Hatsjoe!! en dan een veelbetekenende lach…

Ik schreef al wel eens over Lucas zijn tourette. Elke keer vertel ik over hoe het bijna niet opvalt voor anderen buitenshuis en stiekem was ik daar altijd wel blij om. Thuis was het anders maar daar zag niemand het. Niet dat ik mijn zoon verstop ofzo, het ging gewoon zo. Tot vandaag…

Sta je daar in de Albert Hein waar het behoorlijk druk was, al moet ik toegeven dat we het al drukker hebben gehad in supermarkten. Blijkbaar moet er iets onze zoon getriggerd hebben want plots hoor ik luid ‘Hatjoe!!’. Uit reflex zeg ik gezondheid en mijn zoon bekijkt me alsof ik van een andere planeet kom. Per direct dringt het tot me door… Hij niesde niet, hij riep gewoon met een hele hoge stem ‘Hatsjoe!!’. We wandelen verder en steeds vaker gaat het aan mijn zijde van ‘Hatsjoe!!’ Eerst zie ik enkele kindjes met hun hoofd schuin naar ons kijken, nieuwsgierig naar wat onze zoon doet. Je ziet dat ze hem maar gek vinden en sommige grappig. Daarna ook steeds meer volwassenen. Lucas merkt het niet. Ik laat hem maar…

Enkele rayons later ‘Mama, ik wil dat het stopt.’ Mijn hart vult met medelijden en ik probeer lief naar hem te glimlachen en doe er alles aan geen enkele traan in mijn ogen te laten komen. Ik vertel hem dat dat zijn gilles de la tourette is. Dat dat niet zijn volle hoofdje (autisme) is. Ik vertel hem dat het geen kwaad kan en dat als hij echt wil dat het stopt hij moet proberen aan iets anders te denken als hij voelt dat het komt, maar dat als het niet lukt dat helemaal geen kwaad kan en gerust ‘Hatsjoe!!’ mag roepen. Ondertussen staan zijn twee broers naast ons te huilen want ook zij willen dat Lucas stopt. Het is namelijk echt een hele hoge toon dat hij aanhoudt en dat doet pijn aan hun oren. Lucas kijkt hoe ik aan zijn broers uitleg dat hij er niets aan kan doen. Dat ze wat dichter bij papa moeten proberen te blijven en ik dan met Lucas wat voor zou stappen zodat ook zij minder last zouden hebben ervan.

Ik zie Lucas zichtbaar ontspannen en vanaf dan gaat het van ‘Hatsjoe!!’ samen met vliegende armen en benen. Zijn mama vindt het niet erg en blijft bij hem en dat maakt dat hij zich niet meer inhoudt. Voor het eerst gaat hij voluit tics vertonen in het openbaar. Ondertussen kijken volwassenen, velen met een blik vol medelijden en dan komen we aan de kassa. Een man die ziet en hoort het natuurlijk ook en hij lacht naar ons. Een lach die steun gaf, een lach die toonde dat we ons van niets wat moesten aantrekken, een lach die zei dat ook onze zoon er mag zijn, een lach die weergaf dat het geen kwaad kan, … Geen medelijden, geen rare blik, maar een veelbetekenende lach die duidelijk herkenning met zich mee had en zo niet dan was hij gewoon echt heel lief.

Een lach die ik nodig had tijdens die eerste keer waarop mijn zoon zo duidelijk tics vertoonde in het openbaar.

Dankjewel vreemde man om ons winkelavontuur minder confronterend te maken.

*bron foto pixabay*

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/03/18/hatsjoe-en-dan-veelbetekenende-lach/

5 gedachten over “Hatsjoe!! en dan een veelbetekenende lach…

  • 19 maart 2017 om 00:03
    Permalink

    Heel mooi en altijd fijn als er tussen de vele foute reacties iemand eens normaal reageert.
    Veel liefs
    Kris

    Beantwoorden
  • 19 maart 2017 om 18:40
    Permalink

    Knuffel voor jullie allemaal, omdat jullie het zo gewoon en liefdevol aanpakken zonder te beseffen dat jullie het best ‘geneesmiddel’ zijn.
    Fijn dat er ook mensen gewoon reageren …

    Beantwoorden
  • 22 maart 2017 om 11:52
    Permalink

    Mooi om te lezen! In het begin hadden wij hier toch heel wat starende blikken of vragen van wildvreemde mensen. Op momenten dat onze zoon veel tics heeft vind ik het zelf nog altijd moeilijk om me daar over te zetten. Momenteel wel geen geluidstics hier, enkel motorische dingen.
    Echt goed om te lezen hoe jij dit aanpakt!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *