Onder het motto ‘Keep it real.’ deze blog… Een blog die je moet lezen met in je achterhoofd autisme, thuisonderwijs, huishouden, een gezin, gilles de la tourette, ontwikkelingsdysfasie, hobby’s, …

Facebook en instagram tonen leuke en vrolijke foto’s, ook op de blog schrijf ik niet vaak heel negatief al hou ik het wel altijd eerlijk en oprecht. Toch geeft de combinatie van deze drie kanalen vaak een vertekent beeld van de werkelijkheid want eigenlijk loopt het hier de laatste tijd helemaal niet zo goed.

Sinds het begin van het schooljaar gaat het met duidelijke pieken en vooral heel veel duidelijke dalen. Er zit geen constante in. De ene dag is het crisis van opstaan tot slapen gaan en de andere dag loopt het zo hard op rolletjes dat ik op wolkjes kan lopen. Jammer maar helaas gebeurd dat laatste veel minder dan het andere en dat maakt me moedeloos. Ik merk dat enkel collega-thuisonderwijzers me écht begrijpen maar zelfs zij niet helemaal. 1 mama begrijpt het wel heel erg goed. Een mama die ik nog maar twee keer in real life ontmoette en waar ik ook online eigenlijk maar weinig contact mee heb, maar toch durf ik ze een vriendin noemen. Het onuitgesproken begrip van iemand die bijna exact weet wat het is doet deugd, zelfs als ze haar ei bij me kwijt moet dan doet dat deugd want dan weet ik… Ik ben niet alleen.

Nu ja, ik kan natuurlijk zo in raadsels blijven praten maar laat me misschien vertellen wat er niet goed gaat…
In juli namen we een maand vakantie, onverwachts maar het kon niet anders omdat we kei hard op zolder moesten werken. We hadden er allemaal deugd van. Ik kreeg echter niets voorbereid voor het nieuwe schooljaar dus heel augustus deden we van die speel- en leerboekjes zodat ze toch wat nuttigs deden. Begin september vlogen we er vol goede moed in en dat leek goed te gaan… Voor een week…
‘Ik wil niet!’
‘Te moeilijk.’
‘Saahaaaaaai!’
‘Bweiihhh!’
‘Ik doe lekker niets!’
Waren enkele van de zinnen die ik continu te horen kreeg met daarbij horend gedrag. Springen, lopen, roepen, spelen, … Allemaal heel leuk en veel kan er ook als je thuisonderwijs geeft maar het verandert niets aan het feit dat er eindtermen op tafel liggen die gehaald moeten worden.

Aanpak veranderen? Methodes, geen methodes, halve methodes, extra blaadjes, spelletjes, … Jullie zagen er heel wat van passeren. Dat ik variatie probeerde te brengen was wel duidelijk, maar wat jullie niet zagen was dat het wanhopige pogingen waren om mijn kinderen toch wat bij te brengen. Kei hard is het. Van ’s morgens tot ’s avonds werk ik me uit de naad voor de kinderen. Kinderen tussen de 1 en 8 jaar al dan niet met autisme. Kinderen die te jong zijn of door hun beperking geen inleving en emotie tonen. Geen respect, geen begrip, … niets. Het weegt zwaar. Ik kan het hen niet kwalijk nemen, ze moeten het zelf ook leren en er in groeien, maar het doet wel pijn.

Sinds enkele jaren ben ik ook heel erg moe, heb ik ontzettende last van migraine opstoten en geregeld pijn in gewrichten. Stress werd er een aantal jaren gezegd toen ze half zijn gat me onderzochten op het chronisch vermoeidheidssyndroom. Toen had ik twee kinderen… De vermoeidheid werd beter toen ik startte met thuisonderwijs. Stress leek me dus een logische verklaring maar al snel werd het weer erger. Zo erg dat ik twee weken geleden weer naar de dokter stapte. ‘Tsjah, stress hé… Doe het wat rustiger aan.’ Ja, dat is al wat mijn huisarts zei. Ook mijn second opinion zei dat ik het maar wat rustiger aan moest doen. Makkelijk praten heeft zo’n arts wel.

Ik stopte het buddywerk en ook ander vrijwilligerswerk heb ik op een laag pitje gezet. De webshop begint stilaan wat te draaien en dat moet ook zo blijven, meer zelfs, hoe meer hoe liever. Ik haal er zo’n ontzettende voldoening uit, daar stop ik niet mee! Ik wil niet alles stoppen dat ik graag doe. Ook de blog niet! De blog is MIJN moment van de dag. Wat dan met thuisonderwijs? Dat is namelijk mijn grootste bron van stress…

Vandaag was een dieptepunt, een serieus dieptepunt. De kinderen brulden van niets te willen doen en voegden de daad bij het woord en dan mag ik gaan roepen, tieren, dreigen, lief zijn, spelletjes spelen, … Als ze niets willen doen, doen ze niets. Ze op een stoel vast tapen en hun hoofd vastzetten met een bankschroef richting hun blad vind ik nu nog net een brug te ver dus doe ik dat maar niet. Uiteindelijk barstte de bom. De kinderen kregen een crisis. Ze smeten alles in het rond zowel boven in hun kamer als beneden. Echt er leek wel een granaat in mijn huis te zijn gegooid. Ik ontplofte ook. Brullend en huilend tegelijkertijd beveelde ik hen dat ze moesten opruimen en wat niet opgeruimd was zou in een vuilzak verdwijnen. De kinderen ruimden dan ook op, ze durfden niet anders meer. Ik was op en leeg en ik voelde me de slechtste moeder van heel de wereld, nu ja voel…

En toch… Toch maakte ik de zwemzakken. Drie kwartier later dan normaal vertrokken we richting het zwembad. Het was 19:20 als we eindelijk in het water zaten. En toen ging Lucas zwemmen, hij dook naar de bodem van het diepste deel van het introductiebad en haalde een ring boven water. Vol verstomming keek ik en riep ik ‘Wauw!’. Het enige dat hem maar niet wilde lukken, deed hij plots vanzelf. Ik vroeg hem of hij een brevetje wilde proberen en dat wilde hij. Hij haalde zonder enige probleem zijn brevet van waterschildpad! Daarvoor moest hij een voorwerp opduiken, 3 seconden op rug en buik drijven, 3 meter zwemmen op rug en buik en al watertrappelend 360° in het water draaien. Zoals ik zei… Zonder enig probleem! Hij kan inmiddels al wel 10 meter zwemmen op buik en rug!

https://www.instagram.com/p/BM7EkJsDbSk/?taken-by=gewoon_wij_thuisonderwijs

Toen haalde ik Thibeau naar het diep en hij ging 3x met zijn hoofd helemaal onder water! 3x meer dan normaal! Hij is er zo bang van maar hij deed het met de grootste lach op zijn gezicht. Daarna sprong hij in het diepe waar hij niet kan staan, zonder handjes vasthouden!

Wat was, nee ben, ik trots op mijn jongens!

Ja, het schoolse gaat slecht, heel slecht! Wiskunde, taal, schrijven, … het laat allemaal de wensen over, om van te huilen is het, letterlijk… Huilen! Maar wat gaan mijn kinderen voorruit. Dit schooljaar ronden ze op hun sloffen gans de eindtermen af voor lichamelijke opvoeding en ook muzische gaat er door alsof het niets is. Sociaal-emotioneel? Ze voetballen, hebben nieuwe vriendjes, gaan bij vriendjes spelen, bestellen hun eigen eten op restaurant, praten met wildvreemden, telefoneren alsof het de normaalste zaak is van de wereld, ze voeren heen-en-weer gesprekken alsof ze nooit anders deden, … Wauw, wauw, wauw!

Ik ben op, leeg, moe, … Ik heb geen opvangnetwerk rond mij en sta er alleen voor, maar wat ben ik tegelijkertijd ook dankbaar. Dankbaar dat ik toch nog mag zien wat wel lukt, voor alle sprongen die ze wel maken, voor alle vlakken waar ze zo ontzettend hard op ontwikkelen nu, … Dat ik die dingen van dichtbij mag blijven meemaken.

Dank u aan alle lieve thuisonderwijzers die gisteren mijn crisis moment hebben meegemaakt en me lieve woorden hebben toegesproken. Die me privé berichtjes stuurden met virtuele knuffels, het aanbod om een paar uur op de jongens te letten, om eens af te spreken zodat ik me geen zorgen hoef te maken over de lessen, … Ik zag het gisterennamiddag helemaal niet meer zitten maar dankzij jullie voel ik me begrepen, niet zo alleen en nu een heel stuk beter en heb ik weer wat moed om verder te gaan.

Hoe het nu verder gaat? Ik keer mezelf met een grote borstel weer bij elkaar en ga vandaag weer verder. Niet met lessen want er staan andere dingen op de agenda maar dat laat ik vandaag niet aan mijn hart komen.
Wat en hoe met de lessen? We zien wel. Ik laat het nu allemaal even op me af komen. Hé, we hebben nog even voor de examens lager onderwijs er zijn en niemand verplicht ons om alle vakken gelijktijdig te doen. Als we al die eindtermen maar halen tegen dat ze 11 jaar zijn toch? Het komt wel goed.
Of school een optie is? Nee, nog steeds niet. Wat mensen niet zien is dat onze oudste nog steeds geen voltijds schoolonderwijs (ook geen buitengewoon) aan kan. De hobby’s die hij heeft bewijzen dat vaak genoeg, laat hem maar op zijn tempo ontwikkelen. School voor de anderen? Waarom? Het zou hen ongelukkig maken, ze willen absoluut niet. Mensen zien nooit hoe ernstig het werkelijk is omdat onze kinderen buitenshuis bijna voorbeeldkinderen zijn, maar thuis zijn ze gelukkig helemaal zichzelf en vooral bij de oudste is dat 180° van wat andere zien. Thuisonderwijs blijft het beste voor ons gezin, hoe zwaar het soms ook is.

Het komt allemaal wel weer goed want hé, ook ik heb autisme en als er nu 1 positief kantje is aan mijn autisme dan is het wel dat als het in mijn hoofd zit, het niet in mijn tenen zit en ik er kei hard voor zal blijven gaan. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn kinderen en zal altijd alles blijven doen om hen het beste te geven.

Van een diep dal naar een hoge top en weer terug want elke keer weer is er hoop. Keer op keer! En je zal zien dat we op een dag zullen eindigen op de allerhoogste top!

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!