Autisme en reizen. Hoe doen wij dat?

Mensen verbazen zich er wel eens over dat het aandurven op vakantie te gaan met onze vier kinderen waarvan twee met autisme. Voor ons leek het echter allemaal heel normaal en ging het ook altijd goed, maar na deze vakantie weet ik het zo nog niet of we het nog wel eens aandurven. De foto’s die werden gepost op instagram (stories), facebook en in de eerste blog over de camping zien er natuurlijk super leuk uit vol plezier en genot en dat was er ook…. Ik bedoel maar… Ik kan mijn kinderen niet verplichten te lachen op de foto als ze dat niet willen ofzo dus het was ook echt wel leuk maar er waren dus ook andere momenten.

We waren goed voorbereid op alles. Zo keken we naar wat de kinderen nodig hadden voor de reis. Voor onze kinderen wil dit zeggen, zo lang mogelijk niet weten dat we op reis gaan. Op onze jaarkalender stond dus wel papa zijn vakantie aangeduid, zoals die er ook op staat voor het hele jaar maar niet dat we op reis zouden gaan. We zwegen tegen hen tot de week voor we vertrokken dit omdat van zodra ze weten dat we gaan er niet meer gefunctioneerd wordt en dat mag je best letterlijk nemen. Ik kan me echter niet permitteren dat ze vanaf 1 januari, als de nieuwe jaarkalender wordt opgehangen, er niets meer aan lessen wordt gedaan en ik zou helemaal in crisis gaan als mijn kinderen tot 20 mei die stress op elkaar en mij hadden uitgewerkt. Dus we zwegen.

Toch werden ze voorbereid. Er werd in de maanden er voor dingen gekocht, een skibox op de auto geplaatst, gepraat over de reis met elkaar en anderen, … Ze wisten dus dat we gingen maar niet wanneer, het kon evengoed december zijn. Dat werkte blijkbaar heel goed. Hierdoor kon ik ze ook echt voorbereiden op de reis en dat deden we met een lesje over Italië dat je hier kan terugvinden.
Daarnaast had ik ook kaften gemaakt met zelfstandig werk om mee te nemen en vooraan die kaften zat een bundeltje over de camping. Foto’s van waar we konden eten, hoe de camping er uit zag, de speeltuinen, de zwembaden, … Maar ook een aftelschema met de dagen van de week (zonder datums) en daarachter een pictogram van waar we zouden slapen (thuis, auto of caravan).

Ook over de rit hebben we goed nagedacht. Na enige ervaring uit het verleden weten we inmiddels dat we best de hele nacht rijden. We laden dus de auto in, gaan naar het frituur om frietjes te eten, weer naar huis iedereen verschonen en naar het toilet laten gaan, avondritueel en in plaats van naar bed, de auto in. Stipt 22 uur zijn we dan weg. Onze kinderen vallen dan vrijwel direct in slaap en slapen heerlijk door tot de zon op komt. In de zomer is dat natuurlijk veel vroeger dan het uur dat ze thuis zouden opstaan maar ach van 22 uur tem 6 uur konden we dan wel aan 1 stuk doorrijden met enkel een stop om te tanken. Ideaal. Op deze manier raakten we op de heenweg al tot halfweg Oostenrijk. Je moet het natuurlijk wel kunnen zo ’s nachts rijden maar we hebben beiden een rijbewijs en kunnen dus gelukkig af en toe afwisselen waardoor dat allemaal heel goed meevalt. De laatste uurtjes zijn ze dan zo blij dat ze naar een dvd kunnen kijken (die hangen hier echt nooit in de auto) en ze vallen dan vaak ook weer even in slaap. Voor ze het dus goed en wel beseffen zijn we aangekomen op de camping.

De terugreis net zo… We laten bewust de laatste nacht die we betaalden vallen om ’s avonds te kunnen rijden. We hebben echt niets aan de rush om voor 10 uur uit de caravan te zijn en dan vol stress te moeten vertrekken, de hele dag rijden en ’s nachts aankomen met lastige kinderen.

Ook op vakantie zelf gaat niet alles zomaar vanzelf. De structuur valt er namelijk helemaal weg. Geen gestructureerd onderwijs, geen visualisatie, geen voorspelbaarheid, … in het verleden nam ik de schema’s mee. Nu met met 4 kinderen in een auto met maar 15 cm koffer (en skibox) is het onmogelijk om nog zulke dingen mee te nemen. De kleren meekrijgen is al een uitdaging op zich. We eten op vakantie ook nooit op dezelfde tijdstippen, een uitstap kan al eens langer duren, uitstappen worden gepland naar gelang het weer en waar we zin in hebben, hoelang we in het zwembad zitten hangt af van de kinderen hun humeur en gedrag, … Kortom er kan maar weinig gepland worden. Voor onze kinderen is dit absoluut niet fijn, ze worden al uit hun veilige omgeving gehaald en dan moeten ze nog omgaan met al die onvoorspelbaarheid en het gebrek aan structuur.

Daarnaast willen ze op vakantie zelf ook zoveel mogelijk doen. Elk vrij moment wilden ze mee gaan voetballen, naar de miniclub en liefst nog elke avond naar de minidisco ook. Aan de caravan wilden ze dan natuurlijk liefst ook de ganse tijd spelen met alle kinderen die hun pad kruisten. Geweldig natuurlijk. Ik zag mijn kinderen super sociaal en gelukkig, ze leefden zich helemaal uit en ze verbaasden me keer op keer met hun voorruitgang. Het gevolg is dan wel weer dat die hoofdjes vol gaan stromen en niet een klein beetje.

De eerste dagen konden ze dat zelf nog compenseren door even te gaan lezen of apart te spelen maar vanaf dag 6 was ook dat niet meer mogelijk voor hen. Ik zag auto’s en boekjes op rijtjes gelegd worden, er werd ruzie gemaakt, gebruld en geslagen en de oudste verloor zelfs zijn functioneren op de zesde dag volledig. Dit wil zeggen dat hij gaat kruipen en stopt met praten. Er komen dan ook heel wat tics naar boven. Gelukkig kwam dat laatste na 2 dagen weer goed nadat ik het idee kreeg om met kleren en al het meer in te gaan en hem daar mee in te trekken. Dat zorgde er voor dat hij weer ontspande en verder kon. Het gedrag bleef echter bij allemaal wat ‘gezelliger’ dan anders.

We probeerden dan maar om zoveel mogelijk rust te brengen maar daar waar rust thuis een oplossing bied, werd het op reis alleen maar erger. Oké, alles wat we kennen overboord en we smeten de agenda stampvol, maar echt stampvol. Geen vrije momenten meer, maar uitstappen doen, gaan eten, douchen, zwemmen, minidisco, miniclub, … We gaven ze geen tijd meer om na te denken en gingen maar door. Dat werkte… Ze hadden geen tijd meer om ruzie te maken, vroegen bij de minidisco uiteindelijk zelf om weer naar de caravan te mogen en ze gingen vrijwillig naar bed. Ze waren doodmoe en vielen in slaap waar ze stonden. Jammer genoeg zij niet alleen. Veel ontspanning was er voor ons op die manier natuurlijk ook niet meer bij. Na een tijd gingen we zelfs opsplitsen zodat de ene met de grote naar het zwembad kon en de andere wat rustig met de kleintjes aan de caravan kon blijven.

De avond van vertrek stond onze oudste dan plots bij mij ‘Mama, mijn hoofd is vol, wil jij een schema maken voor mij.’ Ik had natuurlijk niets bij dus vertelde ik hem maar wat er nog stap voor stap ging gebeuren. Dat wisten we natuurlijk wel op dat moment. Het was niet voldoende. Zijn hoofd zat te vol en hij kon het niet onthouden. Ik scheurde een stuk karton van een doos en schreef daarop stap voor stap wat zou gebeuren, op vraag van de zoon tekende ik daar ook de pictogrammen bij. Hij liep er de hele avond mee rond alsof het, het belangrijkste ding ter wereld was. Nu ja, voor hem was dat ook zo op dat moment. Het hielp gelukkig wel.

Nu zijn we weer thuis en denk ik terug aan onze reis. We hadden het allemaal anders kunnen aanpakken, maar dat wilden we ook niet. Vakantie is voor ons ook een stukje vrijheid en net even weg zijn van al dat strakke geplan en gestructureer. Ja, ook deze wij zijn dat soms allemaal wel eens beu. Toch hebben we ontzettend genoten, onvergetelijk dingen gedaan, herinneringen gemaakt om te koesteren, maar voor het eerst heb ik wel het gevoel ‘Dit doe ik binnen 2 jaar niet nog eens.’ Toch kijk ik niet met een wrang gevoel terug op de reis, als ik terugkijk dan denk ik aan alles wat we hebben gedaan, aan wat de kinderen hebben gedaan, aan alle voorruitgang die ze hebben gemaakt, aan de lachende gezichtjes en unieke momenten, … Onvergetelijke, prachtige herinneringen. Dat zullen jullie wel snel zien van zodra ik de blog over de bezienswaardigheden en uitstappen heb geschreven.

Een klein voorproefje…

 

 

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/06/06/autisme-en-reizen-hoe/

2 gedachten over “Autisme en reizen. Hoe doen wij dat?

  • 6 juni 2017 om 19:17
    Permalink

    Dat klinkt allemaal best heftig!!
    Wel fijn dat jullie het toch kunnen relativeren en mooie herinneringen hebt aan de vakantie.
    Voor het mannetje zelf zal het het moeilijkste zijn denk ik.

    Beantwoorden
  • 7 juni 2017 om 06:46
    Permalink

    Dat klinkt geheel herkenbaar (en dan slepen wij nog zelfs wel van alles mee aan.planborden en schemas. Het is voor jezelf leuk..maar ook hechtisch en uitputtend. Het is geen vakantie om even.uit te rusten.. iets waar de meeste mensen hun vakantie voor gebruiken en nodig hebben.
    Knap, je hebt het toch maar even gedaan!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *