Zwemmen: 1 jaar later

Op een paar dagen na gaan we nu een jaar wekelijks zwemmen met de kinderen. Af en toe vielen er door omstandigheden (lees: zieken of vakantie) een paar weken tussenuit, maar verder gingen we getrouwen wekelijks naar het zwembad. Wekelijks gepakt en gezakt met 6 zwemzakken en 4 enthousiaste kinderen. Zoals jullie hier konden lezen zijn we in augustus zelf gestart met de zwemlessen omdat Lucas tijdens zwemlessen die ze een aantal jaar terug hadden gevolgd een trauma had gekregen. We kregen hem geen binnenzwembad meer binnen.

3 weken na de start haalden ze hun eerste kleuter/peuter brevetje. Super eenvoudige brevetjes die Lucas duidelijk motiveerden. We zijn niet zo van diploma’s maar hé als het hen motiveert om over hun angsten heen te komen dan ga ik ook niet moeilijk doen hoor. We bleven wekelijks gaan en speelden er op los. We hadden zoveel mogelijk het oefenen op bewegingen los gelaten en gingen gewoon spelen. Tegen midden december moest ik dan met pijn in het hart een blog schrijven over hoe het zwemmen met twee stappen voorruit en weer eentje achteruit ging.

We lieten ons echter niet afschrikken en bleven terug gaan en waar ik niet over schreef toen, maar wat wel gebeurde was dat Lucas inderdaad vrij vlot nog zijn 25 meter brevet haalde. Niet meer in 2016 maar wel op 19 januari 2017. Apetrots waren we op hem en iedereen met ons mee. Vanaf toen had hij de smaak te pakken. Hij kon zwemmen en voor hem was het vanaf dan puur iets dat hij puur op karakter deed. Week na week ging hij het water in en zwom hij baantjes. Niet zomaar, nee héél fanatiek.

https://www.instagram.com/p/BPdTQJNDZWT/?tagged=fredbrevet

Op een gegeven moment gebeurde er op 8 juni een fout door zowel de redders als mij. Hij wilde zijn volgende brevet halen, namelijk dat waarvoor hij 16 lengtes moest zwemmen of anders gezegd dan van 400 meter. Hji zwom ze en hij haalde zijn brevet echt zei ik tegen de redders ‘Hij zwom 16 lengtes en heeft dus zijn 800 meter brevet gezwommen.’ Ja, ik was zo enthousiast dat ik helemaal mis zat en de redder was enthousiast met ons mee en schreef hem het 800 meter brevet. Eens thuisgekomen wilde ik zijn vorige brevet vervangen op de kast door het nieuwe en wat zag ik, dat zijn vorige brevet van 200 meter was. Waar is dat van 400 naartoe? Al snel moest ik vaststellen dat er een fout was gebeurd en zei ik om te lachen tegen Lucas ‘Ach jong, dan zwem je volgende keer toch gewoon dat van 1000 meter ineens.’

Vervolgens gingen we drie weken niet zwemmen dus toen we op 29 juni weer naar het zwembad gingen wilde Lucas zijn volgende brevet zwemmen. ‘Lucas, doe het niet het is ineens 40 lengtes.’ Ik zag nog voor mij hoe hij bij lengte 15 en 16 drie weken daarvoor meer onder water zwom dan boven omdat hij zichzelf niet meer boven kon halen. ‘Mama ik kan dat en ik ga dat toch doen!’ Bon, ik verwittigde de redder dat hij zou proberen en liep met hem mee. Ja, dat is iets dat hij nodig heeft. Ik loop alle lengtes naast hem over en weer aan het zwembad, hem motiverend, herhalend hoe hij de bewegingen het beste kan doen, hem wakker houdend want hij verliest snel zijn concentratie en vergeet dan waar hij mee bezig is, hem afleidend voor de vele tics die hij krijgt als hij stress heeft, … Hij zwom en zwom en bij lengte 30 moedigde ik hem aan te stoppen na 32 lengtes zodat we gewoon het brevet van 400 meter zouden halen en hij dan dat van 800 eigenlijk verdiend had gezwommen. Nee, mama had toen de fout gemaakt grappend te zeggen ineens voor 1000 te gaan dus dat zou hij doen. Zwemmend tussen de massa, mensen die hem aanmoedigden en ondertussen opgehouden waren met zwemmen omdat ze door hadden wat er gebeurde, papa die vanuit het kleine zwembadje grijnzend met zijn hoofd schudde en ik in tranen naast hem. Ik zag hem afzien maar hij zwom door, puur op karakter. 40 lengtes later kroop hij uit het water, apetrots op zichzelf, gefeliciteerd door menig persoon in het zwembad. Hij haalde zijn brevet op van 1000 meter en we liepen met een geblokkeerd apetrotse zoon naar de kleedkamers. Oh ja, hij deed dit met een gebroken vinger trouwens.

We gingen zeven weken niet zwemmen maar gisteren namen we de draad weer op. Deze week ging atletiek weer van start, vandaag ook voetbal dus kom ineens weer alles dan maar en dus ook zwemmen. Zeven weken geen zwembad gezien ‘Mama, ik ga 60 lengtes zwemmen vandaag dan heb ik ineens alle brevetten en ben ik klaar.’ Ja, hij weet niet dat er nog survivalbrevetten, trimbrevetten of wat dan ook zijn en dat gaan we hem voorlopig niet zeggen ook. Ik deed de moeite niet om hem te overtuigen van het niet te doen. Ik wilde gewoon dat het stopte, zonder training zoveel inspanning, het is vragen om blessures. Hij ging het water in en zoals ik had verwacht zwom hij ook deze keer puur op karakter de 60 lengtes. Deze keer mocht hij dat overigens doen in een baan die speciaal voor hem werd afgezet (normaal is het zwemclub als we gaan maar door de vakantie was dat niet dus was er ruimte voor). Dat maakte het voor hem wel iets makkelijker, nu ja niet dat hij ze anders niet had gedaan hoor. Weer apetrots haalde ik hem uit het water, maar stiekem nog veel blijer dat het voorbij was. Wat kan dat ventje de lat toch hoog leggen voor zichzelf.
De redders proberen ons te overhalen om hem naar de zwemclub te laten komen omdat hij een onnoemelijk uithouding heeft. Toch doen we het niet en ook Lucas staat er niet om te springen. Nu zwemt hij gewoon zijn afstanden, hij heeft helemaal niets met de techniek die bij het zwemmen hoort. Hij kan schoolslag op zijn manier en van zodra er druk op die techniek zou komen, weten we heel zeker dat hij weer een hekel gaat krijgen aan zwemmen. Laat hem dus maar vrolijk spelen, zwemmen en vooral plezier hebben in wat hij doet. Wij hebben onze waterrat weer terug en daar zijn we oneindig dankbaar voor.

Toch moet ik toegeven dat toen we een jaar geleden begonnen met de zwemlessen te geven aan onze kinderen dat onze droom was dat ze beiden 25 meter konden zwemmen tegen dat we naar Italië zouden gaan in mei. Wel, dat is wat Lucas deed zonder enige twijfel. Nu 1 jaar later is hij van een bibberend bang wezentje uitgegroeid tot een echte zwemmer die zijn 1500 meter op zak heeft! Zijn 25 meter dat hij moet kunnen tegen zijn examenjaar, daar hoeven we ons alvast geen zorgen meer over te maken 😉

En de anderen dan?
Thibeau zwemt nog niet. Hij staat nog quasi even ver als in de laatste blog over het zwemmen. Nu Lucas geen 1.5 uur baantjes meer zal trekken en ik daar dus niet meer naast hoef te wandelen, kan ik me gaan concentreren op Thibeau. Hij heeft nu oordoppen en een hoofdband voor op zijn oren zodat daar geen water in kan, heeft een zwembril en hij wil nog een neusklem welke we zullen gaan halen. Hij heeft wel besloten nu dat hij écht wil leren zwemmen. Aangezien hij vorige week leerde fietsen, pas nadat hij zelf zei dat hij het echt wilde, koester ik dus hoop dat hij ook gaat leren zwemmen in het aankomende jaar.

De kleintjes die spelen en spetteren er vrolijk op los en dat gaan we zo houden natuurlijk.

Maar hebben jullie dan geen tips over hoe je dat doet want ons kind kan/wil ook niet leren zwemmen?
Eerlijk? Nee niet echt. We gaan naar het zwembad en spelen er op los met onze kinderen. We zorgen er voor dat ze plezier hebben in het zwembad en proberen samen met hen, door hen vertrouwen te geven, hun angsten te overwinnen. We herhalen elke week héél kort de bewegingen maar meer ook niet. Het is een klik in hun hoofd en van zodra ze die maken lukt het ze. Vertrouwen hebben en niet te snel opgeven, het komt wel!

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/08/18/zwemmen-1-jaar-later/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *