M-decreet in de praktijk

Ik heb nog nooit mijn blog ‘uitgeleend’ aan anderen. Ik schrijf altijd mijn teksten zelf maar voor vandaag maak ik een uitzondering. Een mama die ik via facebook al een hele tijd volg, strijdt voor haar dochter met autisme. De situatie is pijnlijk herkenbaar voor ons en het is schrijnend, wij kozen voor thuisonderwijs maar dat is niet voor elke ouder weg gelegd. Sinds het M-decreet werd het er allemaal nog erger op. Dus voor deze keer laat ik deze mama aan het woord. Wil je haar na deze brief contacteren dan mag je mij dat altijd laten weten via een reactie hieronder of kimberley@gewoon-wij.be en dan geef ik het haar door.

Beste minister Crevits,

Het M-Decreet… Hoe werkt dat voor ons???

Mijn dochter heeft autisme, een vrij uitgesproken vorm. Ze praat alleen binnenshuis, is een vat vol angsten, heeft emotionele achterstand en is voor alles trager, ze kan niet tegen ‘lawaai’ en drukte, ze heeft een ernstige eetstoornis en is alle dagen overprikkeld waardoor ze eigenlijk alleen maar huilt, ze is niet in staat sociale contacten te leggen, oogcontact te maken enz. …
Ze is normaal begaafd. Ze mag, ze moet naar de ‘gewone’ school. School belooft allerlei ‘aanpassingen’.

Wij hebben ook ‘geluk’, ze krijgt GON-begeleiding, nog een laatste jaartje, twee VOLLE uren per week. Mijn dochter is een ‘voorbeeld’ in de klas, ze is stil, ze is nooit stout, ze is zo braaf dat ze vergeten dat ze er is, ze verdwijnt in de groep. Ze kwijnt weg… Mijn dochter kan niet mee, haar autisme belemmert haar in alles, haar punten zijn slecht.
De GON-juf doet haar uiterste best om haar bij te benen, maar komt tijd tekort.

Ze geraakt sociaal meer en meer geïsoleerd, ze voelt dat ze anders is, andere kinderen voelen dat ook, ze pesten haar, mijn dochter reageert niet, ze pesten haar nog meer. Angsten worden groter en groter. De school denkt dat ze de dingen verkeerd interpreteert, ze weten niet wat er mee aan te vangen. Ze hebben geen flauw benul van wat autisme is. Elke dag moet je hen er aan herinneren, het hen uitleggen, hun tips geven, maar ze doen er niets mee, waarschijnlijk omdat ze het niet begrijpen.

Van de beloofde aanpassingen komt weinig of niets in huis… Ik denk niet dat ze de noodzaak ervan inzien… Mijn dochter ging 2 buddy’s hebben in de klas, die voor haar ‘een klankbord’ waren, die hebben ze vorig jaar, de eerste dagen van het schooljaar uit haar klas gehaald zodat zij alleen nog overbleef van haar groep, in een totaal nieuwe klas, met geen enkel bekend gezicht, een slechtere start in het eerste leerjaar kon ze niet hebben. Werken met een study buddy in de klas om haar beter te kunnen concentreren??? De study buddy gaat naar een ander kindje… Ze beloofden een plekje om haar te kunnen afzonderen, ook niet meer voor haar, ze moet altijd maar mee met de groep…

Gelukkig hebben we thuis voldoende hoofdtelefoons zodat ze zelf af en toe voor haar rust kan zorgen… Als mijn dochter ‘stoom’ kan aflaten door beweging, voelt ze zich even beter. Ze beloofden dat ze regelmatig tussendoor op de speelplaats zou mogen lopen. Nog niet 1 keer liep ze rondjes… Bij elke ‘speciale’ activiteit wordt er zorgvuldig voorbereid om de dingen goed te laten lopen, maar steeds opnieuw gaan de dingen fout en moeten wij er thuis de gevolgen van dragen. Dan komt ze bijvoorbeeld op sportdag uitgehongerd en uitgedorst thuis omdat niemand haar zei dat ze mocht eten of drinken, terwijl de andere kinderen 3 maal gegeten en gedronken hebben… Een minimale inspanning, eventjes kijken of ze wel drinkt of eet, maar ook hier, waarschijnlijk uit onwetendheid, niet gedaan…

Of moet ik haar thuishouden omdat ze niet meer naar school durft wanneer ze ‘taakjes’ moet doen, boeken uitdelen, drinken klaar zetten enz. De juf denkt haar daar ‘een plezier’ mee te doen … Ze kan niet mee zwemmen omwille van waterangst en het lawaai, de onvoorspelbaarheid van wat ze zou moeten doen en wat niet. Ook dit zou met minimale aanpassingen moeten lukken, meer middelen, meer mensen,… Zo zijn er bijna dagelijks voorvalletjes die het haar moeilijk maken.

Mijn dochter begint thuis achteruit te gaan, ze eet slecht of niet, praat minder, huilt veel. Er is niets meer mee aan te vangen. Volgend jaar zal mijn dochter geen begeleiding meer krijgen. Ze heeft er geen ‘recht’ meer op. Het is nu proberen het hoofd boven water te houden, maar het schip zal sowieso zinken volgend jaar. Al die tijd en moeite die wij, als ouders, erin gestoken hebben. Met een beetje hulp van GON-juffen… Al die tijd en moeite voor niets, want ze haalt het toch niet… Middelen schieten tekort…

Wie zegt mij wat ik nu moet doen??? Blijven dweilen met de kraan open?

Misschien komt er wel een plaatsje vrij in het buitengewoon onderwijs en ‘mag’ ze dan toch naar een andere school. Dan kan ik mijn lieve, fijne, uiterst kwetsbare dochter met autovrees elke dag uren op de bus zetten want ik heb geen auto ter beschikking en ook mijn andere kinderen moeten op school geraken. Laten we dat doen, het kind is toch al verloren en er is blijkbaar niemand die daar om geeft… Neen, bedankt! Ik wil mijn kind graag in haar vertrouwde omgeving houden, maar dat kan niet zonder extra middelen.

Alle leerkrachten zouden ‘gevormd’ moeten worden om te kunnen omgaan met onze speciale kinderen. Twee jaar GON is belachelijk weinig. Voor kinderen zoals onze dochter moet er elk jaar recht op GON zijn en meer dan 2 uur per week. Er zijn best kinderen die zich weten aan te passen en wel kunnen meedraaien in het systeem, maar mijn dochter is niet zo.

En toch ben ik zeker dat het met de juiste middelen en inspanningen kan lukken! Wie luistert alsjeblieft naar wat ik zeg? Het is vijf na twaalf, mijn dochter moet nu geholpen worden.

Ik wil dit lieve meisje niet kwijt…

Een radeloze mama

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/12/09/m-decreet-praktijk/

12 gedachten over “M-decreet in de praktijk

  • 9 december 2016 om 13:00
    Permalink

    Beste,

    ik ken het gevoel. Mijn zoon is dit jaar gestart in het middelbaar. OV4 niveau. Eindelijk is het een verademing tov zijn lagere schoolbaan. Hij heeft de lagere school doorgesparteld in het normale onderwijs. Nog voor het M-decreet. Leerkrachten vragen tips maar blijkbaar doen ze er niet veel mee. Jelle heeft uiteindelijk 3 jaar GON-begeleiding gekregen ‘omdat hij het toch wel nodig had’. Een gans jaar hoor ik niets van problemen die zijn voorgevallen op school en de laatste bespreking komen er ineens dingen bovendrijven, die dan toch zo sterk moeten worden aangepakt dat er toch een 3e jaar GON wordt opgestart.
    Echt veel vrienden op school had hij niet, want hij was anders. Uitgedaagd worden tot er een explosie volgt en dan was hij diegene die zich moest leren aanpassen en beheersen.
    Schooluitstappen worden uitvoerig besproken om het beste voor hem te maken, maar achteraf blijkt dat leerkracht haar aandacht ook naar de andere moet gaan. Best te begrijpen maar dan hoeven al die dingen op voorhand toch niet.
    En dan jaarlijks een dossier invullen voor zorg op school. Er wordt gekeken of de moeder hooggeschoold is, nederlands spreekt of anderstalig is, …. en nog van die dingen. En daaruit wordt bepaalt hoeveel uren zorg een school krijgt.
    Ik ben hooggeschoold en spreek nederlands, en al die andere dingen. Dus ik lever geen extra zorguren op. MAAR ik heb een zoon met ASS. Waarom wordt er naar de moeder gekeken en niet naar de kinderen hun dossiers om zorguren te bekijken?? nooit begrepen.
    Mijn zoon wordt nu dagelijks met de wagen naar het station gebracht. En dient 1 station verder weer uit te stappen. Eerste dag was het wat wennen, maar een wagon zit vol met leerlingen van dezelfde school, dus dat is voor hem nu een probleem minder geworden.
    Hopelijk vind je voor je dochter snel een oplossing. Want zoals mijn zoon het laatste half jaar is verandert, is voor mij een grote opluchting.

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 13:02
    Permalink

    och toch… de tranen staan in mijn ogen. Wat een verhaal. Dit zou zo niet mogen zijn… Met de juiste hulp en begeleiding, waar gewoon recht op hoort te zijn, zou dit meisje toch veel beter in haar vel moeten kunnen zitten?!
    Is TO geen optie?

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 13:18
    Permalink

    Kippevel… en woede vanbinnen… waarom moeten kinderen eerst kapot gemaakt worden voor dat er iets kan ondernomen worden?
    Heren en vrouwen politici, WAT ALS, dit over jouw kind of kleinkind gaat???
    https://www.facebook.com/mdecreetzorgenomhetkind/

    eigenlijk wel jammer dat niet alle scholen even ver staan qua zorgbeleid!! Er zijn scholen die hier wel al verder in staan…

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 14:19
    Permalink

    Zo herkenbaar … Snik. Ook een zoontje die, naar mijn mening, in het gewone onderwijs kon blijven. Maar ben zelf juf, zonder middelen, met een klas van 25 kinderen die allemaal zorg en onderwijs nodig hebben… We zijn juffen en meesters. Geen super mannen en super vrouwen. Ik had ook al snel door dat hij hier gewoon zou verzuipen. Zo jammer, zo verschrikkelijk jammer. Heb ook aan thuisonderwijs gedacht, maar niet haalbaar. De kinderen van de maatschappij, onze kinderen … weet niet wat er nog belangrijker kan zijn. Waarom krijgen we niet meer middelen. Dit maakt me zo boos en machteloos …

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 15:12
    Permalink

    Slik… Bij het lezen van je tekst voel ik een krop in de keel. Dikke, dikke knuffel

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 22:23
    Permalink

    Zo veel herkenning en nu dus zo veel dankbaarheid dat onze kleinzoon Daan toch kon instappen in het eerste klasje van een type 9. Een school op zijn maat met busbegeleiding met individuele aandacht voor elk kind. En nog zijn er moeilijke momenten en is hij er helemaal nog niet maar wij kregen hoop! Ik krijg hier de indruk dat de hoop hier ver weg is! Heel erg voor dit klein, lief meisje en voor haar ouders. Autisme(spectrumstoornis) is niet iets waarvoor je kiest en de mensen Die hieraan lijden MOETEN de hulp krijgen die ze NODIG hebben. Spijtig genoeg moet je nog gaan kamperen en bijna vechten voor een plaatsje op een type 9 school

    Beantwoorden
  • 9 december 2016 om 22:25
    Permalink

    verschrikkelijk herkenbaar…rillingen krijg ik als ik dit verhaal lees en terugdenk aan de soortgelijke situatie waarin wij zaten. Gelukkig hebben we op redelijke termijn een plaats gevonden in het bijzonder onderwijs. Vanaf dan is hij beginnen genieten met volle teugen van het schoolgaan en maakt hij vooruitgang…

    Beantwoorden
  • 10 december 2016 om 00:07
    Permalink

    niet kunnen en niet willen is niet het zelfde
    mijn zoon naar het buitengewoon gegaan met dezelfde of meer problemen als in het gewoon onderwijs
    Allemaal meegemaakt wat de leerkrachten doen om sommige kinderen weg te krijgen.
    ik geloof nooit dat individuen zo iets durven zonder dat de directie hier aan meewerken.

    Beantwoorden
  • 10 december 2016 om 09:55
    Permalink

    Ik vind het echt schrijnend dat deze kinderen moeten meedraaien in normaal onderwijs. Dat kun je niet van het kind verwachten én niet van leerkrachten. Deze kindjes hebben rust, duidelijkheid en aandacht nodig. Daarmee geef je ze volgens mij een steviger basis dan in een klas waar ze onder sneeuwen. Ik wens jullie veel sterkte en kracht en hoop dat er een oplossing komt. Liefs

    Beantwoorden
  • 10 december 2016 om 16:40
    Permalink

    Zolang er leerkrachten zijn die frontaal blijven lesgeven, is er inderdaad geen ruimte voor kinderen met ondersteuningsnoden. Elk kind heeft aandacht nodig en elk kind heeft ook talenten! Dit kan je niet met een “one fits all” manier van lesgeven bereiken.
    Ik heb dezelfde problemen ook gehoord en proberen te begeleiden in een type 9 BuSo, dus is het eerder schoolgerelateerd.
    Er is vandaag de dag zo veel mogelijk in de klas, maar leerkrachten en scholen hebben het vaak moeilijk met veranderen. Als ze meer aandacht zouden hebben voor het welbevinden van hun leerlingen, zou dat alle leerlingen ten goede komen, niet enkel die met “een label”.
    Ouders mogen eisen stellen aan de school. Leerlingen hebben recht op redelijke aanpassingen en het M-decreet heeft er voor gezorgd dat deze redelijke aanpassingen afdwingbaar zijn.

    Beantwoorden
  • 15 december 2016 om 18:12
    Permalink

    Ik krijg echt kippenvel als ik dit verhaal lees. Ik ben zelf ook juf en inderdaad we zijn geen supermannen en supervrouwen, maar zoals hierboven ook al aangehaald, zorg op maat van elk kind moet haalbaar zijn. Kleine aanpassingen zoals een rustig plekje, een studdy buddy, een hoofdtelefoon om omgevingslawaai te minderen,… zijn echt geen onoverkomelijke dingen. Ik heb ze allemaal en zoveel meer toegepast bij een jongen met ASS die vorig jaar bij mij in de klas zat. Jammer genoeg zie ik dit schooljaar dat er inderdaad bij hem niets meer van die maatregelingen worden toegepast. Dan word ik echt misselijk. Dit is niet het onderwijs waar ik mijn eigen kind in wil laten vormen. Het M-decreet is een besparingsmaatregel, hoe je het ook draait of keert. Maar zonder extra hulp in het gewoon onderwijs, en dan praat ik niet over 2 uur gonbegeleiding per week, is er niemand mee geholpen. Het vraagt een inspanning, maar voor alle betrokken partijen en zou niet van de goodwill van de leerkracht mogen afhangen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *