijdig vertrek, jaja, ik leer uit mijn fouten. Uiteindelijk beloofde ik het voor de zoveelste keer om in de herfstvakantie met hen te gaan. Geen dag waren we thuis of hadden we rust en ik zag de cinema alweer niet lukken. De kinderen vroegen er ook niet meer naar maar het zat echt niet goed voor mij dus besloten we zaterdag op zondagnacht nog dat ik zondagnamiddag met de kinderen zou gaan. Per direct bestelde en betaalde ik online tickets voor mij en de twee grote jongens.

Die ochtend vertelde ik hen dat ik een verrassing had maar ik zei helemaal niet wat, ik tast tegenwoordig wat af bij hen hoe goed ze er mee om kunnen gaan, zeker met de feestdagenperiode in het verschiet. Ze vinden het spannend maar er komen geen crisissen of lastig gedrag. Alles verloopt vlot die dag en rond 16 uur zou ik met de kinderen vertrekken richting cinema, ware het niet dat om 15 uur mijn lieftallige echtgenoot binnen stormde (hij was in de garage bezig met wat bestellingen voor Houten Spel) en me toe snauwde ‘Ontsmettingsmiddel, NU!’ en dus vloog ik per direct naar de keuken en graaide in de bakken naar ontsmettingsmiddel terwijl ik naar zijn verhaal luisterde over hoe hij zijn twee vingers met de perslucht en het nagelpistool met nietjes in, aan elkaar had geschoten. Nu ja, mijn cinema kwam niet in gevaar… Mijn echtgenoot is van het type ‘doe er een plakkertje rond en het geneest wel’ dat er een nietje los door zijn vinger ging en in de vinger er naast belande dat vergeten we maar even.

Een uur later vertrek ik met de Lucas en Thibeau richting de bank en de auto. Aan de auto aangekomen wil die niet direct los gaan, op het moment dat ik wil terug draaien om de andere autosleutel te halen gaat hij toch los. Ik haal mijn schouders op en denk aan een slecht contact en we stappen in. Veilige rit naar de siniscoop van Sint-Niklaas waar we enthousiast uitstappen, de jongens nog steeds nietsvermoedend. Duw op de knop en… er gebeurt niets. Duw, duw, duw, DUW, sla, duw, sla, sla nog eens, … wandel rond de auto en test elke deur… De auto gaat NIET op slot. Ik bel de echtgenoot al over mijn toeren. De auto gaat NIET op slot! Hij vertelt me dat er een sleutel in de kaart zit en je die ook kan gebruiken, nog nooit nodig gehad dus ik was compleet verbaasd. (Ja, onze auto werkt met een kaart en niet met een gewone sleutel) Ik trek de sleutel er uit, hij past niet in het slot. Totaal over mijn toeren blijf ik proberen. Weer naar huis zou willen zeggen dat we niet naar de film konden, ah nee die zouden we nooit meer halen dan. Ik ben ook zo over mijn toeren dat ik maar beter niet kan rijden, zo goed ken ik mezelf wel…

Ondertussen had ik natuurlijk het woord film uitgesproken en stonden de kinderen enthousiast op en neer te springen. Ze wilden naar de film en ik zag de film aan onze neus voorbij gaan. Joeri stelt voor om met de tweede sleutel af te komen samen met de twee kleintjes. Terwijl hij me dat probeert uit te leggen maar hij me eigenlijk eerst moet kalmeren voor mijn autibrein wil luisteren en ik de essentie van zijn verhaal er uit kan filteren, valt mijn gsm uit mijn handen samen met mijn parkeerkaart in een plas water… Over mijn toeren bel ik Joeri terug, gelukkig werkt de gsm nog en vertel ik hem fijntjes dat hij zijn plan er mee mag trekken en ik de auto wel los laat staan en met mijn kinderen naar de cinema vertrek. Natuurlijk doe ik dat niet echt, de onzekerheid dat mijn auto niet op slot staat, daar zou ik nooit mee kunnen leven.

Ondertussen vertelde ik in alle staten alles via chat aan de twee meters van Charlotte. De ene kan niet veel doen daar ze te ver weg woont maar de andere woont vlakbij en stelt plots voor om bij de auto te komen wachten terwijl ik al naar de film ga met de jongens. Ik zeg haar nog dat dat zo stom is want dat de kans groot is dat tegen dat zij er is, Joeri er ook is maar dat stoort haar niet en ik lees dat ze haar schoenen al aan het aandoen is. Enkele minuten later is ze daar en pakt ze de autosleutel van me over en gaat in mijn auto zitten wachten op Joeri die twee minuten later zou arriveren met de kleintjes. Ik ben op dat moment net de cinema binnen. Ik ga met de jongens snel nog wat snoep en drank halen en we nemen plaats voor de reclame die al begonnen is. Net als de film gaat beginnen zie ik mijn lieve vriendin snel tot bij mij wandelen en duwt ze me de andere autosleutel in mijn handen en is ze weer weg.

Samen me de jongens kijk ik naar de film en probeer ik wat te ontspannen. De jongens genieten enorm van de film Trolls, vooral dan van Glitter! Ze willen ook scheten kunnen laten waarbij er glitters uit hun poep vliegen 😉 Een echte aanrader trouwens de film! Zeker gaan kijken!
pzl-104-glitter-trolls_wjie20n

Film uit en het giet buiten. We rennen zo snel we kunnen naar de parking waar ik het parkeerkaartje probeer te valideren. De parkeerautomaat werkt blijkbaar niet. Ik duw in de gietende regen op het bel knopje waarbij je natuurlijk minutenlang in de gietende regen moet wachten op antwoord. Ik mag naar de uitgang rijden waar ik weer minutenlang moet wachten met mijn raampje open, doorweekt en ijskoud. Ik voel het laatste beetje energie uit mijn lichaam verdwijnen.

Terwijl ik naar huis rij bel ik (met carkit uiteraard) naar de echtgenoot die me vertelt dat Charlotte niet van het flesje wil drinken en ze dronk al zo weinig door haar ziek zijn. Bleek hij het foute flesje te hebben… Iets van niets maar na zo een dag voor mij teveel. Ik rij op automatische piloot naar huis.

Ik kom thuis en plof in de zetel… Totaal niet ontspannen en helemaal overstresst. De kinderen vertellen enthousiast over de film en genieten na, ik geniet van hen te zien genieten maar wat ben ik blij als ik even in de zetel kan gaan liggen die avond. De dag erna moet ik nog verder ontstressen, we doen enkel wiskunde en taal en ik onderga de stress van het naar de dokter willen met mijn dochter wat ook niet zo vanzelfsprekend blijkt te zijn. Ik zal nog wel even een paar dagen nodig hebben om dit weer allemaal een plaatsje te geven want ik voel me leeg, helemaal leeg.

Zo’n uitstap is al ontzettend inspannend als je autisme hebt, de overdaad aan prikkels… Als alles dan ook nog eens mis gaat… Ik hoor velen zeggen dat het geen beperking is, dat hun kind niet beperkt is, maar op zo’n momenten durf ik oprecht zeggen ‘Ja, autisme is een beperking/handicap.’ want dat is wat het met me doet in voor andere ‘gewone’ situaties. Het beperkt me in mijn functioneren. Gelukkig zijn er steeds een aantal mensen waarop ik kan rekenen om me te helpen, dankjewel aan al die mensen!

Wat is dat toch met cinema’s en ik?

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/11/08/man-en-perslucht-auto-en-sleutels-gsm-en-water-cinema-en/

7 gedachten over “Man en perslucht, auto en sleutels, gsm en water, cinema en ik, …

  • 8 november 2016 om 10:13
    Permalink

    Amai, wat een avontuur.
    Ik heb geen autisme en ik zou al knettergek zijn geworden!
    Pffff zeg!
    Je zou nog een afkeer van cinema’s gaan krijgen!

    Beantwoorden
  • 8 november 2016 om 11:03
    Permalink

    Amai…. ik geloof je direkt !!!
    Ik heb geen autisme maar deze situaties zijn eiiiiiiigenlijk superherkenbaar hier !!!!
    Vooral dat leeg gevoel na weggaan….
    Maar nog steeds blijf jij enorm veel energie hebben !!!
    Xxx

    Beantwoorden
    • 9 november 2016 om 11:45
      Permalink

      Die energie komt weer terug maar na zo’n moment heb ik echt geen energie meer en ben ik blij dat ik een echtgenoot heb die er voor mij is 🙂

      Beantwoorden
  • 8 november 2016 om 20:19
    Permalink

    Knap verwoord, zodat het ook voor mij (eigenlijk zonder ervaring met autisme) enigszins begrijpelijk is hoe het moet voelen. Gelukkig kwam het goed, maar wat een tegenslag vooraf. Hopelijk volgende keer beter.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *