Zwemmen: Two steps forward, one step back

Het zwemmen… We zijn eind augustus gestart met wekelijks te gaan zwemmen met het gezin om zo onze kinderen zelf te leren zwemmen. Na 1 week postte ik al vol trots een berichtje over het behalen van hun eerste brevet. Daarna bleef het stil op de blog omtrent het zwemmen maar niet op facebook en instagram, daar kon je op tijd en stond een foto zien van Lucas die brevetjes haalde. Ja, hij ging als een trein of nee gaat! Enkel Lucas, Thibeau haalde geen brevetjes meer op dat eerste na. Hoe gaat het zwemmen nu eigenlijk na 4 maanden wekelijks zwemmen?

Charlotte:
Ons lieve kleine meisje met een mega pittig karakter was in het begin heel bang van water. Vast geklemd op Joeri zijn schoot zat ze in het babybadje met een bal of een eendje in haar handen. Bij de minste spetter ging haar keel open en had iedereen geweten dat er een druppel water op haar kwam. Inmiddels staat ze recht of zit ze op haar knietjes in het water vrolijk te spelen met het speelgoed. Er in rond kruipen doet ze nog niet maar dat komt wel. Ook het gillen onder de douche is volledig gestopt sinds we gaan zwemmen met haar.
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-20 gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-3

Victor:
Die kruipt en speelt er op los in het babybadje. Spetteren, water over zijn hoofd gieten en zelfs onder een waterstraal staan doet hij allemaal daar. Ook in het diepe bad wandelt hij heel zelfzeker rond tot daar waar hij eigenlijk op de toppen van zijn teentjes moet staan. In het diepe hangt hij vrolijk aan mij mee te spelen in het water of staat hij op een plank te surfen terwijl we hem vasthouden. Hij maakt ontzettend veel plezier. Zijn angst voor de douche blijft als we zijn haar moeten wassen, maar inmiddels gaat hij al wel helemaal zelfstandig onder douche staan om van het warme water te genieten als we uit het koude zwembad komen.
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-10 gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-8

Thibeau:
Thibeau is eigenlijk een heel kort verhaal. Hij durft niet met zijn hoofd onder water en dat maakt dat hij niet durft leren zwemmen en geen stap voorruit gaat. Nu ja, geen stap is veel gezegd. Hij vertrouwt mij steeds meer in het water en durft al eens wat gekker te doen. Heel af en toe krijg ik hem zover om door een hoepel te kruipen die gelijk staat met het water. Ik moet hem dan van hem met zijn hoofd onder water er door duwen alsof ik hem dwing, wat niet het geval is, nadat hij er al door kroop met zijn twee benen en dan met twee handjes rond de hoepel geklemd vast hangt. We zijn dan vaak een kwartier tot een half uur bezig om zover te geraken op dat moment. Ik zie de kans dat hij kan zwemmen tegen dat we op reis gaan naar Italië jammer genoeg steeds kleiner worden maar we geven de moed nog lang niet op!

Door die grote angst is leren drijven dus ook een fiasco en zwemmen dus ook. We houden het dus op spelen en spetteren en veel op mijn handen liggen in het water. Springen, lopen, wedstrijdjes, … Het komt wel, alleen niet zo snel als ik had gehoopt.
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-6 gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-4

Lucas:
Eigenlijk wilde ik deze blog over hem schrijven… Vandaar ook de titel. Wat ging hij hard! Diegene met een trauma, zo’n angst voor een binnenzwembad nog. Hij vloog door zijn brevetten! Echt kei hard ging hij! Hij haalde in 4 maanden tijd 5 brevetten! Hij kon helemaal niet naar de bodem zwemmen in het diepste deel van het introductiebad maar al spelend gaf hij nooit op en plots deed hij het, inmiddels is het een eitje. Zwemmen door een hoepel in het diep, een eitje! Hij zwemt op zijn buik en rug met verkeerde techniek het hele introductiebad (10 meter) alsof het niets is! Tot gisteren… Wat een slag in mijn, maar nog veel harder in zijn gezicht.
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-13

In het zwembad waar we wekelijks gaan oefenen mag je niet in het diepe bad als je geen 25 meter kan zwemmen. Hoe je dat dan moet oefenen dat springen in diep water en meer dan 10 meter zwemmen dat is maar een vraag natuurlijk, niemand die ons daar een antwoord op kan geven. Hij kan nog twee kleine kinderbrevetjes halen en dan gaat hij echt naar de brevetjes van het afstandszwemmen met techniek (25m, 50m, …) echter moet je voor die twee kinderbrevetjes een afstand zwemmen van 12m buik en 12m rug en het andere in totaal 50m. Daarnaast moet je ook in diep water door een hoepel zwemmen bij het ene en nog heel wat andere dingen bij het andere, allemaal in diep water.

Gisteren gingen we dus toch nog eens wat druk uitoefenen bij de redders en informeren hoe dat zat. We troffen de juiste en hij vroeg of hij niet alvorens hij dat brevetje van 2x 12 meter te doen toch niet wilde proberen 25 meter te zwemmen. Lukte dat niet zou hij het andere mogen doen. Mij leek dat een heel slecht plan. Stel dat hij die 25 meter kon zwemmen waarvan ik zo al wist dat het niet met de correcte techniek ging zijn en hij dat brevet van afstandszwemmen dus niet ging krijgen dan zou hij sowieso te moe om dat andere te doen. Echter was Lucas vastbesloten. ‘Mama ik kan dat wel hoor.’ zei hij heel zelfzeker.

Zodoende gingen we naar het diepe zwembad. Klappertandend van angst hing hij in het diep aan mij vast aan de kant. Ik kalmeerde hem en zei hem dat hij eerst goed moest in- en uitademen en pas moest vertrekken als hij rustig was. Hij vertrok en zwom en zwom en zwom, met foute techniek het ganse zwembad, 25 meter! Hij nam 1 keer de kant vast voor een milliseconde maar zwom 25 meter! Uiteraard geen brevetje. Doodop en buiten adem kroop hij uit het zwembad. Ik ging met hem aan de kant zitten en zei wel honderd keer hoe trots ik op hem was. Ik heb meermaals gezegd dat hij dat andere brevetje niet hoefde te doen, maar hij wilde het echt. Als hij denkt eentje te kunnen halen dan gaat hij er echt voor. Ik wist met zekerheid dat hij dat zou kunnen halen, zelfs zo uitgeput, maar ik wilde het niet op de spits drijven, het minste foutje zou hem fataal worden.

Na even uitrusten kwam de redder met de hoepel. Lucas stond op de kant klaar om te springen. Ik roep hem toe dat hij zijn zwembril moet opzetten, hij zet hem op maar zoals wel vaker staat hij niet goed op als hij het zelf doet. Hij springt van de kant in het diep en zijn bril stroomt vol water. Hij slaat volledig in paniek maar ik kan niet direct aan hem aan dus roep ik ‘ZWEMMEN! ZWEMMEN! ZWEMMEN!’ hij spartelt als een hondje om boven water te blijven tegen de kant van de trap maar die ziet hij niet, volledig in paniek. Ik raak bij hem en pak hem vast. Hij barst in huilen uit, volledig in paniek. Ik kruip met hem uit het water en geef bij de redder aan dat het sowieso gedaan is. Ik vraag nog of ik hem eens dat hij gekalmeerd is nog eens mag laten springen in het diep zodat hij direct weer over die angst kan geraken, maar het mag niet. De gevolgen zijn duidelijk zichtbaar, hij brult nu de ganse tijd dat hij nooit meer in het diep wil.

Ik draag hem naar het babybadje naar zijn papa, broers en zus. Nog steeds huilend en in paniek. Helemaal over de rooie. Het duurt heel erg lang voor hij weer kalmeert. Hij wil zijn beer, hij wil gaan eten en naar huis. Hij is op. Ik weiger op dat moment en zeg dat ik nog met Thibeau moet oefenen en ik wil dat hij mee gaat naar het introductiebad maar dat hij niet meer moet zwemmen. Ik wil hem met zijn hoofd onder water maar dat zeg ik niet. Hij staat op de kant klaar om in het bad te springen en ik roep nog ‘Spring maar en ga maar onder water.’ en zonder nadenken springt hij en gaat hij onder en komt boven zonder problemen. Hij kan er staan natuurlijk.

Nadat ik en Thibeau klaar zijn met spelen en oefenen ga ik naar Lucas en vertel hem dat het mij spijt. Ik vertel hem hoe het mijn schuld is dat hij in paniek is geraakt. Ik heb hem nooit zonder zwembril in het water gelaten. Ik heb hem nooit geleerd dat het geen kwaad kan dat er water in je ogen komt. Had ik hem dat geleerd dan had de kans veel kleiner geweest dat hij zo in paniek was geraakt. Ik speel nog even met hem zonder zwembrillen. We springen op en neer met ons hoofd steeds onder water. Ik duw hem door het hele zwembad terwijl hij zijn hoofd onder water houdt zonder zwembril. Het is oké, maar hij gaat nooit meer in het diep.

Een grote stap terug en toch ook voorruit want hij 25 meter kan zwemmen! Wauw, wauw, wauw! Wat ben ik trots!

In de vakantie gaan we zoveel mogelijk proberen om naar het zwembad te gaan waar we zijn begonnen met zwemmen. Daar is het veel drukker en duurder en is het introductiebad vaak vol met vollyballende mensen die niet naar anderen kijken en zeker niet naar kinderen die leren zwemmen, maar daar is ook een diep bad waar ze wel in mogen oefenen. Tot daar waar ik kan staan en als ze 25 meter kunnen zwemmen overal. En wie weet haalt hij toch nog dit jaar zijn 25 meter brevet?! En anders heeft hij dat zeker op zak voor we op reis gaan!
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-1 gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-2

Fred Brevet doelt niet op afstandszwemmen maar redzaamheid in het water.
Dat is het doel van de nieuwe lijn, dat als een kind in het water valt dat het kind zich kan oriënteren, dat ze rustig kunnen blijven en een rationele keuze kunnen maken. Dat ze op dat moment kunnen zien wat de beste, snelste en veiligste manier is om weer zo snel mogelijk uit het water te geraken. Overleven in het water.
Die brevetjes zijn uiteraard gemaakt op het gemiddelde kind… Wij blijven oefenen maar als er wat onverwacht gebeurd zal het voor onze oudste toch steeds een uitdaging blijven, zoveel is zeker.
gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-9 gewoonwij-thuisonderwijs-zwemmen-zwemles-7

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2016/12/16/zwemmen-two-steps-forward-one-step-back/

2 gedachten over “Zwemmen: Two steps forward, one step back

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *