Hun eerste echte medaille

Vandaag hadden onze jongens paastornooi… Voor vele voetballertjes niet zo heel speciaal. Een doorsnee voetbalploeg traint twee keer per week en speelt wekelijks een match, bij de voetbalploeg waar onze jongens trainen gaat het anders. Ze voetballen namelijk in een A-ploeg of anders gezegd bij een auti-voetbalploeg. Voor diegene die het niet kennen… Een voetbalploeg voor kinderen met autisme of aanverwante stoornissen, nog net iets anders dan het G-voetbal dus.

Onze jongens trainen 1 keer per week en spelen geen matchen. Voetballen is namelijk niet het hoofddoel. Wel het samen spelen, iets leren, iets van sport doen, leren omgaan met elkaar, leren omgaan met veranderingen, een team vormen,… Toch speelden ze eerder al een matchke tegen een andere A-ploeg maar vandaag was het dus paastornooi. Een heel tornooi met 5 matchen tegen gewone ploegen en dat is heel wat voor onze jongens.

Ze moesten wisselen van veld, telkens tegen een andere gewone ploeg die beter getraind zijn, met supporters (die niet zoals op onze trainingen muisstil zijn aan de kant, maar hun kinderen aanmoedigen), … Het werd goed georganiseerd, zo moesten ze spelen tegen kinderen van gemiddeld 1 jaar jonger dan zijzelf.

Wat was ik onder de indruk! Die kinderen van een jaar jonger konden echt héél goed voetballen. Het verschil kon niet groter zijn, maar wat hebben onze jongens zich kranig geweerd! Ze voetbalden alsof hun leven er vanaf hing. Daar waar ze aan het begin van het seizoen nog met de bal in hun handen rond renden over het veld, voetbalden ze vandaag een echte match. Lucas is een keeper in hart en nieren, daar is hij ook echt het beste in, voetballen zelf is niet zo zijn ding. Vrijdag op de training liet hij de ene bal na de andere binnen maar vandaag stond hij op scherp. Zoals hij naar de bal dook! Ja, hier zit een trotse moeder te typen. Ook Thibeau stond zijn mannetje op het veld en in de goal, al was hij misschien nog wat jong. Hij mocht spelen en stond met een grijns tot achter zijn oren en dat is wat telt!

We hebben natuurlijk het geluk een top trainer te hebben (en top hulptrainers). Ze doen er alles aan om elke speler aan bod te laten komen, iedereen het veld op van de jongste tot de oudsten van de groep en dan nog liefst op de positie van hun voorkeur. Als er eentje het moeilijk heeft dan wordt die opgevangen en wordt er mee gepraat. Zoals zij met een groep kinderen (die allemaal autisme en aanverwanten hebben) omgaan, daar is maar 1 woord voor, WAUW!

Na 4 matchen speelden ze even vrij en toen gebeurde wat wel eens vaker kan gebeuren op een voetbalveld… Lucas kreeg loeihard een bal in zijn buik. We zagen meteen dat het niet goed was dus maar even hulp zoeken voor hem. Hij zakte uiteindelijk twee keer door zijn benen, de verzekeringspapieren liggen hier naast me. We wachten even af om te zien of het niet ligt aan totale overprikkeling en het is zoals 1 van de trainers zei, zijn maagspier die volledig opgespannen staat en dat weer vanzelf over gaat. Is het binnen een paar uur niet beter dan gaan we alsnog naar de dokter van wacht of spoed met hem.

Oh ja, die trainer die dat zei is de trainer voor de keepers en nodigde Lucas uit om mee te doen met de volgende keeperstraining! Op dat moment reageerde hij er amper op maar ik weet heel erg zeker dat hij vanbinnen juicht van geluk.

Er moest toch nog 1 match gespeeld worden en dus bleven we, we wilden Thibeau die kans niet afpakken en Lucas wilde ook echt zijn medaille niet mislopen, al wilde de trainer al eentje eerder halen voor hem. Nee, Lucas wilde er bij zijn dus bleven we. Ik hem ondersteunend want hij trok elke keer hij op zijn voeten ging staan lijkbleek weg.

Na de laatste match was het prijsuitreiking. Met 3/5 gewonnen matchen eindigden ze op de vijfde (van de tien) plaats en kregen ze een deelnemersmedaille. Voor velen ‘maar’ een deelnemersmedaille maar voor onze jongens veel meer dan dat.

Voor hen is het een bewijs van wat ze in een jaar geleerd hebben, doorzetting, durf, functioneren onder ‘abnormale’ omstandigheden, concentratie, samenspelen, rekening houden met elkaar, een team zijn,… Kortom een échte medaille voor veel overwinningen!

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/04/17/hun-eerste-echte-medaille/

4 gedachten over “Hun eerste echte medaille

  • 17 april 2017 om 23:59
    Permalink

    Oei, wat naar van Lucas zijn buik. Ik hoop dat het goedgekomen is. Gefeliciteerd aan allebei voor hun medaille! Hier mogen de jongens echt trots op zijn. Ik deed zelf vorig jaar zomer mee aan de zwemvierdaagse. Ook aangepast (bij het zwembad van de instelling waar ik verblijf) maar dat maakt niet uit. Ik kreeg toen ook een medaille en dat is pas de tweede keer in mijn leven dat ik een echte medaille kreeg. Ik had trouwens nog nooit van A-voetbal gehoord. Supergoed dat dit bestaat!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *