Hoe wij omgaan met het Sintverhaal

Sinterklaas… Er hangt een hele magie rond en ieder gaat er op zijn eigen manier mee om. De meeste mensen die ik ken houden de magie staande en spelen elke jaar het verhaal ten volle mee met hun kinderen. Ook op school gebeurd dit vaak zo, de aanloop naar het Sintfeest wordt uitgebreid besproken en er wordt heel wat rond geknutseld. Verlanglijstjes worden gemaakt en schoentjes worden gezet.

Wij deden het ook zo de eerste 3 jaar dat we mama en papa waren maar daarna veranderde dat. Sinterklaas bracht zoveel stress met zich mee zoveel dat er niet geslapen en gegeten werd en er hopen crisissen waren, maar onze kinderen gingen naar school en we wilden nu ook niet ineens cru zeggen ‘De Sint bestaat niet, punt.’ dus gingen we het anders aanpakken. Maar Lucas heeft nu éénmaal autisme en dat wil zeggen dat hij houdt van voorspelbaarheid en Sinterklaas is alles behalve voorspelbaar. Ik bedoel maar… een man die ’s nachts in je huis gaat inbreken en cadeau’tjes gaat rond strooien waarvan je nog niet eens weet wat je gaat krijgen… Nee, absoluut niet auti-vriendelijk. En dan zwijg ik nog over die horde zwarte pieten en dat paard op je dak hé 😉

We begonnen met samen de Sinterklaas cadeautjes te kopen voor Lucas en Thibeau. Ze wisten wat ze kregen. De avond voor Sinterklaas werd nog eens gezegd en getoond wat ze zouden krijgen en werd er een schoen gezet zoals het hoort, met wortel en suikerklontje en werden er liedjes gezongen, ja zo waren we wel. Nooit werd er gesproken over het bestaan van Sinterklaas wel over dat mama en papa de cadeautjes kochten voor Sinterklaas (niet als in de zin van ‘in Sinterklaas zijn plaats’, maar voor het ‘feest’).

Toen Lucas 6 was, werd de stress zo erg dat hij de cadeautjes mee klaar zette ’s nachts, maar hij zweeg in alle talen tegen zijn broers. Een maand later was hij dat vergeten. Echt waar, onze Lucas die nooit wat vergeet, vergat dat hij de cadeautjes had gezet. Vanaf dat moment begon het geloven in Sinterklaas. We hebben hem nooit uit zijn droom gehaald, ook Thibeau niet toen die wat later er in mee ging. Vorig jaar zetten we weer gewoon de cadeautjes klaar die we weer samen met hen hadden gekocht. De stress viel mee en ze waren blij.

Dit jaar is alles anders en vooral ook moeilijker want dit jaar wees er op dat de kinderen écht geloofden in de magie van Sinterklaas, een magie dat ik hun echt niet ging afnemen. Een tweetal weken geleden kwam Lucas naar mij ‘Mama, ik moet nog een verlanglijstje maken.’
‘Een verlanglijstjes waarvoor jongen?’ vroeg ik.
‘Ah mama, voor Sinterklaas.’
‘Maar Lucas, papa en mama hebben alles al gekocht voor Sinterklaas.’ zei ik. Ja, dit jaar hebben we het gevoel dat ze toe zijn aan een eerste jaar met verrassingen en kochten we het dus niet samen.
Zijn antwoord? ‘Nee mama, voor de échte Sinterklaas.’

En daar stond ik dan met mijn ‘Ik wil niet liegen tegen mijn kinderen maar hen ook de magie niet afnemen.’ Ik stotterde wat maar veel zinnigs kwam er niet uit dus besloot ik het stiekem te negeren, het zou wel weer gaan liggen. Niets was minder waar. Lucas en Thibeau begonnen wilde verhalen over Sinterklaas te vertellen en ze waren er echt helemaal mee weg. Wie ben ik dan om de magie te verbreken? Maar de vraag voor het verlanglijstje kwam niet meer terug.

Tot eergisteren… Ik stond in de keuken, Victor zat te tekenen aan tafel, Thibeau speelde er met de auto’s en Lucas zat op een stoel een boek te lezen. Een tafereel zoals je het hier wel vaker aan treft. Plot hoor ik Lucas achter me zeggen ‘Mama, sprookjes bestaan niet.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Ze bestaan gewoon niet.’
‘Oh, sprookjesverhalen bestaan wel hoor, maar ze zijn gewoon niet echt.’ zei ik
‘Nee mama, ze bestaan niet en de paashaas ook niet.’
Ik zie Thibeau opkijken… Waarop ik vraag aan Lucas waarom hij denkt dat de paashaas niet bestaat. ‘Omdat hazen geen eieren leggen maar konijntjes gewoon baby konijntjes krijgen.’
Breng daar eens wat tegen in 😉
Thibeau was het er mee eens en maakte er geen punt van. Ik zag echter mijn kans schoon… ‘En de kerstman?’
‘Ook niet mama.’ antwoordde Lucas ‘En Sinterklaas ook niet… Of wel… Of…’ Ik zie hem nadenken en ook Thibeau begint na te denken. Uiteindelijk reageert Lucas weer ‘Nee, Sinterklaas bestaat niet, die woont in Spanje.’ Zonder dat ik het kon tegenhouden, schoot ik in de lach en reageerde ik met ‘Hoe kan Sinterklaas nu in Spanje wonen als hij niet bestaat?’
‘Nee, mama dat kan niet hij bestaat gewoon niet.’ besluit Thibeau. ‘Maar mama, jij koopt toch nog wel cadeautjes voor ons hé?’
Toen ik dat bevestigde stonden ze op van tafel en wandelden ze weg. Klaar was dat.

Ik bleef wat verdwaast staan kijken… Waar heb ik me in hemelsnaam bijna 8 jaar druk in gemaakt? Was het dat maar? Komt het doordat we altijd hebben gezegd dat wij de cadeautjes kopen dat ze er zo makkelijk mee om gingen, dat ze het onbewust al wel wisten? Of omdat ze het niet van derden hebben vernomen? Ik weet het niet, in elk geval… Victor en Charlotte zullen ook altijd te horen krijgen dat wij de cadeautjes kopen en we zien wel hoe dat bij hen gaat.

Ik ben razend benieuwd in elk geval of ze blij gaan zijn met hun cadeautjes dit jaar. Ze krijgen echter enkel cadeautjes voor hen allemaal samen, enkel Charlotte krijgt iets apart.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/11/11/hoe-omgaan-sintverhaal/

8 gedachten over “Hoe wij omgaan met het Sintverhaal

  • 11 november 2016 om 19:19
    Permalink

    Oh… goed gelopen zeg!

    Ik ben een beetje bang voor de waarheid hier.
    Ikzelf was woest op mijn ouders… de leugenaars! 😉

    Beantwoorden
  • 11 november 2016 om 20:34
    Permalink

    Ik zag vroeger op mijn 8 jaar 2 Sinterklasen in een shoppingcenter gezien, één op het gelijkvloers en één op de eerste verdieping. Sinds dan heb ik er niet meer in geloofd 🙂
    Mijn kinderen krijgen gewoon de waarheid en ze zwijgen natuurlijk tegen andere kinderen hierover.
    Ik ga ze nooit zetten op de schoot van een vreemde man! En het is en blijft toch een leugen die je een hele tijd met je moet meedragen als ouder en dat vind ik niet natuurlijk.
    We beleven meer het oudejaar zoals kijken naar het vuurwerk, laat mogen opblijven, uitgebreid veel lekkere dingen eten, …
    Tot zover mijn persoonlijke mening over Sinterklaas (en hetzelfde over de paashaas).

    Beantwoorden
  • 12 november 2016 om 12:37
    Permalink

    Mijn zoon met Asperger is ook nog eens op 3 december jarig…In met name de basisschool periode was de hele decembermaand heel erg heftig! Wat fijn dat er zo goed op gereageerd werd bij jullie!

    Beantwoorden
    • 12 november 2016 om 14:10
      Permalink

      Heel herkenbaar 😉 Hier jarigen op 24/11, 4/12 en 26/12 (de laatste is in februari 😉 ). Kan je je voorstellen hoe dat gaat met cadeau’s enzo? Vreselijk is het en dan zwijg ik nog over de stress er rond…

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *