Gewoon Wij en unschooling

Sinds kort zit ik op facebook in een unschooling groep voor mensen uit België en sindsdien denk ik er steeds vaker over na… Wat is nu dat begrip unschooling?

Ik heb lang getwijfeld of ik deze blog wel zou schrijven want het woord unschooling in België uitspreken is gevaarlijk en ik ben me er ten zeerste van bewust dat er op tijd en stond wel eens iemand van inspectie of het ministerie rond neust op de blog. Thuisonderwijzers, het blijft toch een ras apart niet?
Ik heb er ook geen probleem mee, ik heb niets te verbergen en dat was wel duidelijk uit onze inspectie een jaar geleden ook. Ik ben dus graag eerlijk over alle aspecten en zo dus ook over hoe wij denken over unschooling.

Wat ik het eerste jaar toen ik thuisonderwijs gaf dacht dat het was?
Eikeltjes tellen in het bos en blaadjes sorteren op kleur. Absurd en ronduit idioot!
Lekker bevooroordeeld hé, voel je zeker niet aangesproken. Ik zit niet meer in dat eerste jaar en denk er inmiddels helemaal anders over. Lees even verder…

Wat unschooling is volgens het internet.
Unschooling is een vorm van onderwijs waarbij het leerproces wordt gestuurd door kinderen. Namelijk zelf willen leren. Het sluit aan bij de interesses van kinderen. Met andere woorden krijgen kinderen de vrijheid om de wereld te ontdekken op hun eigen tempo zoals ze dat zelf willen. Ze krijgen pas extra informatie aangereikt op het moment dat ze daar klaar voor zijn. Ze krijgen dus wel degelijk informatie en lesmateriaal aangeboden maar niet alvorens ze daar dus aan toe zijn.

Ik vond ook nog een artikel dat het nog helemaal anders verwoord en minder aanleunt bij hoe ik er over denk. Je kan het hier lezen, zeker de moeite trouwens!

Op het internet is dus heel wat informatie er over te vinden en ik merk dat er heel wat verschillen tussen de sites zitten. Het is dus duidelijk ook iets heel persoonlijk en dat maakt het net zo mooi vind ik.

Wat is unschooling nu voor ons?
Unschooling voor ons is onze kinderen volgen. Wij hebben materiaal beschikbaar. Kast na kast vol met spelletjes, educatief materiaal, knutselspullen, speelgoed, … Maar we hebben ook een hele kast vol aan werkboeken (al dan niet van een schoolse methode), werkblaadjes, handleidingen, correctiesleutels, … En uiteraard ook een kast vol leesboeken van jong tot oud, informatie boeken, atlassen, encyclopedieën, … Jaja, allemaal in een rijhuisje gepropt.
Onze kinderen hebben vrije toegang tot alles behalve de spullen die bij de methodes horen. In de praktijk wil dit zeggen dat onze kinderen in hun vrije momenten vaak spelen, maar nog veel vaker met een educatief spel of een kaft vol werkblaadjes aan tafel zitten ook tijdens het ontbijt.

Toch zijn er ook bijna dagelijks enkele uren dat ze niet ‘vrij’ zijn. Zitten we dan schooltje te spelen? Soms wel, soms niet. Naargelang waar onze kinderen nood aan hebben. De ene dag zitten ze begeleid door mij educatieve spellen te spelen, te leren over de kastanjeboom, mier of regenboog omdat zij dat graag willen leren of te knutselen en de andere dag zitten ze steevast in methodeboeken te werken. Dat waar ze op dat moment nood aan hebben.

Als ze slecht geslapen hebben dan moet ik niet met methodeboeken aan komen zwaaien, dan zijn ze niet geconcentreerd en komt er niets juist op papier. De andere moment is het nogal druk met speelafspraakjes en hobby’s en hebben ze (mede door hun autisme) extra nood aan structuur en dan vinden ze rust aan continu werken in een schoolse methode. De andere dag doen we een combinatie.

Leren kan pas als een kind er voor open staat en er interesse in heeft.
Daar ben ik het helemaal mee eens. Onze oudste leerde lezen toen hij officieel startte in het tweede leerjaar. In het eerste heb ik er een tijd echt mee bezig geweest en het lukte niet. Ik had een huilend en gefrustreerd kind. Verder dan het woordje ‘ik’ raakte hij niet. Het was een lijdensweg. Ik liet het los, ruim 9 maanden heb ik het los gelaten. Af en toe probeerde ik een keertje een paar minuten zonder resultaat. Toen begonnen we met het tweede en plots kon mijn kind op 6 maanden tijd van het woordje ‘ik’ overstappen naar jeugdboeken lezen. Hij is nu 8, zit in het derde en leest Harry Potter in het Engels omdat hij Engels wil leren. Kortom hij was er klaar voor en wilde leren lezen en in een vingerknip gebeurde dat ook. En dat voor een kind met een taalstoornis.

In tegenstelling tot onze tweede zoon die leerde lezen halverwege de derde kleuterklas. Hij wilde maar kon het niet. Huilend zat hij aan tafel omdat hij wilde lezen. Ik verbood hem soms zelf te oefenen omdat hij er zo gefrustreerd van raakte. Na een tijdje het te verbieden en het te laten bekoelen, legde ik zijn kaftje weer op tafel. Hij zit nu officieel in het eerste leerjaar en leest avi plus.

Beiden vroegen een e-reader voor kerst en kregen die van hun grootouders. Ze doen niet liever dan die overal mee naartoe nemen en elk vrij moment te lezen. Het is hun interesse, hun talent, …

Wiskunde nog zo iets… Vorig jaar kreeg ik er niets in. Dit jaar zal de oudste zowel het tweede als het derde leerjaar helemaal afronden op 1 schooljaar tijd. Hij is er klaar voor, zijn interesse is er en hij slokt het op alsof het niets is. Hij vindt het oprecht leuk. En ook de andere zoon die in het eerste zit zal dit jaar het tweede leerjaar afronden voor wiskunde, gewoon omdat hij dat leuk vindt en goed kan.

En willen ze nu morgen over bijvoorbeeld de gorilla leren dan doen we dat. Als zij ergens interesse in hebben dan ben ik de eerste om samen met hen dat thema uit te werken.

Wat ik wel merk bij onze kinderen is dat ze pas iets juist op papier krijgen als ze het al kennen en onder de knie hebben nog voor ze hun werkboek open doen. Als ze het nog niet kennen heeft papieren pakken gewoon geen zin en dan zullen ze zelf ook niets op papieren vragen. Ook hebben wij niet voor alle vakken methodes, enkel voor de hoofdvakken en eerlijk gezegd enkel omdat ik anders niet zou weten waar te beginnen en hoe op te volgen of ze wel richting de eindtermen werken. Ik zou doodsbang zijn van inspectie dan. Dat is heel persoonlijk.

Is unschoolen voor mij nog per definitie eikeltjes tellen in het bos?
Nee! Voor mij is unschoolen je kind volgen, leerstof aanbieden als het daar klaar voor is, … Wil dat zeggen dat ik alles los laat? Nee! Absoluut niet! Onze oudste heeft een vrijstelling van de examens door zijn complexe problematiek, maar wij als ouders staan er op dat hij zijn examens doet. We vinden het diploma belangrijk. We houden dus als geen ander ook de eindtermen in de gaten. We willen ontzettend graag dat hij het probeert want we geloven in onze zoon. We weten dat hij het kan, op zijn tempo en op zijn manier.

Of we nu écht unschoolen? Tgoh, in mijn ogen wel want we volgen de noden van onze kinderen en passen onze manier van onderwijs aan zodanig dat zij er het meeste uithalen. Ook spelen we in op hun interesses en gaan we daar steevast mee verder. Maar er zit wel echt een structuur in bij ons. Zo moeten ze enkele uren per dag echt aan tafel dingen doen en dat zijn vastgezette tijden. Toch spelen wij thuis geen schooltje, daar ben ik 100% zeker van. Doorwinterde unschoolers zullen het vermoed ik niet eens zijn met mijn gedachte dat ook wij unschoolen en dat is oké. We doen allemaal wat ons het beste lijkt voor onze kinderen en dat is het belangrijkste.

Oh ja, ga je wel enkel eikeltjes tellen in het bos dan heb ik daar helemaal niets op tegen, gewoon een andere visie. Zoals ik net zei. We doen allemaal wat het beste lijkt voor onze kinderen en dat is wat telt. We hoeven het niet allemaal eens te zijn over hoe we onderwijs geven, dat is het mooie van thuisonderwijs. Ik kan met mijn hand op het hart zeggen dat ik geen enkele thuisonderwijzer ken die z’n kind aan zijn lot over laat. Integendeel, ik merk dat thuisonderwijzers elke dag alles op alles zetten om er voor te zorgen dat hun kinderen niets te kort komen.

Voor al jullie vragen en advies betreffende huisonderwijs, alsook voor informatieavonden, verwijs ik jullie graag door naar de website van VHoV.

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/04/19/gewoon-wij-en-unschooling/

3 gedachten over “Gewoon Wij en unschooling

  • 20 april 2017 om 06:58
    Permalink

    Interessant artikel. Ik had er nog nooit van gehoord. Ik vind het wel mooi om te zien dat je de kinderen hun eigen schoolproces laat doormaken. Hier zitten ze op het gewone basisonderwijs en ik loop regelmatig tegen de lamp omdat ik het met sommige dingen niet eens ben.

    Beantwoorden
  • 20 april 2017 om 11:05
    Permalink

    Ik denk ook dat geen enkele ouder die aan thuisonderwijs doet is die niet het allerbeste voor zijn kind wil bereiken.

    Interessant artikel. Ik volg jullie sowieso met veel interesse aangezien ik zelf een leerkracht ben in het reguliere onderwijs die daar nog veel gemiste kansen ziet….

    Beantwoorden
  • 21 april 2017 om 14:18
    Permalink

    Hoihoi, mooi geschreven! Als ik dat zo lees geef ik ook “unschooling” les ;-).
    Ik volg ook onze dochter in haar interesses, er zijn dingen die “moeten” (de tafels !!:-( tot haar groot verdriet) maar ik volg haar wel als ze heel graag iets wil weten. We hebben ook “schoolboeken”, al slaan we steeds vaker stukken over omdat ze het toch al weet, of omdat het gewoon saai is/niet bij ons past.
    Blog lekker verder, vind je stukken vaak verhelderend!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *