Onze zoon wordt binnen exact 1 week 8 jaar oud. 8 jaar intens plezier en geluk, 8 jaar met ups en downs. Onze zoon van 8 heeft autisme, gilles de la tourette en ontwikkelingsdysfasie (een taalstoornis). Een kind met een hart van goud, een normaal algemeen IQ en non-verbaal hoogbegaafd. Non-verbaal hoogbegaafd maar door zijn blokkeren vanuit zijn autisme staat hij qua leerstof niet op zijn niveau. Ondanks zijn taalstoornis leest hij boeken voor kinderen van ver boven zijn niveau. Hij is een kind met pieken en dalen dat steeds ontwikkelt in grote sprongen en steeds een grote terugslag kan hebben.

Ook op sociaal-emotioneel vlak gaat het net zo. Het ene moment lijkt hij een kleine volwassene en wil hij zijn eigen kleren afstaan aan een arme man die in de straten op de grond ligt te slapen bij 4°C, het andere moment wil hij op de paardenmolen. Gisteren was zo’n moment dat hij op de paardenmolen wou…

Een jongen die zichtbaar 8 jaar is en 1m28 meet. Een jongen die vrolijk op en neer staat te springen omdat hij op de molen mag ‘In het roze vliegtuig wil ik! In het roze vliegtuig! In het roze vliegtuig!’ roept hij terwijl hij op en neer springt. Hij is zo enthousiast en uitgelaten en wil zo graag op dat roze vliegtuig. Mensen staren naar ons. Onze zoon ziet er uiterlijk helemaal normaal uit en praat verder op gewoon niveau voor een 8 jarige maar op dat moment gaat hij springen als een kleuter en gillen en lachen als een klein meisje van 3-4 jaar oud. Je voelt de blikken in je rug, je ziet koppels plots de hoofden naar elkaar brengen en wijzend fluisteren, je hoort hier en daar ‘Is hij niet te groot om op de molen te gaan?’. Ik negeer ze, de molen stopt.

Onze zoon stormt de paardenmolen op en rent zo snel hij kan naar het roze vliegtuig en kruipt er in. Ook onze zoon van 6.5 kruipt uitgelaten enthousiast in een auto en onze kleuter van 3 plaats ik in de bus die hij aanwijst. De molen begint te draaien en het vliegtuigje van onze oudste gaat omhoog. Ik zie hem lachen en grijnzen. Hij wuift naar me met de grootste lach op zijn gezicht en hij steekt zijn duim naar me op. Op en neer met het vliegtuigje. Als de molen bijna stopt toon ik hem dat ik nog een kaartje heb. Hij springt bijna uit het vliegtuigje terwijl het nog in de lucht hangt, gelukkig kan ik hem duidelijk maken dat hij moet blijven zitten.

De molen stopt en hij komt struikelend van enthousiasme uit het vliegtuigje en pakt het kaartje aan, oh nee, ondertussen ging er iemand in het roze vliegtuigje zitten. Even zie ik hem wild ronddraaien maar al snel besluit hij in het oran… oh nee, bezet dan maar in het blauwe te gaan zonder in crisis te gaan. Hij kruipt in het blauwe en weer begint de molen te draaien. Ik zie hem wild voorruit en achteruit wiegen met een grijns tot achter zijn oren terwijl hij het vliegtuigje op en neer laat gaan. Ik zie mensen wijzen, ik hoor mensen commentaar hebben over die veel te grote en wilde jongen in het vliegtuig, ik hoor hoe schandalig het is en dat een molen voor kleine kindjes is, ik zie verwijtende blikken in mijn richting, … Ik negeer en kijk weer naar mijn zoon en geniet intens van zijn brede lach. Hij is zo intens gelukkig.

De molen stopt, het is gedaan. ‘Dank u mama dat we twee keer mochten!’ roept hij terwijl hij me een knuffel geeft. Intens en oprecht dankbaar. Hij heeft gelukkig niets meegekregen van wat de omgeving deed, hij is 8 en niet doof, blind of dom. Al die mensen die reageerden begrijpen niet hoe ze het geluk van onze zoon kapot hadden kunnen maken, ze begrijpen niet hoe hij zich een belachelijke baby en nietsnut had gevoeld en hoe zijn zelfbeeld plots weer aan diggelen zou gelegen hebben als hij het wel had gemerkt, ze begrijpen niet dat onze zoon sociaal-emotioneel soms een enorme dip kan hebben en vooral… Ze begrijpen niet hoe warm mijn hart wordt als ik mijn kind van 8 zo onbezorgd kind kan zien wezen.

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!