Talenten laten groeien

Al heel lang zeg ik dat onze oudste zoon atletiek moet doen. Eerst lukte dat niet dus bouwden we kleinschalig op met multimove. Toen we een nieuwe hobby zochten zeurde hij al zolang om voetbal dat hij naar een auti-voetbalploeg ging. Uiteindelijk kwam er zwemmen bij gewoon omdat hij moestΒ leren zwemmen. Volgend schooljaar zou alles blijven zoals het was enkel zou multimove overgaan in voorbereidend tafeltennis. Iets wat ik Lucas helemaal niet zag doen, maar hij wilde zo graag. 3 keer per week hobby en tweewekelijks therapie leek me wel voldoende agendavulling tot ik plots een mail kreeg van de multimove…

Multimove in zijn huidige vorm zou stoppen. De nieuwe vorm zou 1.5 uur aan 1 stuk zijn in een groep van 25 kinderen. Wat?! 25?! Tot zover de kleinschalige multimove. Bij de voetbal zitten ze ook met zoveel (zo niet meer) maar daar is veel meer ruimte, dat is buiten en er is onderverdeling in 2 of 3 groepjes naargelang het aantal trainers. 25 kinderen samengepropt in een sportzaal, jah ik kon me zo al inbeelden hoe dat ging aflopen.
Nu ja, niet mijn keuze natuurlijk en ook of hij er mee zou stoppen zou niet mijn keuze zijn. Ik legde het voor aan Lucas en dat zag hij niet zitten. Hij begint zichzelf aardig goed te kennen en zei per direct ‘Dan wordt mijn hoofd te vol.’ met in 1 adem erna ‘Wat mag ik dan gaan doen van sport mama?’ Ik vroeg hem wat hij wilde doen en het liefst van al wilde hij een gevechtssport doen. Ikzelf echter opperde atletiek. Hij wilde echt liever een gevechtssport doen dus stelde ik voor dat hij zou gaan proberen tijdens een training bij de atletiek en als hij het niet leuk vond dat hij toch gevechtssport mocht gaan doen. Niet dat hij geen atletiek wilde doen hoor, hij wilde dat heel graag maar niet zo graag als vechten πŸ˜‰

Zo gezegd, zo gedaan. Ik mailde de atletiekclub van onze gemeente kwestie van al eens te pijlen hoe ze tegenover een kind met extra zorg staan. We werden uitgenodigd op een training en die was gisteren. Geen G-club, een gewone club. Aangekomen werden we super lief onthaald. Of er echt kennis is van ass, tourette of dysfasie dat betwijfel ik, maar ze zijn zo lief en ze pakken het van nature zo goed aan dat het geen probleem leek vormen.

Lucas mengde zich onmiddellijk tussen de kinderen. Ze moesten eerste drie toeren rond de piste lopen om op te warmen. Lucas vertrok met een kleine achterstand als laatste en eindigde derde van de hele groep op zijn gemakje. Ik stond met open mond te kijken. Ik wist dat hij een goede techniek had, stevige conditie en goed kon lopen. Na het opwarmen zag ik hem al grijnzen, ja dit gaat een succes worden. Hij is hier goed in en dat wist ik en dat is zo belangrijk voor zijn zelfvertrouwen.

Bij de inspectie kreeg ik maar 1 minpuntje… Ik moest meer zijn talenten zoeken en die laten ontwikkelen. Mijn checklist voor als we inspectie krijgen is bij deze volledig in orde.

Er werd nog geoefend op lopen, verspringen en euhm… iets met ballen met gewicht in waarvan ik de naam (nog) niet ken. Ik zag hem lachen en spelen en kinderkuren uithalen. Op een gegeven moment hoorde ik hem roepen ‘Jij bent mijn vriendje.’ waarop een ander jongetje reageerde met ‘HΓ©, en ik dan?!’ en toen hoorde ik Lucas zeggen ‘Ik heb veel vriendjes hoor.’ Daar stond ik dan… Moeder van dat kind dat thuisonderwijs krijgt, die moeder die altijd maar moet uitleggen hoe dat nu zit met sociale contacten… Jah, dat uitleggen is niet meer nodig. Je hoeft maar naar hem te kijken en je weet genoeg.

We gaan ons vierde jaar thuisonderwijs in met auti-voetbal, zwemmen en atletiek in een gewone ploeg. Ook Thibeau zal starten met atletiek vanaf september. Hij wil gewoon heel graag. Geen gevechtssport voor Lucas (oef, ja ik geef toe dat ik dat echt niet wilde).

En ik kijk al uit om ze nog meer te zien groeien. Want ik weet nu waar zijn talent zit en hij weet het zelf ook net iets te goed want hij noemt zichzelf nu al ‘DE beste!’. Dit gaat hem enorm veel deugd doen en zijn zelfvertrouwen gaat nog meer boosten dan ooit tevoren!

Dat integreren in de maatschappij dat blijkt aardig te lukken niet?

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/06/27/talenten-laten-groeien/

5 gedachten over “Talenten laten groeien

  • 27 juni 2017 om 19:15
    Permalink

    Leuk dat hij zo kan aangeven wat hij aankan en wat niet Γ©n dat jullie er weer een leuke hobby bij hebben. Natuurlijk vind ik wel dat je het niet eerlijk hebt aangepakt πŸ˜‰ Een proefles voor atletiek, maar niet voor gevechtssport, tss, de mama wou zeker zijn van de keuze? πŸ˜‰ Nochtans, gevechtssport is super voor kinderen, dat zie ik hier al enkele jaren πŸ˜‰ (of misschien ben ik gewoon bevooroordeeld, dat kan ook LOL)

    Beantwoorden
      • 30 juni 2017 om 15:45
        Permalink

        Haha, ja, op die manier is het natuurlijk helemaal anders. Dat zal hij zelf niet beseft hebben, dat er bij een gevechtssport zoveel aanrakingen bijkomen

        Beantwoorden
  • 28 juni 2017 om 11:09
    Permalink

    leuk! En ik vind dan juist dat je het “slim” hebt aangepakt πŸ˜‰
    Soms weten mama’s ook gewoon heel goed wat goed is voor de kiddies en moet je even kijken op welke wijze je hen ook overtuigd en motiveert! Laat hem maar lekker genieten van atletiek.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *