Buddywerk

Ik liet er al wat over vallen in mijn blog over iets doen voor een ander tijdens de mama challenge en ook in mijn openhartige blog van gisteren kwam het kort aan bod. Nu wil ik er toch even een blog aan wijden in de hoop mensen aan te moedigen om dit ook te gaan doen.

Laat ons beginnen bij het begin…
Een aantal maanden geleden, midden augustus ongeveer, zaten we in de dienst van onze kerk. Tijdens de voordienst zijn er altijd de mededelingen. Zieken binnen de kerk, gebed dat wordt gevraagd, geboorte of huwelijksaankondigingen, evenementen die worden medegedeeld, … Tijdens de voordienst op die ene bewuste zondag werd er tijdens de mededelingen een oproep gedaan. Een vluchtelingengezin met 4 kinderen was op zoek naar een buddy die zich wilde ontfermen over de kinderen. Eens op uitstap met de kinderen enzo… Er werd ons vertelt dat ze vanuit een grootstad kwamen in Syrië die werd ingenomen door IS.

Ik herinner me nog hoe dat bij me bleef hangen en het in mijn hoofd ging rondzweven. Onderweg naar huis had ik het er over met Joeri en blijkbaar was ik niet alleen bij wie het zo hard was binnen gekomen. Ik denk dat het de dag erna was dat ik een mailtje stuurde naar een voorganger van onze kerk om meer informatie te vragen. We werden in contact gebracht met de organisatie die in stond voor het buddywerk bij dit gezin en al snel werd er gemaild en gebeld. We kregen meer informatie over het gezin en diezelfde week gingen we nog op kennismaking.

Die eerste kennismaking.
Ik herinner me nog goed hoe zenuwachtig ik was. Je gaat tenslotte naar een gezin dat nog maar 2 weken in België is, de taal niet machtig is en behoorlijk wat heeft meegemaakt al weten we vast nog steeds maar een peulschil van de werkelijkheid. En dan bel je aan, gaat die deur open en ga je naar binnen. Je wordt verwelkomt met de grootste glimlach, de grootste moeite om zich verstaanbaar te maken in het Engels en met gebaren. Koffie en een koekje voor je neus terwijl die mensen niets hebben.
Kennismaken, praten, ze knuffelden met Charlotte, de kindjes speelden samen met de enige knuffel in huis want ze hadden niets, helemaal niets.

Het werd een gezellig moment vol vertellen over onszelf, vragen beantwoorden, praten over de kinderen, naar de kinderen kijken en afsluiten met een afspraak om samen met de 4 kinderen en hun mama op stap te gaan. Wij stonden er op dat de mama zelf de keuze kreeg of ze mee wilde of niet, we wilden haar niet verplichten de kinderen alleen bij ons achter te laten, bij vreemden.

 

De eerste keer samen op stap.
Met twee auto’s reden we tot bij hun woonst. 2 kinderen stapten bij mij in, 2 andere en hun mama bij Joeri. Samen reden we naar een grote speeltuin waar de kinderen naar hartenlust konden spelen. Onbezorgd kind zijn ondanks al hun trauma’s. Je leert de mensen kennen, je komt stilaan meer te weten, … Ondanks dat ze op dat moment nog maar een goede maand in België waren konden de kinderen ons begroeten in het Nederlands en ons vragen hoe het met ons ging. Ook de mama deed haar best. De wil om Nederlands te leren was zo immens groot. Het werd een super fijne namiddag die jammer genoeg werd verpest door regen en koude waardoor we vroegtijdig moesten vertrekken, maar ooooh wat was het gezellig.

Nog een keer op stap.
We spraken nog een keer af en gingen samen naar het bos. Wat konden ze na 2 maanden in België goed Nederlands! Wat waren ze gemotiveerd om bij te leren. We kregen vragen over hoe je dingen in het Nederlands zei. Toen we aan een tuin noten kregen, gaven ze spontaan een koek aan die man om hem te bedanken. Wederom een heel leuke namiddag

En toen stopte ons buddywerk…
Zoals je gisteren kon lezen heb ik het buddywerk stop gezet. Ik moet het rustiger aan doen van mijn huisarts en moet er dus gesnoeid worden in mijn activiteiten en dat wil zeggen dat er heel wat vrijwilligerswerk aan moet geloven waaronder ook het buddywerk. Het buddywerk vroeg op zich niet veel van onze tijd al had dat wel moeten zijn, maar we konden het gewoon niet vaker inpassen in onze agenda. Maar emotioneel was het zwaar en toch… Wat doet het immens veel pijn. Zulke warme en lieve mensen!

Ik ben blij en dankbaar dat ik er altijd zeker van kan zijn dat er nog een buddygezin is dat hen ondersteunt. Veel vaker en intenser dan wij. Aan hen hebben ze zoveel meer dan dat ze aan ons hebben gehad. Wat zij voor hen doen, dat verandert echt mensenlevens.

Wat ik nu eigenlijk echt wil zeggen.
De mensen die naar hier komen, vluchtend voor wat er in hun thuisland afspeelt, zij komen echt niet naar hier voor hun plezier. Ze komen niet hier om geld te zoeken. Zij zoeken veiligheid voor hun gezin, veiligheid die er in hun land niet meer is. Deze mensen hebben trauma’s, groter dan jij en ik ons ooit kunnen inbeelden. Die mensen komen naar hier met de grootste angsten, durven vaak niet meer buiten komen. Ze zijn lief en warm en geven alles af dat ze hebben gewoon uit dankbaarheid. Ik had steeds koeken en drank bij op uitstap maar dat werd elke keer geweigerd, maar zelf deelden ze wel met ons en stonden ze er op dat we namen. Ongelofelijk hoe ze dat doen!

De taal… De wil om de taal te leren. Ze leren sneller Nederlands op enkele weken tijd dan dat ik Frans kan leren op diezelfde periode zelfs op een jaar zou het me niet lukken. Zo gemotiveerd dat ze zijn! De kinderen zoeken vriendjes en spelen samen. Ze ontfermen zich over de kleintjes en helpen elkaar als dat nodig is. Ze hebben geen taal nodig, ze doen het gewoon.

Geloof mij, als deze mensen de keuze zouden hebben dan hadden ze niet verhuist. Ze hadden niet willen meemaken wat ze hebben meegemaakt. Stop met veroordelen en help hen. Zich welkom voelen is zo belangrijk. Je hoeft hen geen cadeau’s te geven, spullen te kopen, geld toe te stoppen, … daar zitten ze ook echt niet op te wachten. De juiste weg leiden, een luisterend oor bieden, vriendschap schenken, als je gelovig bent samen met hen bidden, … De warmte en vriendschap die je terugkrijgt is onbetaalbaar.

Wil je graag zelf aan de slag zoek even via google op ‘werken met vluchtelingen’ of klop eens aan bij het OCMW van je gemeente. Je zal snel de juiste plek vinden. Ben je niet gelovig laat je dan niet afschrikken door de christelijke organisaties maar contacteer hen gewoon, je kan vast heel wat voor hen betekenen.

Voor ons kan het nu even niet meer maar van zodra ik weer sterk genoeg ben, wil ik dit zo weer gaan doen. Toch wil ik zeker niet gaan zeggen dat het makkelijk is. Het is emotioneel zwaar maar het zo waard! Ik hoef geen lof over dat we dit wilden doen, we hebben gedaan wat wij zouden willen dat er gedaan wordt voor ons als het ons zou overkomen, al kan ik enkel maar hopen en bidden dat dat nooit zal gebeuren.

Belangeloos helpen kan echt mensenlevens veranderen.
Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/11/19/buddywerk/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *