Een nieuwe slaapkamer vs. autisme

We hebben 4 jaar gerenoveerd en nu is onze zolder eindelijk af. Een volwaardige nieuwe slaapkamer, de master bedroom want jaja, het is echt wel onze slaapkamer en daar is ze naar gemaakt ook. Geen co-sleeper, geen bergen knuffels van de kinderen, geen kinderlakentjes, … hooguit nog een tutje en babyfoon voor Charlotte, that’s it. Er volgt nog wel een blog met voors en na’s van die hele zolder waar ik enkel maar veel ooooh’s en aaaah’s op wil horen komen, maar voor nu wil ik het hebben over mijn eerste twee nachten in die nieuwe slaapkamer.

Of oude slaapkamer? Want daar sliep ik namelijk de eerste nacht, in onze oude slaapkamer. Geen enkel meubel, kussen of deken verhuisde mee naar onze nieuwe slaapkamer. Alles werd nieuw gekocht tot nachtlampjes en wekkers aan toe. Ja, echt alles. Dat wil zeggen dat de oude slaapkamer er nog exact bijligt zoals we ze hebben achtergelaten na onze laatste nacht daar, met lakens en al nog op het bed en gelukkig maar.

Waarom gelukkig maar? Wel, omdat ik dus al daar sliep terwijl er boven een blinkende nieuwe kamer staat waar mijn man heerlijk in het nieuwe bed lag te snurken (luidkeels, zoals gewoonlijk 😉 ).

Waarom ik niet in de nieuwe kamer sliep? Ik heb het heus wel geprobeerd en ik ga er heus wel komen te liggen,maar het is niet zo eenvoudig als het voor menig van jullie lijkt. Voor mij, een persoon met autisme, is het namelijk niet zo eenvoudig. Ik functioneer prima in deze maatschappij en kan prima voor de kinderen zorgen maar het zit hem in de kleine dingen die niemand ziet zoals het slapen in een nieuwe slaapkamer.

Ik leg het even uit vanuit mijn beleving, niets uitvergroot of geminimaliseerd, gewoon zoals het voor mij eerlijk waar is.

1. De matras, het kussen en de lakens zijn nieuw. Dat wil zeggen dat er nog zo’n specifieke nieuwgeur in hangt terwijl de lakens en dergelijke wel degelijk al zijn gewassen. De matras is niet kapot geslapen zoals onze oude, er is geen put waar ik in lig. Het kussen is niet helemaal kapot en mals geslapen. De lakens zijn nog stijf en maken dus ook een lastig soort geluid als je er onder beweegt. Ze lijken wel op een persoon die naast je luid krakend een zak chips zit leeg te eten.

2. ‘TING TING TING TING TING!!!’ dat onze buren nog nooit zijn komen klagen voor geluidoverlast door onze parasol in de tuin! Mensenlief! Er hangt een kettinkje aan de parasol om hem te blokkeren als hij open staat en bij het minste zuchtje wind tikt dat metalen kettinkje tegen de aluminium parasol en dat maakt een, voor mij, immens irritant en vooral luid geluid. Aangezien het op zolder 27 graden is, is de raam achteraan toedoen geen optie.

3. De raam vooraan open laten dan? Ik dacht het niet, daar waren we namelijk mee begonnen. Daar waar we dus aan de achterzijde van het huis sliepen, slapen we nu pal in het midden van de zolder en dus ook een heel stuk dichter bij de voorgevel. De voorgevel aan een rood licht. Een rood licht van een relatief druk kruispunt. Een rood licht vlakbij de stopplaats van de lijnbussen (die 8 huizen van onze deur is verwijdert) en waar dus alle lijnbussen heerlijk lang staan de ronken. Een straat met een café in. Een straat met de chiro op de hoek die toevallig in de eerste nacht dat we boven gingen slapen, een fuif gaven. LAWAAI!! De raam vooraan ging dus sneller dicht dan dat ze open was.

4. Geen kamer meer naast de kinderen, maar boven de kinderen. We sliepen op de kamer toen zonder babyfoon, nu dus met. Een babyfoon maakt meer geluid dan de kinderen de deur naast je hebben liggen, maar zonder babyfoon is ook geen optie. Ik ben als de dood dat ik er eentje niet zou horen, vooral Charlotte dan want die roept nooit echt hard, ze snikt liever stilletjes.

5. Mijn man snurkt. ‘Ja maar dat is geen excuus. Dat deed hij toch ook al voor jullie boven zouden gaan liggen.’ helemaal waar. Echter als ik niet voor hem in slaap val dan kan ik dus niet slapen door zijn gesnurk. Aangezien ik dus niet in slaap kon geraken door al het bovenstaande, hoorde ik zijn gesnurk dus luid en duidelijk.

De eerste nacht sloop ik, na 1.5 uur met wijd opengesperde ogen naar het plafond te liggen staren, uit bed en ging ik op kousenvoetjes een verdiep lager liggen. Binnen de twee minuten had ik de gekende rugpijn die de kapotte lattenbodems en matras met zich meebrengt en nog geen drie minuten later was ik vast al naar dromenland vertrokken. Ik heb heerlijk geslapen die nacht!

De tweede nacht sliep ik overigens wel boven. Nu ja, slapen is misschien een groot woord maar ik ben er wel de hele nacht gelegen en stukjes geslapen. De babyfoon werd stiller gezet, het geluid van de parasol werd verholpen en het was na een tijdje behoorlijk koud op de kamer waardoor beide ramen toe konden. Een overwinning dus.

Uiteraard ga ik elke avond gewoon op zolder liggen en weet ik dat het vanzelf wel goed komt. Uiteindelijk zal ik wel gewoon heerlijk boven slapen. Vast duizend keer beter dan in mijn oude bed.

Waarom ik dit schrijf? Een kind krijgt vaak goedbedoeld een nieuwe kamer of nieuw bed. Er komt een brus en dus wordt er een nieuwe kamer gemaakt. Of ze worden 6 jaar en krijgen er eentje voor hun lentefeest/communie. Of … En plots slaapt je kind slecht, treden er zelfs echt slaapproblemen op en worden ouders kwaad. Slaaptraining wordt gestart, kinderen laten huilen, … Maar wie weet, heel misschien, is er wel meer aan de hand. Hoe goedbedoeld het dan ook allemaal mag zijn, wie weet wordt je kind er wel ontzettend zenuwachtig van. Ze mogen dan nog zo blij zijn met hun nieuwe kamer, geloof mij ik kon wel huilen van geluk dat de zolder af was, inschatten welke veranderingen het met zich meebrengt is nog heel wat anders.

Niet enkel een kamer trouwens… Denk maar aan een nieuwe plaats in de klas bijvoorbeeld. Ook dat kan behoorlijk wat ‘problemen’ met zich meebrengen en dan heb je als leerkracht dus wat extra geduld nodig.

Moet dan echt altijd alles hetzelfde blijven? Nee, zeker niet! Kijk naar het kind, soms is het inderdaad gewoon echt nodig om niet zomaar dingen te veranderen. Kijk naar wat je zelf wil. Wij veranderen hier wel vaak genoeg dingen zowel voor de kinderen als mij. De maatschappij verandert nu ook éénmaal continu en om daarbinnen te kunnen functioneren is het (misschien) wel nodig om kinderen dat in een veilige omgeving aan te leren zoals thuis of op school, met de nodige begeleiding.

En op vakantie dan? Wel, daar slaap ik zonder enig probleem. Iets met andere context enzo 😉

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/07/31/nieuwe-slaapkamer-vs-autisme/

3 gedachten over “Een nieuwe slaapkamer vs. autisme

  • 31 juli 2017 om 12:00
    Permalink

    Eerst en vooral, wauw, voor jullie nieuwe slaapkamer. Het ziet er echt sjieke uit!
    de rest van je verhaal is mooi geschreven. Nooit bij stil gestaan dat iemand daar last van kan hebben…
    Bij onze dochter veranderen we ook niet alles in één keer, die wil ook graag alles bij het oude houden.
    Al heeft ze met veranderingen niet echt véél last, het ligt inderdaad aan de context.

    Ik vind je blogs in elk geval leuk om te lezen, goed om het leven van een andere kant te bekijken, kan altijd van pas komen. bedankt!

    Beantwoorden
  • 1 augustus 2017 om 09:12
    Permalink

    Zo boeiend om lezen; ik leer elke dag bij en geniet van je verhalen.

    Beantwoorden
  • 11 augustus 2017 om 13:44
    Permalink

    Ik herken veel in je verhaal. Voor mij was het een ramp om in het begin met mijn man in een bed te slapen. Ik snapte niet hoe iemand dat kon. Heb heel wat keren in de keuken gelegen of ging tenslotte om 3 uur in de nacht of zo als nog naar mijn eigen woning/ bed en niemand herkende toen dit probleem. Nu gelukkig al zoveel jaren goed, maar toch als ik dit lees, komt het weer boven. Ik had al moeite met een trouwring om mijn vinger, wilde dat ding niet en voelde hem de hele dag zitten. Gaf veel twijfel, hield ik dan niet van hem etc. Maar daar zat het helemaal niet in.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *