Voorlaatste eindigen op je eerste wedstrijd

is helemaal oké!

Onze tweede zoon liep vandaag zijn allereerste veldloopwedstrijd. Hij doet namelijk sinds half augustus atletiek en daar moedigen ze meedoen aan wedstrijden ontzettend aan. Niet om te winnen, maar voor de ervaring. Ze moedigen aan om steeds weer je eigen record te verbeteren en als je dan laatste bent, dan ben je toch gewonnen want je verbrak je persoonlijke record. Met die visie kan ik helemaal leven als het op wedstrijden aankomt en dus wilde ik graag dat hij meedeed.

Een kleine 3 weken voor de wedstrijd vroeg ik hem of hij mee wilden doen. Resoluut was het antwoord ‘Nee.’ Ik probeerde hem te overtuigen maar hij wilde niet want hij zou verliezen. Dus liet ik het maar zo. Wie ben ik om hem na een maand atletiek te gaan pushen om een wedstrijd te doen? Een week later kwam hij van de training en vroeg hij of ik hem wilde inschrijven. De trainer had gezegd dat het wedstrijd was en ze allemaal welkom waren om mee te doen. Natuurlijk wilde ik hem inschrijven en dat deed ik dan ook.

Vandaag was de dag… Rijkelijk te laat vertrokken thuis vertrokken we naar de wedstrijd. Goed vol stress bovenop de nodige zenuwen die onze arme zoon al had. Apetrots in zijn nieuwe tenue. Mijn man smeet zowel de zoon als mij aan de ingang uit de auto… 2 minuten hadden we nog voor hij aangemeld moest zijn. We renden naar de inschrijvingen en haalden zijn nummer op. Snel weer naar buiten waar ik een trainer hoor zeggen ‘Tweede, derde en vierde leerjaar komaan we gaan opwarmen.’ Nadat ik in mijn hoofd even tot het besef kwam dat Thibeau daar bij hoort (tsjah, thuisonderwijzer hé 😉 ) trek ik Thibeau snel uit zijn jas en overhandig hem aan een vreemde trainer die we nog nooit zagen. Spanning op zijn gezichtje. Hij vertrekt mee om het parcour te lopen en opwarmingsoefeningen te gaan doen. Ik bekijken ondertussen welk nummer hij heeft… 13. Ja, natuurlijk  net dat nummer dat niemand wil maar ons maakt het niet uit.

Na opwarmen prik ik Thibeau zijn nummer op, apetrots is hij en gaat hij met de groep voor geboortejaar 2010 en jonger naar de startlijn. Ik zie hem zenuwachtig wezen en draaien. Er komen instructies van meerdere trainers en ik zie dat hij in de war is. PANG! Het startschot luid en weg zijn ze. Ze verdwijnen al snel uit mijn gezichtsveld richting het stuk waar gelukkig mijn man staat om foto’s te maken en te filmen. Ik keer me om richting de finishlijn (ja, we willen natuurlijk wel echt alles gedocumenteerd hebben). Daar komt hij, als laatste van de groep bij een trainer richting de finishlijn, hij gaat nog een meisje voorbij en eindigt voorlaatste! Ik, bomvol zwangere hormonen, barst als zijn moeder het beaamt in tranen uit! Apetrots op dat ventje! Hij liep zomaar even zijn eerste wedstrijd, zonder voorbereiding zonder structuur. Hij straalt en hij gaat nog harder stralen als hij zijn deelnemersprijs krijgt.

We besluiten het te gaan vieren en gaan nog wat drinken in de cafetaria. En daar hoor ik wat ik als ouder bijna niet mogelijk acht. Iemand vraagt aan een jongen (tien jaar schat ik) of het goed ging. Het kind antwoord nog best trots met ja waarop zijn grootvader en vader direct reageren. ‘Goed? Dat was niet goed hé? Je was niet bij de eerste drie.’ het kind kroop meteen in elkaar. Hoe kan je als ouder zo reageren op je kind?! Ik mag misschien niet oordelen maar ik snap het niet.

Onze zoon was voorlaatste en daar ben ik apetrots op. Hij deed mee, rende de volle 600 meter helemaal uit en was dolgelukkig. Wat zou ik als ouder meer willen hebben dan dat? Ik snap het niet…

Hij kijkt nu al uit naar zijn volgende wedstrijd en wij met hem mee. Want het was twee uur in de regen staan helemaal waard. Zijn zelfvertrouwen is onmenselijk hard gegroeid en daar ben ik zoooo ontzettend blij mee! Hop naar de volgende want voor ons is hij hoe dan ook een winnaar!

Volg en vind ons leuk op:
Facebook
Pinterest
Twitter
Google+
https://gewoon-wij.be/2017/10/08/voorlaatste-eindigen-op-eerste-wedstrijd/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *