Ik heb nog nooit mijn blog ‘uitgeleend’ aan anderen. Ik schrijf altijd mijn teksten zelf maar voor vandaag maak ik een uitzondering. Een mama die ik via facebook al een hele tijd volg, strijdt voor haar dochter met autisme. De situatie is pijnlijk herkenbaar voor ons en het is schrijnend, wij kozen voor thuisonderwijs maar dat is niet voor elke ouder weg gelegd. Sinds het M-decreet werd het er allemaal nog erger op. Dus voor deze keer laat ik deze mama aan het woord. Wil je haar na deze brief contacteren dan mag je mij dat altijd laten weten via een reactie hieronder of kimberley@gewoon-wij.be en dan geef ik het haar door.

Beste minister Crevits,

Het M-Decreet… Hoe werkt dat voor ons???

Mijn dochter heeft autisme, een vrij uitgesproken vorm. Ze praat alleen binnenshuis, is een vat vol angsten, heeft emotionele achterstand en is voor alles trager, ze kan niet tegen ‘lawaai’ en drukte, ze heeft een ernstige eetstoornis en is alle dagen overprikkeld waardoor ze eigenlijk alleen maar huilt, ze is niet in staat sociale contacten te leggen, oogcontact te maken enz. …
Ze is normaal begaafd. Ze mag, ze moet naar de ‘gewone’ school. School belooft allerlei ‘aanpassingen’.

Wij hebben ook ‘geluk’, ze krijgt GON-begeleiding, nog een laatste jaartje, twee VOLLE uren per week. Mijn dochter is een ‘voorbeeld’ in de klas, ze is stil, ze is nooit stout, ze is zo braaf dat ze vergeten dat ze er is, ze verdwijnt in de groep. Ze kwijnt weg… Mijn dochter kan niet mee, haar autisme belemmert haar in alles, haar punten zijn slecht.
De GON-juf doet haar uiterste best om haar bij te benen, maar komt tijd tekort.

Ze geraakt sociaal meer en meer geïsoleerd, ze voelt dat ze anders is, andere kinderen voelen dat ook, ze pesten haar, mijn dochter reageert niet, ze pesten haar nog meer. Angsten worden groter en groter. De school denkt dat ze de dingen verkeerd interpreteert, ze weten niet wat er mee aan te vangen. Ze hebben geen flauw benul van wat autisme is. Elke dag moet je hen er aan herinneren, het hen uitleggen, hun tips geven, maar ze doen er niets mee, waarschijnlijk omdat ze het niet begrijpen.

Van de beloofde aanpassingen komt weinig of niets in huis… Ik denk niet dat ze de noodzaak ervan inzien… Mijn dochter ging 2 buddy’s hebben in de klas, die voor haar ‘een klankbord’ waren, die hebben ze vorig jaar, de eerste dagen van het schooljaar uit haar klas gehaald zodat zij alleen nog overbleef van haar groep, in een totaal nieuwe klas, met geen enkel bekend gezicht, een slechtere start in het eerste leerjaar kon ze niet hebben. Werken met een study buddy in de klas om haar beter te kunnen concentreren??? De study buddy gaat naar een ander kindje… Ze beloofden een plekje om haar te kunnen afzonderen, ook niet meer voor haar, ze moet altijd maar mee met de groep…

Gelukkig hebben we thuis voldoende hoofdtelefoons zodat ze zelf af en toe voor haar rust kan zorgen… Als mijn dochter ‘stoom’ kan aflaten door beweging, voelt ze zich even beter. Ze beloofden dat ze regelmatig tussendoor op de speelplaats zou mogen lopen. Nog niet 1 keer liep ze rondjes… Bij elke ‘speciale’ activiteit wordt er zorgvuldig voorbereid om de dingen goed te laten lopen, maar steeds opnieuw gaan de dingen fout en moeten wij er thuis de gevolgen van dragen. Dan komt ze bijvoorbeeld op sportdag uitgehongerd en uitgedorst thuis omdat niemand haar zei dat ze mocht eten of drinken, terwijl de andere kinderen 3 maal gegeten en gedronken hebben… Een minimale inspanning, eventjes kijken of ze wel drinkt of eet, maar ook hier, waarschijnlijk uit onwetendheid, niet gedaan…

Of moet ik haar thuishouden omdat ze niet meer naar school durft wanneer ze ‘taakjes’ moet doen, boeken uitdelen, drinken klaar zetten enz. De juf denkt haar daar ‘een plezier’ mee te doen … Ze kan niet mee zwemmen omwille van waterangst en het lawaai, de onvoorspelbaarheid van wat ze zou moeten doen en wat niet. Ook dit zou met minimale aanpassingen moeten lukken, meer middelen, meer mensen,… Zo zijn er bijna dagelijks voorvalletjes die het haar moeilijk maken.

Mijn dochter begint thuis achteruit te gaan, ze eet slecht of niet, praat minder, huilt veel. Er is niets meer mee aan te vangen. Volgend jaar zal mijn dochter geen begeleiding meer krijgen. Ze heeft er geen ‘recht’ meer op. Het is nu proberen het hoofd boven water te houden, maar het schip zal sowieso zinken volgend jaar. Al die tijd en moeite die wij, als ouders, erin gestoken hebben. Met een beetje hulp van GON-juffen… Al die tijd en moeite voor niets, want ze haalt het toch niet… Middelen schieten tekort…

Wie zegt mij wat ik nu moet doen??? Blijven dweilen met de kraan open?

Misschien komt er wel een plaatsje vrij in het buitengewoon onderwijs en ‘mag’ ze dan toch naar een andere school. Dan kan ik mijn lieve, fijne, uiterst kwetsbare dochter met autovrees elke dag uren op de bus zetten want ik heb geen auto ter beschikking en ook mijn andere kinderen moeten op school geraken. Laten we dat doen, het kind is toch al verloren en er is blijkbaar niemand die daar om geeft… Neen, bedankt! Ik wil mijn kind graag in haar vertrouwde omgeving houden, maar dat kan niet zonder extra middelen.

Alle leerkrachten zouden ‘gevormd’ moeten worden om te kunnen omgaan met onze speciale kinderen. Twee jaar GON is belachelijk weinig. Voor kinderen zoals onze dochter moet er elk jaar recht op GON zijn en meer dan 2 uur per week. Er zijn best kinderen die zich weten aan te passen en wel kunnen meedraaien in het systeem, maar mijn dochter is niet zo.

En toch ben ik zeker dat het met de juiste middelen en inspanningen kan lukken! Wie luistert alsjeblieft naar wat ik zeg? Het is vijf na twaalf, mijn dochter moet nu geholpen worden.

Ik wil dit lieve meisje niet kwijt…

Een radeloze mama

Volg en vind ons leuk op:

Deze zijn ook erg leuk!